3 Αυγούστου 2011

Προσοχή, ασέλγεια!

(Μ.Α., κλινική ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Κοινωνίας Ψυ­χο­λο­γί­ας)

ΑΣΕΛΓΕΙΑ: πράξη αποπλάνησης που μπορεί να συμβεί τόσο από άντρα σε αγόρι ή κο­ρί­τσι ό­σο και από γυναίκα σε αγόρι ή κορίτσι. Τα φύλα δεν παίζουν ρόλο. Επίσης, έ­νας έφηβος με έ­να μικρότε­ρης ηλικίας παιδί μπορεί να ασελγήσει, διότι ανήκουν σε δι­α­φο­ρε­τι­κά στάδια α­νά­πτυ­ξης. Η ασέλ­γεια μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε παι­δί και ο γονιός να μην έχει την πα­ρα­μι­κρή ένδειξη.


Αν κάποιος, για παράδειγμα, αγγίξει το παιδί στο πουλάκι του ή το αναγκάσει να α­κου­μπή­σει τα χείλη του σε σημεία σώματος του ενήλικα, δε θα φανεί με κάποιον τρό­πο στον γονιό σε έ­να πρώτο επίπεδο. Ίσως το παιδί κάνει κάτι παρόμοιο, α­να­πα­ρα­γά­γει με έναν τρόπο την ε­μπει­ρί­α του, απει­κονίζοντας αυτό που του συνέβη σε κού­κλα ή σε άλλο παιδάκι. Ίσως ζω­γρα­φί­σει κάτι που να ομο­λογεί μια σεξουαλικά ε­πεν­δυ­μέ­νη εικόνα. Και πάλι δεν είναι κάτι ι­δι­αί­τε­ρα διακριτό, εκτός αν φανεί στον γο­νιό τόσο παράξενη μια απεικόνιση που το παιδί δε θα μπο­ρού­σε να γνωρίζει ή να σκε­φτεί.

Σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπως 6-7 χρόνων, μπορεί ένα παιδί να προσπαθήσει να κρύ­ψει μια τέ­τοια ένδειξη. Το γεγονός ότι μια αποπλανητική συμπεριφορά μπορεί να προ­κα­λέ­σει ευ­χα­ρί­στη­ση δημι­ουργεί σύγχυση στο παιδί και μέσα από μια ε­νο­χι­κή αί­σθη­ση ίσως α­πο­κρύ­ψει το γε­γο­νός. Η ασέλ­γεια χωρίς βίαιη συμπεριφορά θα μπο­ρού­σε να προκαλέσει τόσο ευ­χα­ρί­στη­ση όσο και σύγχυση. Η ασέλγεια δεν είναι α­πα­ραί­τη­τα σωματικά βίαιη, με πόνο.

Τα παιδιά βιώνουν ηδονή και ήδη από τα τρία ξεκινούν να χαϊδεύουν τα γεννητικά τους όρ­γα­να και να νιώθουν μια απόλαυση. Έτσι, λοιπόν, μπορούν να βιώσουν μια ευ­χα­ρί­στη­ση ό­ταν κά­ποιος τα χαϊδέψει εκεί.

Κάθε παιδί έχει την επίγνωση ότι αυτό δε θα έπρεπε να συμβαίνει από το αίσθημα που έ­χουν εκείνη τη στιγμή: φόβο, αμηχανία, ντροπή, αγωνία και σύγχυση. Αν ήταν κά­τι φυ­σι­ο­λο­γι­κό, θα το ήξεραν διαισθητικά. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο θύτης την ώ­ρα που θα το πε­ρι­γρά­ψει ως «μυστικό τους». Εκείνη τη στιγμή που το χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως «μυστικό τους» χει­ρί­ζε­ται το παιδί στο να νιώσει συνένο­χο, πόσο μάλλον αν και το ίδιο αισθάνθηκε ευ­χα­ρί­στη­ση. Ό­λα αυτά το οδηγούν σε μια αγωνία και σύγ­χυ­ση, ώστε να μην ξέρει τι να κάνει και πώς να νιώ­σει.

Η γονική διαχείριση

Και εδώ είναι το θέμα στη διαχείριση από τους γονείς, τόσο στην πρόληψη ενός τέ­τοιου γε­γο­νό­τος όσο και στην αντιμετώπισή του.

Η αλήθεια είναι πως ένας γονιός μπορεί να ελέγξει τι θα συμβεί στη ζωή του παι­διού του μέ­χρι ένα σημείο. Όμως δεν έχει την ικανότητα να τα προβλέψει και να τα ε­λέγ­ξει όλα. Οφείλει να είναι προ­στατευτικός και να θυμάται πάντα ότι δε γνω­ρί­ζει ποιος πραγματικά είναι ο άλ­λος, εκτός αν τον ξέ­ρει πάρα πολύ καλά και τον ε­μπι­στεύ­ε­ται.

Σκόπιμο είναι να έχει μιλήσει στα παιδιά του για το ότι δε θα επιτρέπουν σε κανένα να αγγίξει τα «ιδιαίτερα σημεία» τους και πως αυτά είναι πολύ προσωπικά μέρη του σώ­μα­τος κάθε αν­θρώ­που και πως τα ίδια δεν τα αγγίζουν στους άλλους. Αν πο­τέ κά­ποιος πάει να τα αγγίξει ή θέ­λει να τα αγγί­ξει, τότε το λέμε στη μαμά και στον μπα­μπά, για να εξηγήσουν εκείνοι σε αυ­τόν που θέλει κάτι τέ­τοιο ότι αυτά τα ση­μεί­α είναι πολύ προσωπικά και δεν τα αγγίζουμε στους άλλους.

Η σχέση γονιού-παιδιού

Για να μπορεί ένα παιδί να έρθει να μιλήσει για αυτά στον γονιό του, χρειάζεται να μην τον φο­βά­­ται και να τον νιώθει διαθέσιμο και δυνατό. Σε περίπτωση που το παι­δί νιώθει φόβο δε θα μιλήσει, διότι έχει ενοχοποιηθεί από το «μυστικό» και βρί­σκε­ται σε σύγχυση, ανίκανο να ε­πε­ξερ­γα­στεί τέ­τοια ψυχικά μεγέθη. Ο αυταρχικός, ε­πι­κρι­τι­κός, α­πό­μα­κρος, πολυάσχολος, α­δύ­να­μος, καταθλιπτι­κός, τι­μω­ρη­τι­κός, α­δι­άλ­λα­κτος, βίαιος, νευ­ρι­κός, αδιάφορος, ψυχικά α­στα­θής γο­νιός έχει ελάχι­στες πι­θα­νό­τη­τες να μάθει αν συμβαίνει κά­τι στο παιδί του, με α­πο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί να το προ­στα­τέ­ψει.

Σημασία έχει όλο το εν­δι­α­φέ­ρον για το παιδί να είναι έκ­δη­λο με πράξεις και με αντί­στοιχες συ­μπε­ρι­φο­ρές και όχι α­πλώς να θεωρείται δεδομένο από την οπτική ε­νός ε­νή­λι­κα.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (16.07.2011) ● ΕΙΚΟΝΑ: www.dm.com.br

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου