30 Ιανουαρίου 2017

Μην τα βοηθάτε διαρκώς στα μαθήματα!

(δημοσιογράφος)

«Εάν θέλετε τα παιδιά σας να προοδεύσουν στο σχολείο, μην τα βοηθάτε διαρκώς να κά­νουν τα μαθήματά τους», σημειώνεται σε πρόσφατες έρευνες, οι οποίες α­πο­δει­κνύ­ουν ότι η υ­περ­βο­λι­κή ε­νασχόληση των γονιών με τα μαθήματα των παιδιών έ­χει, τελικά, αρνητική ε­πί­πτω­ση στην ανάπτυ­ξή τους και στην κατάκτηση της γνώ­σης, αφού οι μαθητές αι­σθά­νο­νται ό­τι δεν είναι ικανοί να τα καταφέρουν μόνοι τους.

Οι εκπαιδευτικοί εξηγούν ότι μερικοί γονείς γράφουν οι ίδιοι τις σχολικές ερ­γα­σί­ες, ενώ η ε­μπλο­κή στην εκπαίδευση των παιδιών είναι τόσο μεγάλη, που φτάνει στο ση­μεί­ο να στέλ­νουν στους εκπαι­δευτικούς μηνύματα ηλεκτρονικού τα­χυ­δρο­μεί­ου α­νά πάσα στιγμή, α­κό­μη και τα Σαββατοκύριακα, για να ρωτήσουν λε­πτο­μέ­ρει­ες σχε­τι­κά με την εργασία που έχει να κά­νει το παιδί τους.

Τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στην εκπαίδευση και την ανάπτυξη των μα­θη­τών α­πό αυτού του είδους τη γονική βοήθεια μπορεί να είναι πιο σοβαρά απ’ ό­σο μπορεί να φα­ντα­στεί κά­ποιος. Οι γονείς εκφράζουν τελικά, με αυτήν την ε­πί­μο­νη ε­να­σχό­λη­ση, τη μεγάλη ση­μα­σί­α που έχει για εκείνους η επιτυχία των παι­διών τους στο σχολείο με μια συμπεριφορά η οποία ενδέχεται να προκαλέσει στα παι­διά δι­α­φό­ρων ειδών αντιδράσεις: κρίσεις άγχους, ε­νί­σχυ­ση ναρκισσιστικών τά­σε­ων, έλ­λει­ψη επιμονής στην κατάκτηση –με τη δική τους προ­σπά­θει­α– της γνώ­σης.


Σύμφωνα με τη μελέτη ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, τα παιδιά με η­λι­κί­α με­γα­λύ­τε­ρη των εννέα ετών προσλαμβάνουν την εμπλοκή των γονιών στην ο­λο­κλή­ρω­ση των ερ­γα­σι­ών τους ως ένδειξη δικής τους ανικανότητας. Η βοήθεια σε έ­να παιδί μπορεί να είναι χρή­σι­μη στα πρώτα χρό­νια της εκπαίδευσής του, λένε οι ε­ρευ­νη­τές, αλλά οι γονείς θα πρέ­πει, καθώς το παιδί τους μεγα­λώνει, να προ­σαρ­μό­σουν την υποστήριξή τους και να το βοη­θούν μόνο αν εκείνο το ζητά.

Όσο για τη συμμετοχή των γονέων στις εργασίες των εφήβων, αυτή θεωρείται μό­νο ε­πι­ζή­μι­α, δε­δο­μέ­νου ότι το παιδί πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται τον φόρτο των ερ­γα­σι­ών του, να μά­θει να είναι αυτόνομο και να γνωρίζει ότι ευθύνεται για τη βαθ­μο­λο­γί­α του.

Τέλος, τονίζουν οι ερευνητές, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ τον χρυσό κανόνα της ε­πι­τυ­χούς εκ­παί­δευ­σης: ο ρόλος των γονιών δεν είναι να βοηθούν τα παιδιά τους να πε­τυ­χαί­νουν εύ­κο­λα έναν στό­χο σήμερα, αλλά να συνδράμουν στην ανάπτυξη των δε­ξι­ο­τή­των εκείνων που θα τους επιτρέψουν αργότερα να λύνουν τα προβλήματά τους χωρίς τη βοήθεια των γονιών.


22 Ιανουαρίου 2017

Ανατροφή παιδιών ή γονιών;

(ψυχολόγος, ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια)

​​​​«Δεν έχει αυξηθεί το μπούλινγκ στα σχολεία;», «Δεν έχει χαλάσει η εκπαίδευση;», «Τι να κά­νου­με με τη μικρή που τσιρίζει;», «Έχουν αγριέψει οι εποχές, τα παιδιά μας κιν­δυ­νεύ­ουν», εί­ναι μερικές α­πό τις φράσεις που άκουσα κατά τη διάρκεια του κα­λο­και­ριού από γονείς με μι­κρά παιδιά μόλις πληροφορούνταν την ιδιότητά μου. Εί­ναι ά­ξι­ο παρατήρησης ότι κάθε φορά που υπάρχει στην παρέ­α κάποιος ψυχολόγος οι άν­θρω­ποι έχουν την ανάγκη να ανοιχτούν, να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς τους. Και είναι λογικό. Υπάρχει πο­λύ μεγάλη ανάγκη για στή­ρι­ξη, κα­τα­νόη­ση, ένα αφτί να τα πεις, και μάλιστα ένα αφτί που νιώ­θεις ότι κάτι ξέ­ρει πα­ρα­πά­νω από έναν απλό φίλο.

Ωστόσο, αυτό που είναι έντονο πλέον είναι ότι οι άνθρωποι ανοίγουν σοβαρές συ­ζη­τή­σεις χω­ρίς να τις παίρνουν στα σοβαρά και χωρίς να θέλουν να με­τα­κι­νη­θούν. Τα παι­διά τους, ως διά μαγείας, ναι­· εκείνοι όχι.

Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Πάντα ήταν. Παρ’ ότι οι τωρινοί γονείς διεκδικούν έ­ναν με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό δυσκολίας, λέγοντας γενικά και αόριστα ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Φυ­σι­κά και έ­χουν αλλάξει. Αλλά και οι γονείς έχουν αλλάξει. Αυτό που δε γίνεται αντικείμενο βα­θύ­τε­ρης κατανόησης είναι ότι το χρέος δεν είναι να με­γα­λώ­σου­με μόνο παιδιά. Το χρέος μας εί­ναι να μεγαλώσουμε τον εαυτό μας. Αυ­τό έ­χει αλλάξει συγκριτικά με τις προηγούμενες γε­νιές, οι ο­ποί­ες όχι ότι κα­τόρ­θω­ναν πολ­λά πράγματα σε βάθος, άντεχαν όμως σε μεγαλύτερες πι­έ­σεις και προ­σαρ­μό­ζο­νταν στη διευρυ­μένη πυρηνική οικογένεια τηρώντας θεσμούς και πα­ρα­δό­σεις.

«Μα δεν είναι εγωιστικό να ασχολούμαι με μένα και όχι με το παιδί μου;» με ρώ­τη­σε μια νε­α­ρή μη­τέ­ρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρερμηνεία που γίνεται. Η έν­νοι­α «α­σχο­λού­μαι με τον ε­αυ­τό μου» φαντάζει σαν την επιστροφή σε μια ξέφρενη ε­φη­βεί­α. Ε­νώ θα έπρεπε να γίνεται α­ντι­λη­πτή ως η με­γαλύτερη κληρονομιά που θα α­φή­σου­με στα παιδιά μας. Η στροφή στον ε­αυ­τό οφείλει να πολλα­πλασιάζει τελικά τον χώρο για να μπουν μέσα τα μέλη του οικογένειας και όχι να αποκλείει τη δίο­δο της ε­πα­φής. Άλλωστε το παράδειγμα μορφώνει, όχι η συμ­βου­λή.

Τι σημαίνει –πρακτικά– ασχολούμαι με τον εαυτό μου; Πόσα από τα ερωτήματα που τα­λα­νί­ζουν τους γονείς αφορούν τον εαυτό τους και όχι τα παιδιά τους; Γιατί φο­βού­νται τόσο πολύ κά­ποιοι γο­νείς και γιατί αναζητούν εχθρούς και όχι συμμάχους στη δι­α­παι­δα­γώ­γη­ση των παι­διών τους; Πώς γίνεται να υπάρχει κακός δάσκαλος, κα­κός α­στυ­νο­μι­κός, κακός παπάς, κακοί γεί­το­νες, κακοί φίλοι και τελικά μόνο οι γονείς να μέ­νουν ανεπηρέαστα καλοί; Πώς γίνεται να α­παι­τούν τα παιδιά τους να α­κούν τις συμ­βου­λές τους, τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν α­ντέ­χουν να α­κού­σουν κά­τι για τον ε­αυτό τους; Ποιος μας είπε ότι άπαξ και δημιουργήσαμε οι­κο­γέ­νει­α εί­μα­στε και αρ­κε­τά ώριμοι ή και ικανοί να διαχειριστούμε τα πάντα; Και πώς ζη­τά­με α­πό τα παι­διά μας να μεγαλώσουν τη στιγ­μή που η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της κοι­νω­νί­ας εί­ναι να μεγαλώσει;

Μεγαλώνω δε σημαίνει ψηλώνω. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυ­χι­κή μου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Με τις δυσκολίες μου, τις αμφιθυμίες μου, τους πα­λι­μπαι­δι­σμούς μου, με τις λο­γι­κές και παράλογες ανάγκες μου. Με το παρελθόν μου.
● Μεγαλώνω σημαίνει κόβω τον ομφάλιο λώρο. Δεν παίρνω χρήματα από τους γο­νείς μου στα 40 μου, όση κρίση κι αν έχουμε. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο κάθε ώ­ρα για να μιλήσω για τα προβλή­ματά μου ούτε τους ζητώ συνέχεια να με ξε­λα­σπώ­νουν.
● Μεγαλώνω σημαίνει αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην έχω τη ζωή που φα­ντά­στη­κα αλλά αυ­τή εί­ναι η ζωή –και την παλεύω.
● Μεγαλώνω σημαίνει ζητώ συγγνώμη.
● Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ δική μου ζωή. Πραγματική. Δε συνεχίζω τη ζωή των γο­νιών μου, δεν κλέβω τη ζωή των παιδιών μου, ούτε κληρονομώ τις συ­νή­θει­ες του ά­ντρα ή της γυ­ναί­κας μου, ούτε γινόμαστε όλοι μαζί ένας διαγενεαλογικός χυ­λός ό­που το παιδί δεν ξέρει εάν η γιαγιά είναι μαμά και εάν η μαμά είναι το παιδί.
● Μεγαλώνω σημαίνει αντιμετωπίζω κατάματα τη σεξουαλικότητά μου και τις ευ­θύ­νες μου. Χω­ρίς ε­νοχές αλλά και χωρίς να μας ανήκει ο κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο που όταν μετατίθεται το βάρος από τα παιδιά στον εαυτό μας, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αλ­λάζουν κουβέντα. Διότι, όπως είπε γλαφυρά και ένας μπαμπάς, «έ­λα, καλοκαίρι είναι, μη μας βά­ζεις δύσκολα»...

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (25.09.2016)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: γονείς

Είχε κακοποιηθεί ως παιδί και έπραξε το ίδιο

Είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο, αλλά η διαδικασία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που έρ­χε­ται στο φως μια υπόθεση κακοποίησης παιδιού. Οι άνθρωποι στο «Χαμόγελο του Παι­διού», έχοντας ε­νη­με­ρω­θεί για τα στοιχεία του περιστατικού, ξεφυλλίζουν τα αρ­χεί­α τους για τυχόν κα­ταγ­γε­λί­ες σε σχέση με το συγκεκριμένο οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον. Μήπως είχαν δεχθεί καταγγελία για κακοποίηση του παι­διού στο πα­ρελ­θόν, αλ­λά οι Αρχές είχαν κωλυσιεργήσει; Μήπως θα μπο­ρού­σε η τραγική κατά­λη­­ξη να εί­χε αποφευχθεί;


Προχθές (10.01.2017) η αναζήτηση αυτή κατέληξε σε μια συγκλονιστική α­πο­κά­λυ­ψη. Το «Χα­μό­γε­λο του Παιδιού» είχε ενημερωθεί για μια τραγική υπόθεση κα­κο­ποί­η­σης. Ένα α­γο­ρά­κι μόλις 2,5 ε­τών από τη Σκάλα Λακωνίας είχε μεταφερθεί ε­σπευ­σμέ­να στο Παναρκαδικό Νο­σο­κο­μεί­ο Τρίπολης με σοβαρές κρα­νι­ο­ε­γκε­φα­λι­κές κα­κώ­σεις και μώλωπες. Οι γιατροί, ε­κτι­μώ­ντας την κατάστασή του, έ­κριναν ότι έ­πρε­πε να διακομιστεί επειγόντως στο Νο­σο­κο­μεί­ο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού. Εκεί νο­ση­­λεύ­ε­ται μέχρι σήμερα σε κρίσιμη κατάσταση στη μο­νά­δα εντατικής θεραπείας. Το παι­δί φέ­ρε­ται να έχει πέσει θύμα κακοποίησης της 23χρονης μη­τέ­ρας του και του 54χρο­νου συντρόφου της, οι οποίοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στον ει­σαγ­γε­λέ­α με την κατηγορία της κακοποίησης α­νη­λί­κου.

Αμέσως το «Χαμόγελο του Παιδιού» δήλωσε διαθεσιμότητα για παροχή βοήθειας στο παιδί. Πα­ράλ­­λη­λα έλεγξε εάν η οικογένεια είχε απασχολήσει την οργάνωση στο πα­ρελ­θόν. Τότε βρέ­θη­κε ότι το 2006 είχε υπάρξει ανώνυμη καταγγελία από ευ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νο πολίτη στην «Ε­θνι­κή Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056» για την κακοποίηση και παραμέληση μιας 11χρονης από τον ίδιο της τον πα­τέ­ρα σε πε­ρι­ο­χή της Λακωνίας. Είχαν ενημερωθεί οι αρ­μό­δι­ες κοινωνικές υ­πη­ρε­σί­ες και οι αρ­χές της περιοχής, όμως τελικά το κοριτσάκι δεν α­πο­μα­κρύν­θη­κε από το α­κα­τάλ­λη­λο περιβάλ­λον όπου ζούσε. Εκείνη η 11χρονη, σύμφωνα με το «Χα­μό­γε­λο του Παι­διού», είναι η 23χρονη μητέ­ρα που φέρεται να κακοποίησε το δικό της παι­δί.

Θα είχε συμβεί ό,τι συνέβη εάν τότε το κορίτσι είχε απομακρυνθεί από την οι­κο­γέ­νει­ά της και εί­χε μεγαλώσει σε ασφαλές περιβάλλον; «Κανείς δεν μπορεί να ξέρει», α­να­φέ­ρουν από την ορ­γά­νω­ση. Το ερώτημα όμως αρκεί.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (12.01.2017) / Λίνα Γιάνναρου