22 Ιανουαρίου 2017

Ανατροφή παιδιών ή γονιών;

(ψυχολόγος, ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια)

​​​​«Δεν έχει αυξηθεί το μπούλινγκ στα σχολεία;», «Δεν έχει χαλάσει η εκπαίδευση;», «Τι να κά­νου­με με τη μικρή που τσιρίζει;», «Έχουν αγριέψει οι εποχές, τα παιδιά μας κιν­δυ­νεύ­ουν», εί­ναι μερικές α­πό τις φράσεις που άκουσα κατά τη διάρκεια του κα­λο­και­ριού από γονείς με μι­κρά παιδιά μόλις πληροφορούνταν την ιδιότητά μου. Εί­ναι ά­ξι­ο παρατήρησης ότι κάθε φορά που υπάρχει στην παρέ­α κάποιος ψυχολόγος οι άν­θρω­ποι έχουν την ανάγκη να ανοιχτούν, να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς τους. Και είναι λογικό. Υπάρχει πο­λύ μεγάλη ανάγκη για στή­ρι­ξη, κα­τα­νόη­ση, ένα αφτί να τα πεις, και μάλιστα ένα αφτί που νιώ­θεις ότι κάτι ξέ­ρει πα­ρα­πά­νω από έναν απλό φίλο.

Ωστόσο, αυτό που είναι έντονο πλέον είναι ότι οι άνθρωποι ανοίγουν σοβαρές συ­ζη­τή­σεις χω­ρίς να τις παίρνουν στα σοβαρά και χωρίς να θέλουν να με­τα­κι­νη­θούν. Τα παι­διά τους, ως διά μαγείας, ναι­· εκείνοι όχι.

Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Πάντα ήταν. Παρ’ ότι οι τωρινοί γονείς διεκδικούν έ­ναν με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό δυσκολίας, λέγοντας γενικά και αόριστα ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Φυ­σι­κά και έ­χουν αλλάξει. Αλλά και οι γονείς έχουν αλλάξει. Αυτό που δε γίνεται αντικείμενο βα­θύ­τε­ρης κατανόησης είναι ότι το χρέος δεν είναι να με­γα­λώ­σου­με μόνο παιδιά. Το χρέος μας εί­ναι να μεγαλώσουμε τον εαυτό μας. Αυ­τό έ­χει αλλάξει συγκριτικά με τις προηγούμενες γε­νιές, οι ο­ποί­ες όχι ότι κα­τόρ­θω­ναν πολ­λά πράγματα σε βάθος, άντεχαν όμως σε μεγαλύτερες πι­έ­σεις και προ­σαρ­μό­ζο­νταν στη διευρυ­μένη πυρηνική οικογένεια τηρώντας θεσμούς και πα­ρα­δό­σεις.

«Μα δεν είναι εγωιστικό να ασχολούμαι με μένα και όχι με το παιδί μου;» με ρώ­τη­σε μια νε­α­ρή μη­τέ­ρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρερμηνεία που γίνεται. Η έν­νοι­α «α­σχο­λού­μαι με τον ε­αυ­τό μου» φαντάζει σαν την επιστροφή σε μια ξέφρενη ε­φη­βεί­α. Ε­νώ θα έπρεπε να γίνεται α­ντι­λη­πτή ως η με­γαλύτερη κληρονομιά που θα α­φή­σου­με στα παιδιά μας. Η στροφή στον ε­αυ­τό οφείλει να πολλα­πλασιάζει τελικά τον χώρο για να μπουν μέσα τα μέλη του οικογένειας και όχι να αποκλείει τη δίο­δο της ε­πα­φής. Άλλωστε το παράδειγμα μορφώνει, όχι η συμ­βου­λή.

Τι σημαίνει –πρακτικά– ασχολούμαι με τον εαυτό μου; Πόσα από τα ερωτήματα που τα­λα­νί­ζουν τους γονείς αφορούν τον εαυτό τους και όχι τα παιδιά τους; Γιατί φο­βού­νται τόσο πολύ κά­ποιοι γο­νείς και γιατί αναζητούν εχθρούς και όχι συμμάχους στη δι­α­παι­δα­γώ­γη­ση των παι­διών τους; Πώς γίνεται να υπάρχει κακός δάσκαλος, κα­κός α­στυ­νο­μι­κός, κακός παπάς, κακοί γεί­το­νες, κακοί φίλοι και τελικά μόνο οι γονείς να μέ­νουν ανεπηρέαστα καλοί; Πώς γίνεται να α­παι­τούν τα παιδιά τους να α­κούν τις συμ­βου­λές τους, τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν α­ντέ­χουν να α­κού­σουν κά­τι για τον ε­αυτό τους; Ποιος μας είπε ότι άπαξ και δημιουργήσαμε οι­κο­γέ­νει­α εί­μα­στε και αρ­κε­τά ώριμοι ή και ικανοί να διαχειριστούμε τα πάντα; Και πώς ζη­τά­με α­πό τα παι­διά μας να μεγαλώσουν τη στιγ­μή που η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της κοι­νω­νί­ας εί­ναι να μεγαλώσει;

Μεγαλώνω δε σημαίνει ψηλώνω. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ επαφή με την ψυ­χι­κή μου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Με τις δυσκολίες μου, τις αμφιθυμίες μου, τους πα­λι­μπαι­δι­σμούς μου, με τις λο­γι­κές και παράλογες ανάγκες μου. Με το παρελθόν μου.
● Μεγαλώνω σημαίνει κόβω τον ομφάλιο λώρο. Δεν παίρνω χρήματα από τους γο­νείς μου στα 40 μου, όση κρίση κι αν έχουμε. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο κάθε ώ­ρα για να μιλήσω για τα προβλή­ματά μου ούτε τους ζητώ συνέχεια να με ξε­λα­σπώ­νουν.
● Μεγαλώνω σημαίνει αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να μην έχω τη ζωή που φα­ντά­στη­κα αλλά αυ­τή εί­ναι η ζωή –και την παλεύω.
● Μεγαλώνω σημαίνει ζητώ συγγνώμη.
● Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ δική μου ζωή. Πραγματική. Δε συνεχίζω τη ζωή των γο­νιών μου, δεν κλέβω τη ζωή των παιδιών μου, ούτε κληρονομώ τις συ­νή­θει­ες του ά­ντρα ή της γυ­ναί­κας μου, ούτε γινόμαστε όλοι μαζί ένας διαγενεαλογικός χυ­λός ό­που το παιδί δεν ξέρει εάν η γιαγιά είναι μαμά και εάν η μαμά είναι το παιδί.
● Μεγαλώνω σημαίνει αντιμετωπίζω κατάματα τη σεξουαλικότητά μου και τις ευ­θύ­νες μου. Χω­ρίς ε­νοχές αλλά και χωρίς να μας ανήκει ο κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο που όταν μετατίθεται το βάρος από τα παιδιά στον εαυτό μας, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αλ­λάζουν κουβέντα. Διότι, όπως είπε γλαφυρά και ένας μπαμπάς, «έ­λα, καλοκαίρι είναι, μη μας βά­ζεις δύσκολα»...

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (25.09.2016)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: γονείς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου