2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα: Κρατάτε αποστάσεις!

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι σαφής. Κρατάτε, λέει, ασφαλείς αποστάσεις α­πό τα προ­­πο­­ρευ­­ό­­με­­να οχήματα είτε είναι σταματημένα είτε εν κινήσει. Απλό και κα­τα­νοη­τό. Μακάρι να ήταν το ί­διο απλό και όσον αφορά τις αποστάσεις που πρέπει να κρατούμε οι γονείς από τα παιδιά μας.

Τώρα τελευταία ένας καινούργιος όρος έκανε την εμφάνισή του. Είναι οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα. Αυ­τοί, δη­λα­δή, που βρίσκονται συνέχεια σαν ελικόπτερα πάνω από τα παι­διά τους, πα­ρα­κο­λου­θούν κάθε τους κίνηση, δεν τα αφήνουν να αναλαμβάνουν πρω­το­βου­λί­ες και τα πνίγουν με την αγάπη και την προ­στα­σί­α τους.

Το να θέλει κάποιος να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί του είναι απολύτως κα­τα­νοη­τό. «Θα έ­κανα τα πάντα για να βοηθήσω τα παιδιά μου», λένε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι γονείς και το εν­νο­ούν. Αυτό το «τα πάντα», όμως, περιλαμβάνει πολλά. Από μια υ­γι­ή μέχρι μια αρ­ρω­στη­μέ­νη συμπεριφορά. Για­τί είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, να κάτσω να εξηγήσω στο παιδί μου πώς να κάνει ε­ξι­σώ­σεις με κλάσματα και ε­ντε­λώς διαφορετικό να κάτσω να τις λύσω ε­γώ.

Οι γονείς ελικόπτερα ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους, δεν υπάρχει τίποτε άλ­λο στη ζω­ή τους. Φτάνουν στο σημείο να μην μπορούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το παι­δί. Όταν α­να­φέ­ρονται σε αυτό μιλούν στον πληθυντικό αριθμό: Βγά­λα­με δοντάκια, κάναμε εμ­βό­λι­ο, πα­ρα­κο­λου­θού­με μα­θή­μα­τα πιάνου, πήραμε άριστα στο διαγώνισμα. Και τούτο εί­ναι το λιγότερο. Οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα θέλουν να α­σκούν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή των παι­διών τους: Ποια ρούχα θα φο­ρέ­σουν, ποιοι θα είναι οι φίλοι τους, πώς θα κάνουν την κατ’ οί­κον εργασία τους, τι θα σπου­δά­σουν.

Είναι φρικτό να μεγαλώνει κανείς σε συνθήκες σκλαβιάς. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για την ε­­λευ­­θε­­ρί­­α, για να φτάνουμε στο σημείο σήμερα οι ίδιοι οι γονείς να γίνονται δυ­νά­στες. Η κα­τα­πί­ε­ση που υ­φί­στα­νται αυτά τα παιδιά είναι τρομερή, αλλά δυ­στυ­χώς δεν είναι το μοναδικό πρό­βλη­μα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά που βρί­σκο­νται στο επίκεντρο του γο­νεϊ­κού σύμπαντος προ­σγει­ώ­νο­νται άσχημα ό­ταν δι­α­πι­στώ­σουν ότι δε συμβαίνει το ίδιο στην α­λη­θι­νή ζωή. Τα παιδιά των γονιών ε­λι­κο­πτέ­ρων είναι άβουλα, αδύναμα να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές δυσκολίες της ζω­ής.

H πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ Lythcott-Haims υ­πο­στη­ρί­ζει πως οι γο­νείς ε­λι­κόπτερα καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Ως ε­πι­κε­φα­λής ενός από τα πιο φημισμένα πα­νεπιστημιακά ιδρύματα σε ολόκληρο τον κό­σμο έ­χει παρατηρήσει τα τε­λευ­ταί­α χρόνια όλο και πε­ρισσότερους φοιτητές να μην εί­ναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους στα πιο απλά ζη­τή­μα­τα. Νέοι με α­πί­στευ­τες γνώ­σεις, που όμως δεν μπορούν να κάνουν τα αυτονόητα. Μιλούν τρεις ξέ­­νες γλώσ­σες και δεν ξέρουν πώς να κλείσουν ένα ραντεβού στο νοσοκομείο. Παίρ­νουν άριστα στις ε­ξετάσεις και δεν μπορούν να πάνε να ψωνίσουν ό,τι χρει­ά­ζε­ται για να μα­γει­ρέ­ψουν.

Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Οι ειδικοί λένε να το κάνουμε με τέ­τοιο τρόπο, ώ­στε να μην ευνουχίζουμε την προσωπικότητά τους. Άλλο είναι να στέ­κο­μαι συμπαραστάτης δί­πλα στο παιδί μου και άλλο να στέκομαι μπάστακας από πά­νω του. Η ζωή είναι και σκληρή και δύσκολη. Γι’ αυτό το περίπλοκο, ακατανόητο, ί­σως και ζοφερό μέλλον που τα περιμένει ας δώσουμε στα παιδιά μας το καλύτερο ε­φό­δι­ο: την ικανότητα να σκέφτονται μόνα τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που τα α­φορούν, γνωρίζοντας πάντα πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Αυτό θα έ­πρε­πε να ήταν γραμ­μένο στον Κώδικα Γονεϊκής Συμπεριφοράς, αν βέ­βαι­α υπήρχε κά­τι τέτοιο.

ΠΗΓΗ: www.philenews.com (26.10.2015) / Ξένια Τούρκη


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: υπερπροστασία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου