8 Μαΐου 2016

Ούτε έπιπλο ούτε πρίγκιπας ούτε σάκος του μποξ

(δημοσιογράφος)

Κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά, νήπια θύματα των ίδιων των γονιών τους. Δε­κά­δες δρα­μα­τι­κές ιστορίες με πρωταγωνιστές τετράχρονα ή πεντάχρονα μο­νο­πω­λούν για μέρες την ε­πι­και­ρό­τη­τα, ε­γεί­ροντας πάντα το ίδιο αναπάντητο ε­ρώ­τη­μα: Πώς είναι δυνατόν η όποια συν­θή­κη να είναι ι­σχυ­ρό­τε­ρη από τη γονεϊκή α­φο­σί­ω­ση;

Εκατομμύρια άνθρωποι δεν επιλέγουν να γίνουν γονείς –πάνω από 250.000 αμ­βλώ­σεις γί­νο­νται ε­πι­σή­μως στη χώρα μας, είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη και τρί­τοι στον κό­σμο. Ε­κα­τομ­μύ­ρι­α άλλοι το ε­πι­λέ­γουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άν­θρω­ποι φέρνουν στον κό­σμο ένα παιδί ελαφρά τη καρ­δί­α, χωρίς να νιώθουν την πυκνή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της ε­πι­λο­γής τους. Γεννούν γιατί είναι απλώς στη φύση του αν­θρώ­που να γεννά, αλλά όχι πάντα και να ανατρέφει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έ­τοι­μοι να αποδεχθούν τον ρόλο του γονέα, δη­λα­δή του ανθρώπου που μέχρι να κλεί­σει τα μά­τια για πά­ντα θα καρδιοχτυπά για εκείνη την άλ­λη ύ­παρ­ξη που ξε­κί­νη­σε το ταξίδι της ζωής αρ­χι­κά α­πό­λυ­τα εξαρτώμενη από αυτόν. Είναι μια ευ­θύ­νη χαρ­μό­συ­νη, γε­μά­τη με χίλιες χαρές αλλά και χίλιες α­γω­νί­ες. Πρέπει να θέλεις να τη ση­κώ­σεις. Να θέ­λεις να νοιάζεσαι.

Αλλά ακόμη κι αν επιθυμεί κανείς τα παραπάνω, το να είσαι γονιός είναι μια τέχνη δύ­σκο­λη να την α­σκείς. Είναι μια διαρκής πορεία στην κόψη του ξυραφιού. Τα παι­διά δεν είναι ούτε «έ­πι­πλα» ούτε αυ­το­κράτορες, δεν είναι σάκος του μποξ, συ­ναι­σθη­μα­τι­κό δεκανίκι ή κα­τοι­κί­δι­ο. Πρέπει να γνωρίζει κα­νείς πόσο θα προχωρήσει στη ρύθ­μι­ση της ζωής τους και πότε θα στα­μα­τή­σει.

Οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων. Μέ­σα από αυ­τές α­πο­φεύ­γουν να γίνονται θύματα της υπερβολικής υποκειμενικότητας. Η σχέση με το παι­δί είναι σχο­λεί­ο. Καθώς ανατρέφεις, ξεπερνάς την ομ­φα­λο­σκό­πη­ση και τον υπαρξιακό φό­βο και ακολουθείς την αντικειμενική ροή των πραγμάτων.

Από τους γονείς που τα επιθυμούν τα παιδιά υφίστανται τρεις συνήθεις κα­κο­ποι­ή­σεις:
● Η πρώτη είναι η υπερπροστασία. Η παγίδα τού να τους προσφέρονται όλα στο πιά­το, με α­πο­τέ­λε­σμα να νιώθουν ανίκανα να φέρουν σε πέρας κάτι μόνα, να ε­λέγ­ξουν την ίδια τους τη ζω­ή. Έτσι γί­νο­νται άτομα με έλλειψη αυτοεκτίμησης, που α­να­ζη­τούν πάντα στήριγμα σε κά­ποιον.
● Η δεύτερη είναι η συναισθηματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός τοποθετεί το παιδί στη θέση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του συντρόφου και αδράχνεται από εκείνο. Στην πε­ρί­πτω­ση αυτή δεν εί­ναι ο γο­νιός που καλύπτει την ανάγκη του παιδιού αλλά το α­ντί­στρο­φο.
● Η τρίτη είναι η αμέλεια. Τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η φιλαυτία και η δί­ψα για α­το­μι­κή επικράτηση είναι οι αιτίες για τις διαταραγμένες σχέσεις και τα εν­δο­οι­κο­γε­νει­α­κά ε­γκλή­μα­τα, τις εντάσεις, τη βία, τον τρόμο. Δε γνωρίζουν ακόμη πως όταν ο άνθρωπος προ­βάλ­λει πάνω στην οι­κο­γέ­νεια τη φλόγα της δικής του εμ­μο­νής, γεννιούνται εγκλήματα.

Τα παιδιά, ωστόσο, βλέπουν ξεκάθαρα στο πρόσωπο του προβληματικού γονιού τον άν­θρω­πο που τους στερεί τη γαλήνη, την ξενοιασιά, την αγάπη, την ασφάλεια, το ό­νει­ρο. Οι με­γά­λοι δεν το α­ντι­λαμ­βά­νο­νται.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.05.2016)

2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα: Κρατάτε αποστάσεις!

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι σαφής. Κρατάτε, λέει, ασφαλείς αποστάσεις α­πό τα προ­­πο­­ρευ­­ό­­με­­να οχήματα είτε είναι σταματημένα είτε εν κινήσει. Απλό και κα­τα­νοη­τό. Μακάρι να ήταν το ί­διο απλό και όσον αφορά τις αποστάσεις που πρέπει να κρατούμε οι γονείς από τα παιδιά μας.

Τώρα τελευταία ένας καινούργιος όρος έκανε την εμφάνισή του. Είναι οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα. Αυ­τοί, δη­λα­δή, που βρίσκονται συνέχεια σαν ελικόπτερα πάνω από τα παι­διά τους, πα­ρα­κο­λου­θούν κάθε τους κίνηση, δεν τα αφήνουν να αναλαμβάνουν πρω­το­βου­λί­ες και τα πνίγουν με την αγάπη και την προ­στα­σί­α τους.

Το να θέλει κάποιος να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί του είναι απολύτως κα­τα­νοη­τό. «Θα έ­κανα τα πάντα για να βοηθήσω τα παιδιά μου», λένε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι γονείς και το εν­νο­ούν. Αυτό το «τα πάντα», όμως, περιλαμβάνει πολλά. Από μια υ­γι­ή μέχρι μια αρ­ρω­στη­μέ­νη συμπεριφορά. Για­τί είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, να κάτσω να εξηγήσω στο παιδί μου πώς να κάνει ε­ξι­σώ­σεις με κλάσματα και ε­ντε­λώς διαφορετικό να κάτσω να τις λύσω ε­γώ.

Οι γονείς ελικόπτερα ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους, δεν υπάρχει τίποτε άλ­λο στη ζω­ή τους. Φτάνουν στο σημείο να μην μπορούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το παι­δί. Όταν α­να­φέ­ρονται σε αυτό μιλούν στον πληθυντικό αριθμό: Βγά­λα­με δοντάκια, κάναμε εμ­βό­λι­ο, πα­ρα­κο­λου­θού­με μα­θή­μα­τα πιάνου, πήραμε άριστα στο διαγώνισμα. Και τούτο εί­ναι το λιγότερο. Οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα θέλουν να α­σκούν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή των παι­διών τους: Ποια ρούχα θα φο­ρέ­σουν, ποιοι θα είναι οι φίλοι τους, πώς θα κάνουν την κατ’ οί­κον εργασία τους, τι θα σπου­δά­σουν.

Είναι φρικτό να μεγαλώνει κανείς σε συνθήκες σκλαβιάς. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για την ε­­λευ­­θε­­ρί­­α, για να φτάνουμε στο σημείο σήμερα οι ίδιοι οι γονείς να γίνονται δυ­νά­στες. Η κα­τα­πί­ε­ση που υ­φί­στα­νται αυτά τα παιδιά είναι τρομερή, αλλά δυ­στυ­χώς δεν είναι το μοναδικό πρό­βλη­μα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά που βρί­σκο­νται στο επίκεντρο του γο­νεϊ­κού σύμπαντος προ­σγει­ώ­νο­νται άσχημα ό­ταν δι­α­πι­στώ­σουν ότι δε συμβαίνει το ίδιο στην α­λη­θι­νή ζωή. Τα παιδιά των γονιών ε­λι­κο­πτέ­ρων είναι άβουλα, αδύναμα να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές δυσκολίες της ζω­ής.

H πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ Lythcott-Haims υ­πο­στη­ρί­ζει πως οι γο­νείς ε­λι­κόπτερα καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Ως ε­πι­κε­φα­λής ενός από τα πιο φημισμένα πα­νεπιστημιακά ιδρύματα σε ολόκληρο τον κό­σμο έ­χει παρατηρήσει τα τε­λευ­ταί­α χρόνια όλο και πε­ρισσότερους φοιτητές να μην εί­ναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους στα πιο απλά ζη­τή­μα­τα. Νέοι με α­πί­στευ­τες γνώ­σεις, που όμως δεν μπορούν να κάνουν τα αυτονόητα. Μιλούν τρεις ξέ­­νες γλώσ­σες και δεν ξέρουν πώς να κλείσουν ένα ραντεβού στο νοσοκομείο. Παίρ­νουν άριστα στις ε­ξετάσεις και δεν μπορούν να πάνε να ψωνίσουν ό,τι χρει­ά­ζε­ται για να μα­γει­ρέ­ψουν.

Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Οι ειδικοί λένε να το κάνουμε με τέ­τοιο τρόπο, ώ­στε να μην ευνουχίζουμε την προσωπικότητά τους. Άλλο είναι να στέ­κο­μαι συμπαραστάτης δί­πλα στο παιδί μου και άλλο να στέκομαι μπάστακας από πά­νω του. Η ζωή είναι και σκληρή και δύσκολη. Γι’ αυτό το περίπλοκο, ακατανόητο, ί­σως και ζοφερό μέλλον που τα περιμένει ας δώσουμε στα παιδιά μας το καλύτερο ε­φό­δι­ο: την ικανότητα να σκέφτονται μόνα τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που τα α­φορούν, γνωρίζοντας πάντα πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Αυτό θα έ­πρε­πε να ήταν γραμ­μένο στον Κώδικα Γονεϊκής Συμπεριφοράς, αν βέ­βαι­α υπήρχε κά­τι τέτοιο.

ΠΗΓΗ: www.philenews.com (26.10.2015) / Ξένια Τούρκη


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: υπερπροστασία

Μήπως είστε γονείς ελικόπτερα;

(ψυχοπαιδαγωγός, οικογενειακή-συστημική σύμβουλος)

Οι γονείς ελικόπτερα είναι εκείνοι οι μανιώδεις προστατευτικοί μπαμπάδες και μα­μά­δες που «αι­­ω­­ρού­­νται» γύρω από τα παιδιά τους. Όταν όμως οι γονείς προ­σπα­θούν να βγάζουν όλα τα εμπόδια α­πό τον δρόμο των παιδιών τους, δημιουργούν α­νή­μπο­ρους εφήβους και ε­νή­λι­κες που α­να­ζη­τούν πάντοτε μια μαμά να ορμήσει να τους σώ­σει.

Εσείς είστε γονιός ελικόπτερο; Δείτε μερικά από τα εμφανή σημάδια:

1. Παραχαϊδεύετε και επαινείτε συνεχώς τα παιδιά σας. Ενώ τα παιδιά χρειάζονται εν­­θάρ­­ρυν­­ση, μπορεί να υπερβάλλετε επαινώντας τα, όταν για παράδειγμα νιώθετε μια α­κα­τα­νί­κη­τη, ασυνείδητη ε­πι­θυ­μία να τα επαινείτε και να τα επιβραβεύετε πά­ντο­τε.

2. Κάνετε εσείς τα περισσότερα για το παιδί σας. Τα βοηθάτε χωρίς να σας ζητηθεί. «Θα σου α­πλώσω εγώ τη μαρμελάδα στο ψωμί, για να μη λερωθείς, να μην κοπείς, να μην κου­ρα­στείς»... Με το να είστε συνεχώς εξυπηρετικοί στα παιδιά σας τα ε­μπο­δί­ζε­τε να γίνουν αυ­τό­νο­μα. Η συνεχής βοή­θεια δεν τους δίνει την ευκαιρία να πει­ρα­μα­τι­στούν και τα κάνει εύ­θραυ­στα.

3. Προσπαθείτε να προλάβετε όλα τα λάθη. Φανταστείτε αυτό: Το παιδί σας παίζει στις κού­νιες και ένα άλλο παιδί έρχεται και προσπαθεί να το σπρώξει στον δρόμο. Αι­σθά­νε­στε έ­τοι­μοι να πα­ρέμ­βε­τε; Φράσεις όπως «Ο γιος σας είναι αγενής και σπρώ­χνει το μωρό μου!» σας θυμίζουν κάτι;
● Αν ένα παιδί έχει πρόβλημα με έναν φίλο του, καλό θα ήταν να το ακούσετε και ί­σως να του προ­τεί­νε­τε κάποιες λύσεις, αλλά δεν είναι ανάγκη να παρασυρθείτε από τα συναισθήματά σας και να μα­λώ­σε­τε το άλλο παιδί ή να στραφείτε άμεσα στους γο­νείς του. Πολλές φορές τα παι­διά τα πη­γαί­νουν καλύτερα χωρίς την επέμβαση των ενηλίκων.

4. Παραμελείτε τη σχέση σας με τον σύντροφό σας. Πόσος καιρός πέρασε από τότε που φύ­γα­τε για να περάσετε ένα ήσυχο Σαββατοκύριακο οι δυο σας; Καταλαβαίνετε ό­τι κάτι δεν πά­ει καλά, ό­ταν όπου κι αν πάτε υπάρχει κι ένα παιδί μαζί σας. Οι οι­κο­γέ­νει­ες που ε­πι­κε­ντρώ­νο­νται στα παιδιά δε φτιάχνουν ούτε σωστούς γονείς ού­τε σω­στά παιδιά.

5. Γίνεστε ο καλύτερος φίλος του παιδιού σας. Πολύ συχνά οι γονείς δεν ξέρουν τι να κά­νουν με τη δική τους ζωή. Όταν μια μητέρα κάθεται σπίτι και περιμένει να έρ­θουν το παιδί της και οι φίλοι του, ώστε να κά­νουν παρέα, το μήνυμα που στέλνει εί­ναι: «Δεν έχω φίλους, φο­βά­μαι να κάνω ε­νή­λι­κες φίλους. Φοβάμαι να πω ακόμη και το πρόβλημά μου. Δεν έχω τίποτε άλ­λο να κάνω στη ζωή μου...».
● Τα παιδιά είναι σαν μικρά μόρια αέρα που τρυπώνουν και γεμίζουν οποιοδήποτε κε­νό συ­να­ντή­σουν. Αν η ζωή σας είναι κενή, εκείνα αυτομάτως θα τρέξουν να γε­μί­σουν το κενό, όσο κι αν δια­μαρ­τύ­ρε­στε.

6. Προσφέρετε πολλές υλικές ανταμοιβές. Πολύ συχνά μπορεί να αισθάνεστε ε­νο­χή για το έρ­γο σας ως γονείς και προσπαθείτε να επανορθώσετε τα λάθη σας σε έ­ναν το­μέ­α με το να εί­στε πο­λύ υ­πο­χω­ρη­τι­κοί σε έναν άλλο. Μαλώνετε με την γυ­ναί­κα σας; Είστε χωρισμένοι; Περ­νά­τε πολλές ώ­ρες στη δουλειά σας; Προσφέρετε στα παι­διά σας πολλές υλικές α­ντα­μοι­βές και νομίζετε ότι έτσι τα αποζημιώνετε κα­τά έ­να μέρος για τη στενοχώρια που νιώθουν, αλ­λά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ι­σχύ­ει. Α­πλώς συσσωρεύετε στε­νο­χώ­ρια πάνω στη στε­νο­χώ­ρια, διογκώνοντας τα προ­βλή­μα­τα.

7. Εξωθείτε το παιδί σας σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες. Μπορείτε να πι­έ­σε­τε τα παιδιά μέ­χρι να καταρρεύσουν και στη συνέχεια να τα πιέσετε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, αλλά το μόνο πράγμα που θα πετύχετε είναι δυστυχισμένοι έφηβοι που ί­σως έχουν μια μέτρια ε­πι­τυ­χί­α στη σταδιοδρομία τους, αν σταθούν τυχεροί.
● Αν το παιδί σας αρρωσταίνει συχνά, δεν έχει κοινωνική ζωή ή έχει χαμηλή ι­κα­νό­τη­τα να α­να­πτύσ­σει κοι­νω­νικές σχέσεις, αν είναι συναισθηματικά μουδιασμένο, τό­τε εί­ναι καιρός για αλ­λα­γή.

8. Περιμένετε από το παιδί σας να εκπληρώσει τα δικά σας όνειρα. Ως γονείς δί­νε­τε τα πά­ντα στα παιδιά σας προκειμένου να πετύχουν τον στόχο. Συχνά τρέφεστε με αυ­τό. Υ­πε­ρη­φα­νεύ­ε­στε α­πό τις επιτυχίες τους και ταπεινώνεστε από τις α­πο­τυ­χί­ες τους. Δε «ζείτε» για να ζή­σουν μια άνετη και ξένοιαστη ζωή τα παιδιά σας. Θυ­σι­ά­ζε­στε για εκείνα, αλλά η ίδια η θυ­σί­α εί­ναι η τροφή σας. Η ε­πι­τυ­χί­α τους σας δι­και­ώ­νει, σας ανακουφίζει.

9. Δίνετε διαταγές στα παιδιά και όχι ξεκάθαρους κανόνες, που τους προσφέρουν δο­­μή. Τα παι­διά αποκτούν εσωτερική δομή και πειθαρχία αφού πρώτα δοκιμάσουν την ε­ξω­τε­ρι­κή δομή. Αντί να είστε οι ιδιοκτήτες των παιδιών, είναι καλύτερα να εί­στε οι φύλακές τους, οι προ­στά­τες και οι ο­δη­γοί τους. Μια καλή καθοδήγηση πε­ρι­λαμ­βά­νει αγάπη, φροντίδα, στορ­γή, αρχές και όρια. Όχι ό­μως διαταγές, κριτική και αυ­ταρ­χι­σμό. Ένας καλός αρχηγός εμπνέει τους άλλους να τον α­κο­λου­θή­σουν.

10. Είστε ανταγωνιστικοί με τους άλλους γονείς. «Δεν είναι δυνατόν οι συμ­μα­θη­τές σου να έχουν πά­ρει καλύτερο βαθμό στη Φυσική!» Το να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να μπαί­νε­τε σε έναν συ­νε­χή ανταγωνισμό με τους άλλους γονείς μπορεί να τους κά­νει κακό και να τους δώ­σει την εντύπωση ό­τι οι άλλοι είναι καλύτεροι από ε­κεί­να. Να θυμάστε ότι και τα εξαιρετικά τα­λέ­ντα κάνουν λάθη.

Για να μπορέσει όμως κανείς να βοηθήσει πραγματικά τα παιδί του, πρώτα πρέπει να δου­λέ­ψει με τον εαυτό του, να τακτοποιήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, να α­να­κα­λύ­ψει τα «θέ­λω» και τα «δε θέλω» του και να προσπαθήσει να βάλει σε τά­ξη όλο αυτό το χάος που έ­χει μέσα του και γύρω του. Δεν μπορούμε να βοη­θή­σου­με κανέναν αν δε βοηθήσουμε πρώ­τα τον εαυτό μας. Με­γα­λώ­νου­με τον άλ­λον με­γα­λώ­νο­ντας τον εαυτό μας.

ΠΗΓΗ: www.babyonline.gr (29.09.2015)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: υπερπροστασία

Γονείς ελικόπτερα

Συνέντευξη με τον Γιόζεφ Κράους
(πρόεδρος συνδικάτου εκπαιδευτικών της Γερμανίας, διευθυντής Λυκείου, ψυχολόγος, συγγραφέας του βι­βλί­ου «Γο­νείς ελικόπτερα»)

Ποιοι είναι «οι γονείς ελικόπτερα»;

Είναι γονείς οι οποίοι σαν ιπτάμενα ραντάρ υπερίπτανται κάθε στιγμή πάνω από τα παι­διά τους και εί­ναι έτοιμοι να επέμβουν για να τα «σώσουν». Συνήθως σηκώνουν πολ­λή σκόνη και η εμφάνισή τους γίνεται πάντοτε με θόρυβο. Μεταξύ αυτών των γο­νιών μπορεί κανείς να δι­α­κρί­νει τα «ε­λι­κό­πτερα διάσωσης», «τα ελικόπτερα ά­με­σης επέμβασης» και «τα ελικόπτερα με­τα­φο­ράς». Τους συ­να­ντάμε στα νηπιαγωγεία, στα σχολεία, στους συλλόγους και στα ι­α­τρεί­α.

Δεν υπήρχαν πάντα τέτοιοι γονείς ή είναι φαινόμενο του καιρού μας;

Μεμονωμένες περιπτώσεις υπήρχαν και πριν. Υπάρχει όμως σημαντική αύξηση στη Δύ­ση, ό­πως και στην Ασία. Πριν από μερικά χρόνια οι «γονείς ελικόπτερα» ανήκαν στην ανώτερη τά­ξη. Κατά τη γνώ­μη μου τους συναντά κανείς πια και στη μεσαία τά­ξη. Εκτιμώ ότι οι «γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα», όπως και άλλες ακραίες περιπτώσεις γο­νιών (π.χ. εκείνοι που παραμελούν τα παι­διά τους), είναι πε­ρί­που το ένα τρίτο των γο­νιών. Ευτυχώς τα δύο τρίτα είναι συ­νερ­γά­σι­μοι, κανονικοί, φυσιολογικοί άν­θρω­ποι.

Σε τι οφείλεται η αύξηση του αριθμού των «γονιών ελικόπτερα»;

Ένας λόγος είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών με ένα παιδί. Επίσης, το γε­γο­νός ό­τι πολ­λοί πλέον γίνονται γονείς σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι μεγαλύτεροι σε η­λι­κί­α γονείς είναι πο­λύ «προ­γραμ­ματισμένοι», με λιγότερο αυθορμητισμό και μι­κρό­τε­ρη ενσυναίσθηση. Ταυ­τό­χρο­να πα­ρα­τη­ρεί­ται μια όλο και μεγαλύτερη ψυ­χο­λο­γι­κο­ποί­η­ση της ανατροφής των παιδιών. Αυ­τό οφείλεται σε μια πραγματική πλημ­μυ­ρί­δα της λεγόμενης βιομηχανίας συμβουλευτικής, μέ­σω του έντυπου και η­λε­κτρο­νι­κού τύπου.

Μέσα σ’ όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον φόβο που προκαλείται από τις έ­ρευ­νες που «δι­α­πι­στώ­νουν» ότι οι Γερμανοί μαθητές υστερούν σε σχέση με τους συ­νο­μη­λί­κους τους πα­γκο­σμί­ως κι ότι αν δε φοιτήσουν στο ανώτερο σχολείο ή στα πα­νε­πι­στή­μι­α, δεν έχουν κα­μιά ελπίδα στον πα­γκό­σμιο ανταγωνισμό.

Ποια είναι η εξέλιξη των παιδιών αυτών των γονέων;

Τα παιδιά αυτά, ενώ αναπτύσσουν έντονες φιλοδοξίες, από την άλλη δυ­σκο­λεύ­ο­νται να α­να­λά­βουν ευ­θύνες. Δυσκολεύονται στην πραγματικότητα να ενηλικιωθούν και περ­νά­νε μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη ε­φη­βεί­α, δεν αποκτούν πραγματική αυτονομία από τους γο­νείς. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε, αυτά τα παιδιά γί­νο­νται στη συνέχεια και προ­βλη­μα­τι­κοί σύζυγοι.

Τα σημερινά παιδιά είναι διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων γενεών;

Η υπερπροστατευτική παιδαγωγική έχει κάνει τα παιδιά διαφορετικά. Η ακτίνα δρά­σης των ση­με­ρι­νών δεκάχρονων παιδιών από τα δύο με τρία χιλιόμετρα που ή­ταν πα­λιό­τε­ρα έχει πε­ρι­ο­ρι­στεί στα 200 με 300 μέτρα (ΣΗΜ. 1). Πολλά παιδιά που υ­περ­προ­στα­τεύ­ο­νται δεν τους ε­πι­τρέ­πε­ται, για πα­ρά­δειγ­μα, να σκαρφαλώσουν σε έ­να δέ­ντρο και μεταφέρονται με το αυ­το­κί­νη­το μέχρι την πόρτα του σχολείου (ΣΗΜ. 2). Έ­τσι δε μαθαίνουν μόνα τους να διαχειρίζονται τους κινδύνους.

Το τηλεοπτικό στερέωμα, από την άλλη, τρομοκρατεί ότι παντού υπάρχουν κίν­δυ­νοι και ότι το κα­κό κα­ρα­δοκεί. Οι στατιστικές, βέβαια, δείχνουν ακριβώς το α­ντί­θε­το. Για παράδειγμα, ο α­ριθ­μός των νε­κρών από τροχαία από τη δεκαετία του 1970 έ­χει μει­ω­θεί κατά 80% (ΣΗΜ. 3).

Εκτός από γονείς, υπάρχουν και παππούδες ελικόπτερα;

Όπου συμμετέχω σε ημερίδες με θέμα τους «γονείς ελικόπτερα» έρχονται και πολ­λοί παπ­πού­δες. Με­ρι­κοί όντως κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους. Υπάρχουν όμως και πολ­λοί οι ο­ποί­οι α­ντι­με­τω­πί­ζουν με έντονο σκεπτικισμό την ανατροφή των ση­με­ρι­νών παιδιών.

Ποιος είναι ο αντίλογος στους «γονείς ελικόπτερα»;

Κατά την άποψή μου η ανατροφή των παιδιών είναι μια υπόθεση που έχει κάποια ό­ρι­α στον προ­γραμ­μα­τι­σμό. Πρέπει να βρίσκει κανείς τη χρυσή τομή μεταξύ του «κα­θο­δη­γώ» και του «α­φή­νω να α­να­πτυχθεί». Οι γονείς δεν πρέπει, από φόβο ότι θα χά­σουν την αγάπη των παι­διών τους, να τα α­φή­νουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Θα πρέ­πει να τους επιτρέψουμε να παίρ­νουν πρωτοβουλίες. Ακόμη κι αν αποτύχουν, θα μά­θουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση και την αποτυχία τους. Πρέπει να τα ε­μπι­στευ­τού­με, γιατί έτσι θα αποκτήσουν αυτοεκτίμηση, θα γίνουν υπεύθυνα και θα ε­ξε­λίσ­σο­νται με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χιούμορ παίζει σημαντικό ρόλο στην α­να­τρο­φή των παι­διών. Το χιούμορ ακτινοβολεί ζεστασιά, δημιουργικότητα και καλοσύνη. Δί­νει μια ευκαιρία να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με πιο ψύχραιμα τις ανεπάρκειες και τις δυ­σκο­λί­ες μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Στις ελληνικές πόλεις μάλλον έχει μηδενιστεί.
2.Πάνω στο ίδιο θέμα έχει ενδιαφέρον η επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα «Stut­tgarter Zei­tung» ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου της πόλης Bad Cann­statt, διαμαρτυρόμενος για τη συ­­μπε­ρι­φο­ρά των γονιών του σχολείου. Γράφει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Καθημερινά πολλοί γο­­νείς φέρ­νουν τα παιδιά τους με το αυ­το­κί­νη­το μέχρι την είσοδο του σχολείου, όπου παρ­κά­ρουν πα­ρά­νο­μα πα­ρε­μπο­δί­ζο­ντας την α­σφα­λή είσοδο των μαθητών. Στη συνέχεια ξε­φορ­τώ­νουν τσάντες και παιδιά και τα α­κο­λου­θούν κουβαλώντας τις τσάντες μέσα στις τάξεις, ό­που και περιμένουν να βγά­λουν τα μπουφάν των παιδιών και να τα κρεμάσουν στις κρε­μά­στρες. Με την ευ­και­ρί­α ψά­χνουν και τους εκπαι­δευ­τι­κούς για να ρωτήσουν διάφορα πράγ­μα­τα. Η κα­­τά­­στα­­ση είναι α­πί­στευ­τη και απαράδεκτη».
3. Ακόμη και στην περίπτωση της παιδικής κακοποίησης οι έρευνες δείχνουν ότι κα­τά 90% συμ­­βαί­­νει στο στενό οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον και όχι έξω από αυτό, α­να­φέ­ρει ο Γιόζεφ Κρά­ους σε άλ­λη συ­νέ­ντευ­ξή του.


ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016)

Επιθετικοί γονείς στα σχολεία

(γραμματέας Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Χαϊδαρίου, Αν. Αιρετός ΠΥΣΠΕ Γ΄ Αθήνας)

Ένα φαινόμενο που παίρνει διαστάσεις τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση είναι οι γονείς που έρ­χο­νται στο σχολείο με επιθετική, ακόμη και πολεμική διάθεση. Αυ­τοί οι γονείς δεν ε­μπι­στεύ­ο­νται το σχο­λείο και το αμφισβητούν σε κάθε του πτυ­χή. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέ­γα­με ότι ένα από τα σο­βα­ρό­τερα προβλήματα (ίσως το σο­βα­ρό­τε­ρο) που δυσχεραίνουν την εκ­παι­δευ­τι­κή διαδικασία εί­ναι η, χωρίς σοβαρή αι­τί­α, απαξιωτική και επιθετική συμπεριφορά με­ρί­δας γονέων. Μέσα σε τέτοιο κλί­μα η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία καθίσταται προ­βλη­μα­τι­κή.

Οι γονείς αυτοί είναι ανώτερης μόρφωσης, υπερπροστατευτικοί, έχουν απόλυτες α­πό­ψεις για την εκ­παί­δευ­ση και την ανατροφή των παιδιών και απαιτούν από το σχο­λεί­ο να προ­σαρ­μο­στεί στις δι­κές τους αντιλήψεις και επιθυμίες, τις οποίες θε­ω­ρούν αδιαπραγμάτευτες.
● Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ανελλιπώς την ώρα των διαλειμμάτων στα κά­γκε­λα, για να φέ­ρουν «κάτι» στο (υπέρβαρο συχνά) παιδί τους, που –όμως– «δεν τρώ­ει τί­πο­τα».
● Όταν ψιχαλίζει, έρχονται να δουν μήπως βγήκαν τα παιδιά στην αυλή στο δι­ά­λειμ­μα και αρ­ρω­στή­σουν.
● Όταν τα παιδιά τους πηγαίνουν στο θέατρο, κουβαλούν μαζί τους κινητό (γνω­ρί­ζο­ντας ότι α­πα­γο­ρεύ­ε­ται), γιατί θέλουν να ξέρουν πού βρίσκονται, «μη συμβεί κά­τι».
● Στην τσάντα τούς βάζουν προμήθειες που θα έφταναν να ταΐσουν τουλάχιστον δύο παι­διά για μια ο­λόκληρη μέρα, ενώ για να μη... ζηλεύουν τους δίνουν μαζί τους χρή­μα­τα (από πέντε μέ­χρι και δέ­κα ευρώ αυτήν την εποχή της κρίσης), «να πάρουν κά­τι α­πό το κυλικείο».
● Ανησυχούν για τους βαθμούς. Για τους σημαιοφόρους. Για το ποια δασκάλα θα πά­ρει την τά­ξη του χρόνου. Για το αν θα τελειώσουν την ύλη (της δευτέρας δη­μο­τι­κού). Για τις πολλές ή λί­γες ερ­γα­σί­ες που τους βάζει η δασκάλα. Και οπωσδήποτε για το μπούλινγκ. To παιδί τους εί­ναι πάντοτε θύ­μα. Ποτέ θύτης. Αν όλοι λένε το α­ντί­θε­το, τότε απλά αυτό έχει στοχοποιηθεί.

Τα παιδιά αυτών των γονιών συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμογής και συ­νύ­παρ­ξης στο σχολικό περιβάλλον. Δυσκολεύονται να σεβαστούν τους κα­νό­νες του σχολείου και δημιουργούν δι­αρκώς προβλήματα με τους συμμαθητές τους αλ­λά και τους εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Τοξικό κλίμα

Το φαινόμενο αυτό έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά την ψήφιση του νόμου που έ­θε­τε σε αρ­γί­α τους εκπαιδευτικούς ακόμη και με την κατάθεση μήνυσης ε­να­ντί­ον τους. Δεκάδες ήταν οι πε­ρι­πτώ­σεις εκπαιδευτικών σε ολόκληρη τη χώρα που βί­ω­σαν έναν πραγματικό εφιάλτη, συ­χνά με α­στή­ρι­κτες και αστείες κα­τη­γο­ρί­ες. Αυ­τή ό­μως η κατάσταση δεν ταλαιπώρησε μόνο κά­ποιους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Δη­μι­ούρ­γη­σε έ­να τοξικό κλίμα στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί έ­νιω­θαν, και ακόμη νιώ­θουν, ότι εί­ναι ευάλωτοι και απροστάτευτοι μπροστά σε παράλογες α­παι­τή­σεις και ε­πι­θε­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές με­ρί­δας γονέων.

Από την πλευρά της διοίκησης ακόμη και κραυγαλέα παράλογες καταγγελίες α­κο­λου­θού­σαν την τυ­πι­κή διαδικασία της διερεύνησης, «δικαιώνοντας», έστω και πρό­σκαι­ρα, αυτού του τύ­που τη συ­μπε­ρι­φο­ρά. Αυτή η αντιμετώπιση ενθάρρυνε πε­ρισ­σό­τε­ρο τη γιγάντωση του φαι­νο­μέ­νου.

Κανείς βέβαια δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το σχολείο είναι ένας χώρος α­παλ­λαγ­μέ­νος α­πό προ­βλή­μα­τα, όπου όλα λειτουργούν ιδανικά ή ότι και οι εκ­παι­δευ­τι­κοί δεν έχουν ευθύνες (ε­ξάλ­λου μέρος της κοινωνίας είναι κι εκείνοι), αλλά αυ­τή η κα­τά­στα­ση ελάχιστα έχει να κάνει με πραγ­μα­­τι­κά προβλήματα.

ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016)

30 Απριλίου 2016

Είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε
τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από τη Sarah Blaine
(μαμά, πρώην δασκάλα, δικηγόρος)

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε ήμασταν όλοι μα­θη­τές. Σχε­δόν ο κάθε ένας από εμάς είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο κα­θέ­νας μας κά­θι­σε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκ­παι­δευ­τι­κούς. Είχαμε δα­σκά­λους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δη­μο­τι­κού, στην πέμπτη τάξη· και γυμναστές και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μου­σι­κής. Είχαμε φυσικούς και κοινωνιολόγους, κα­θη­γη­τές αγγλικών και μαθη­μα­τι­κών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λα­τι­νι­κά ή καθηγη­τές ι­σπα­νι­κών, φυ­σι­κής και ψυχολογίας. Εγώ είχα καθηγητή ακόμη και για «Δε­ξι­ό­τη­τες Ε­πικοινωνίας». Είχαμε συμ­βού­λους επαγγελματικού προσανατολισμού και δι­ευ­θυ­ντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ει­δι­κής αγωγής.

Επομένως γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις και ξέ­ρου­με τι κά­νουν. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αποτελεσματικοί, ξέρουμε ποιοι έμειναν στη μνήμη μας και ποιοι ήταν α­πα­ρά­δε­κτοι. Ξέρουμε. Γνω­ρί­ζου­με ποιοι άλ­λα­ξαν τη ζω­ή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε και ποιοι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χει­ρό­τε­ρο. Η διδα­σκαλία, ως ε­πάγ­γελμα, δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έ­χει καμία μα­γεί­α. Δεν έχει κανέναν σεβασμό. Ήμασταν μα­θη­τές και, ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Τους διασύρουμε. Τους ε­πι­κρί­νου­με. Μπο­ρού­με να τα κά­νου­με καλύτερα από ε­κείνους. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί δι­δά­σκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δα­σκά­λους. Πρέ­πει να τους ακούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τους μει­ώ­νου­με με αυθαίρετες με­τρή­σεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να στα­μα­τή­σου­με να σκεφτόμαστε ό­τι ξέρουμε τι σημαίνει δι­δα­σκα­λί­α μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθη­τές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Με­τά πέ­ρα­σα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική πε­ρι­ο­χή. Έμαθα ό­τι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα ε­ξαι­ρε­τι­κό κολέγιο και ακόμη και η χρονιά μου ως με­τα­πτυ­χι­α­κή φοιτήτρια στη σχολική εκ­παί­δευ­ση, σε ένα από τα καλύ­τερα δημόσια πα­νε­πι­στή­μι­α, δε μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μα­θη­τές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να δι­δά­σκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μα­θή­τρι­α και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρό­νια εξάσκησης στην τά­ξη θα με έκαναν κα­νονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παι­διά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νο­μι­κή. Πέ­ρα­σα τις δικηγορικές εξετάσεις. Άρχισα την πρακτική μου σε ένα ε­πι­βλη­τι­κό μεγάλο δι­κη­γο­ρι­κό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δε με είχαν προ­ε­τοι­μά­σει περισσότερο απ’ ό,τι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προ­ε­τοι­μά­σει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενερ­γεί­α δικηγόρος έβγαζα πέ­ντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα ως δα­σκά­λα. Δούλεψα σκληρά την πρώ­τη μου χρονιά ως δικηγόρος. Αλλά δε δούλεψα τόσο σκλη­ρά όσο είχα δου­λέ­ψει τη χρο­νιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα δε δούλεψα πιο σκλη­ρά. Ίσως μά­λι­στα να δού­λε­ψα και λίγο λι­γό­τερο. Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος. Υπάρχουν πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα που θα μπορού­σα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να α­να­πτύ­ξω κα­λύ­τε­ρα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να α­κο­νί­σω τη στρατηγική λο­γι­κή μου. Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι κα­λύ­τε­ρη. Να μάθω καλύτερα τον Νόμο. Να μάθω περισσότερες δια­δικασίες. Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο εί­ναι ένα επάγγελμα. Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της στα­δι­ο­δρο­μί­ας τους. Οι δικηγόροι αποκτούν με­γα­λύ­τε­ρη ευθύνη, που την κερδίζουν με τον χρόνο. Οι νέοι κα­θη­γη­τές α­να­λαμ­βά­νουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη η­μέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη. Οι άν­θρω­ποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως ε­παγ­γελ­μα­τί­α, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχει α­πο­λύ­τως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δε γνω­ρί­ζε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι γνωρίζετε για τη δικηγορία. Όλοι ε­σείς οι πρώ­ην μαθητές δεν έχετε σχε­διάσει προγράμματα σπουδών, δεν έχετε σχε­δι­ά­σει μά­θη­μα, δεν έχετε πα­ρα­κο­λου­θή­σει συνε­δρι­ά­σεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έ­χε­τε ετοιμάσει διαγωνίσματα, δεν έ­χε­τε βάλει βαθμούς μετά α­πό αξιολόγηση, δεν έ­χε­τε παρακολουθήσει τη φοίτηση των μα­θη­τών. Δεν έχετε διδάξει μαθη­τές, δεν έ­χε­τε επανεξετάσει τους στόχους σας και δεν έχετε δη­μι­ουρ­γή­σει ερωτήσεις για με­λέ­τη. Δεν έ­χετε βά­λει σε μαθητές εργασία για το σπίτι. Δε γράφετε κα­θη­με­ρι­νά τους στόχους του μαθήματος στον α­σπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον α­σπρο­πί­να­κα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευ­α­νά­γνω­στα στον πίνακα, ενώ ταυ­τό­χρο­να δι­α­σφα­λί­ζε­τε ότι κανένας από τους μαθητές σας δε θα πε­τά­ξει μια κα­ρέ­κλα έξω α­πό το πα­ρά­θυ­ρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μα­θή­μα­τα που πέτυχαν. Δεν έ­χε­τε σχεδιάσει μαθήματα που α­πέ­τυ­χαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ή­συ­χους κατά τη δι­άρ­κεια του μα­θή­μα­τος...

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικος πολίτης αυ­τής της χώ­ρας πι­στεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ενώ δε γνωρίζουν. Έ­τσι δίνουν «λύσεις», α­να­πτύσ­σουν πο­λι­τική, γράφουν άρθρα και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέ­ρουν, αυτούς που μπο­ρούν να διδάξουν. Τους δα­σκά­λους.

ΠΗΓΗ: teleytaiothranio.blogspot.gr (30.04.2016)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση

13 Μαρτίου 2016

15 Φεβρουαρίου 2016

Ενημέρωση σχετικά με την εποχική γρίπη

Εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας

Με αφορμή ερωτήματα σχετικά με την εμφάνιση της εποχικής γρίπης συστήνονται στις σχο­λι­κές μο­νάδες οι ακόλουθες οδηγίες με σκοπό να προληφθεί η εξάπλωσή της:

1. Παιδιά που εμφανίζουν συμπτώματα γρίπης αναμένουν, σε χώρο όπου δε θα έρ­χο­νται σε ε­πα­φή με άλλα άτομα, μέχρι να τα παραλάβουν οι γονείς ή οι κηδεμόνες τους, οι οποίοι θα πρέ­πει να ειδο­ποιούνται αμέσως.

2. Συστήνεται για την αποφυγή της εξάπλωσης της εποχικής γρίπης να τηρούνται οι κα­νό­νες α­το­μι­­κής υγιεινής, όπως:
● Να αποφεύγεται η επαφή των χεριών με τα μάτια, τη μύτη και το στόμα για τη μεί­ω­ση του κιν­δύ­­νου μόλυνσης.
● Να αποφεύγεται η κοινή χρήση των μολυβιών, των στιλό, των μαρκαδόρων και άλ­λων προ­σω­πι­­κών αντικειμένων.
● Σε βήχα ή φτέρνισμα να καλύπτονται η μύτη και το στόμα με το μανίκι στο ύψος του α­γκώ­να ή με χαρτομάντιλο. Το χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο πρέπει να α­πορ­ρί­πτε­ται αμέσως με­τά τη χρήση στους κάδους απορριμμάτων.
● Τα παιδιά απαγορεύεται να πίνουν νερό απευθείας από τη βρύση με το στόμα.
● Τα παιδιά και οι εργαζόμενοι πρέπει να πλένουν τακτικά τα χέρια με υγρό σαπούνι και νερό ή, ε­ναλλακτικά, να χρησιμοποιούν αντισηπτικό αλκοολούχο διάλυμα ή χαρ­το­μά­ντι­λα με αλ­κο­ό­λη.

Οι παραπάνω οδηγίες πρέπει να τηρούνται και από το προσωπικό των κυλικείων.

Παρακαλούνται οι διευθυντές σχολικών μονάδων να ενημερώσουν την εκ­παι­δευ­τι­κή κοι­νό­τη­τα (μα­θητές, εκπαιδευτικούς, Συλλόγους Γονέων και Κη­δε­μό­νων).

ΠΗΓΗ: Εγκύκλιος Φ1/19740/Δ2/05.02.2016


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική λειτουργία

14 Φεβρουαρίου 2016

Μαθητές υπό την πίεση βαθμοθηρίας και γονέων

Ακραία, χωρίς αμφιβολία, η ενέργεια ενός δασκάλου δημοτικού να στείλει στους γο­νείς των μα­θη­τών του επιστολή, εξηγώντας πως βαθμολόγησε τα παιδιά με ά­ρι­στα κα­τό­πιν ισχυρών πι­έ­σε­ων που του άσκησαν ορισμένοι εξ αυτών. Δι­ευ­κρι­νί­ζο­ντας ό­τι η αξιολόγησή του δεν α­ντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τικότητα, διατυπώνει την ευχή τα παιδιά να καταφέρουν στο μέλ­λον να κατακτήσουν τους ί­διους βαθ­μούς με την α­λη­θι­νή τους αξία. Η επιστολή κυ­κλο­φό­ρη­σε πρό­σφα­τα στο διαδίκτυο, φέρ­νο­ντας τον εκπαιδευτικό σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση στο ερ­γα­σι­α­κό του πε­ρι­βάλ­λον (α­πει­λή­θη­κε α­κό­μη και με ΕΔΕ), καθώς μια κίνηση καλοπροαίρετη, σύμ­φω­να με τον ίδιο, δι­έρ­ρευ­σε χωρίς να το ε­πι­θυμεί, όταν μάλιστα ανάλογη πίεση δέ­χο­νται α­πό τους γο­νείς εκπαιδευτικοί σε πολλά ελληνικά σχολεία.

Τι αποτυπώνει αλήθεια μια τέτοια κίνηση; Αν και υπερβολική αυτή καθεαυτή ως α­ντί­δρα­ση, μή­πως τε­λικά η βαθμοθηρία είναι βαθύτερα ριζωμένη στο DNA των γο­νέ­ων αλλά και των ί­διων των παι­διών; «Ωχ! Πήρα 19 Γεωγραφία. Ποιος την ακούει τώ­ρα τη μάνα μου που δεν έ­φε­ρα 20!» μονολογεί ο 12χρονος Γιάννης ε­πι­στρέ­φο­ντας το με­ση­μέ­ρι από το σχολείο. «Κα­λά, εσύ πήρες 18, ο Γιώργος ό­μως σε πέ­ρα­σε;» ε­πι­μέ­νει να ανακρίνει κάθε φορά τον γιο της, μα­θη­τή Α΄ Γυμνασίου, η κ. Κα­τε­ρί­να. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι κοινή σε μεγάλη μερίδα οι­κο­γε­νει­ών.


Από το Δημοτικό

Το άγχος της επίδοσης είναι πλέον ιδιαίτερα αισθητό. Η βαθμοθηρία ξεκινά νωρίς. Στις μι­κρό­τε­ρες τά­ξεις εκδηλώνεται με την τελειομανία –να είναι το παιδί γραμ­μέ­νο, τα τετράδια ά­ψο­γα. Από την Ε΄ τάξη, κατά την οποία από το Άριστα ή το Κα­λά η βαθ­μο­λο­γί­α γίνεται α­ριθ­μη­τι­κή, ο στόχος των υψηλών επιδόσεων μπαίνει στο κά­δρο. Στο Γυμνάσιο το κυνήγι του βαθ­μού εντείνεται, ενώ στο Λύ­κει­ο ε­γκα­θι­δρύ­ε­ται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ε­φή­βου, που πελαγώνει και έχει εκρήξεις θυ­μού ή πανικού. Υποφέρει αλλά δεν ξέρει πώς αλ­λιώς να δι­α­χει­ρι­στεί την κα­τά­στα­ση, όντας ε­γκλω­βι­σμένος σε μια «επένδυση στην τε­λει­ό­τη­τα». Και οι γο­νείς; Εί­ναι δι­α­τε­θει­μέ­νοι να τα πα­ρα­βλέ­ψουν όλα, αρκεί να έρθει η επιτυχία στις ε­ξε­τά­σεις. «Ε­ντά­ξει, μία χρονιά είναι, θα πιεστεί λί­γο...», αποτυπώνει την κατάσταση η κ. Άν­τζε­λα Μα­τσα­κά, σχολική ψυχολόγος.

Τι εισπράττουν οι εκπαιδευτικοί από τους γονείς; «Το παιδί μου είναι πραγματικά ξε­χω­ρι­στό. Α­πο­ρώ πώς δεν το βλέπετε!», «Είναι το εξυπνότερο παιδί σε όλο το σχο­λεί­ο!», «Καλό το 18, υ­πάρ­χει ό­μως και το 20...», «Είσαι ο καλύτερος κι απαιτείς α­πό τον εαυτό σου μόνο το ά­ρι­στα», «Ωραία, πή­ρε το παιδί μου 19. Ποιος είναι όμως ο μέ­σος όρος της τάξης;», μερικές α­πό τις συνηθέστερες α­ντιδράσεις, σύμφωνα με την κ. Ιωάννα, φιλόλογο με πολυετή ε­μπει­ρί­α.

Ποιο είναι το «κρυμμένο μήνυμα» πίσω απ’ όλα αυτά κατά την ειδικό; «Συνήθως, αν και υ­παρ­κτή η α­παί­τηση για υψηλούς βαθμούς, δεν εκφράζεται ρητά. Εκδηλώνεται με έντονο άγ­χος για τη μελέτη του παιδιού και πίεση, η οποία συχνά συνοδεύεται α­πό λεκτική ή σω­μα­τι­κή βί­α. Κι όταν έρχεται ο βαθ­μός, αν είναι καλός, διακρίνεις μια ι­κα­νο­ποί­η­ση, σαν να ανήκει η ε­πι­βρά­βευ­ση στον γονέα. Στην α­ντίθετη πε­ρί­πτω­ση οι γο­νείς αντιδρούν με “μούτρα”, δείχνουν την απογοήτευσή τους. Ο λόγος; Ευ­θύ­νε­ται κυ­ρί­ως η απουσία ρεαλιστικών προσδοκιών σε σχέ­ση με τις επιδόσεις των παι­διών. Οι γο­νείς δε συνειδητοποιούν ότι κάθε παιδί έχει τη δική του νοη­μο­σύ­νη, ι­δι­ο­συ­γκρα­σί­α και κλίσεις. Δεν μπορούν όλα να ανταποκριθούν ή χρει­ά­ζο­νται έ­ναν ε­ναλ­λα­κτι­κό τρόπο μάθησης».

Ένας φαύλος κύκλος

Και πώς λειτουργούν τα παιδιά κάτω από την πίεση της βαθμοθηρίας; Όπως εξηγεί η κ. Μα­τσα­κά, «πα­ρουσιάζουν αγχώδεις εκδηλώσεις, τικ, τριχοτιλλομανία, χαμηλή αυ­το­ε­κτί­μη­ση. Δί­νουν μεγάλη έμ­φα­ση στην καταναγκαστικότητα, όπως το “πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια”. Α­πόρ­ροι­α όλων αυ­τών η πεσμένη διάθεση, το κλάμα, η δυ­σκο­λί­α συγκέντρωσης και προ­σαρ­μο­γής, ίσως και η άρνηση για το σχολείο. Βλέπεις μα­θη­τές της Γ΄ Δημοτικού να λένε “δεν εί­μαι καλός”, “έκανα δύο λάθη, δεν α­ξίζω”. Κυ­ρί­ως τα πιο έξυπνα παιδιά, με αυτογνωσία, έ­χουν μεγάλη πρόσβαση σε τέτοιες σκέ­ψεις.

»Η κατάσταση επιδεινώνεται στην εφηβεία, καθώς υπεισέρχεται έντονα ο ψυ­χο­λο­γι­κός πα­ρά­γο­ντας, οι ορμονικές και ψυχοσεξουαλικές αλλαγές. Εκεί το παιδί μπο­ρεί να παρουσιάσει κα­τά­θλι­ψη αλ­λά και απώλεια σχέσεων, να δυσκολεύεται δη­λα­δή να διατηρήσει φιλίες, να α­πο­μο­νω­θεί, ενώ πα­ράλ­λη­λα οι σχέσεις με τους γονείς γί­νο­νται πολύ συγκρουσιακές. Α­πο­τέ­λε­σμα; Ένας φαύλος κύ­κλος: Το άγχος ε­πί­δο­σης ε­πη­ρε­ά­ζει την απόδοση των παιδιών και το α­ντί­στρο­φο».

Ποιος ευθύνεται τελικά; Η ειδικός αποφαίνεται πως «το ίδιο το εκπαιδευτικό σύ­στη­μα στη χώ­ρα μας ε­νι­σχύει τη βαθμοθηρία. Οι γονείς έχουν προσαρμοστεί σ’ αυ­τό, οπότε οι δύο πλευ­ρές αλ­λη­λο­τρο­φο­δοτούνται».

Έμφαση στη μελέτη αντί για το αποτέλεσμα

«Επειδή η βαθμοθηρία καλλιεργείται συνήθως από νωρίς, καλό είναι οι γονείς να αλ­λά­ξουν ε­γκαί­ρως τον τρόπο νοηματοδότησης της επίδοσης», συμβουλεύει η κ. Μα­τσα­κά. Τι σημαίνει ο βαθμός; Σύμ­φω­να με την ίδια, «δεν είναι παρά ένα μέσο για να ενισχυθεί η προσπάθεια του παιδιού. Δεν εί­ναι αντανάκλαση της αξίας του, ούτε δεί­κτης της νοημοσύνης του, ενώ δεν ε­ξα­σφα­λί­ζει τη μελ­λο­ντι­κή επιτυχία του στη ζω­ή. Αν το καταλάβει ο γονιός, θα το καταλάβει και το παιδί. Καλό είναι να δο­θεί έμ­φα­ση στη διαδικασία της μελέτης αντί για το αποτέλεσμα, να αναδειχθεί η ση­μα­σί­α της γνώ­σης, προκειμένου να αποσυνδεθεί ο βαθμός από την “αξία” του μα­θη­τή. Ει­δι­κά στο δημοτικό, αυ­τό γίνεται πολύ εύκολα, συσχετίζοντας τις σχολικές γνώ­σεις με την καθημερινή ζωή, με μια λει­τουρ­γικότητα (π.χ. χρήση μαθηματικών στα ψώ­νια ή στο μαγείρεμα).

»Σημαντικό είναι, επίσης, να αμφισβητήσουμε όλη αυτή την “επένδυση στην τε­λει­ό­τη­τα”, παύ­ο­ντας να επισημαίνουμε διαρκώς τα λάθη. Ο χαμηλός βαθμός δεί­χνει ότι “μάλ­λον κάτι δεν πήγε καλά” και α­πό κάτι τρομακτικό ή απειλητικό μετατρέπεται σε χρήσιμο μήνυμα που θα οδηγήσει στη βελτίωση. Και το πιο σημαντικό: να προ­σαρ­μό­σουν οι γονείς τις προσ­δο­κί­ες τους στις πραγματικές δυ­να­τό­τη­τες του παι­διού τους. Να το βοηθήσουν να δει τις ι­κα­νό­τη­τές του, για να τις αξιοποιήσει, αλλά και τις α­δυ­να­μί­ες του, ώστε να τις δουλέψει».

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (23.01.2016) / Βασιλική Χρυσοστομίδου ● ΕΙΚΟΝΑ: plaidaccents.com


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολικά μαθήματα