8 Μαΐου 2016

Ούτε έπιπλο ούτε πρίγκιπας ούτε σάκος του μποξ

(δημοσιογράφος)

Κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά, νήπια θύματα των ίδιων των γονιών τους. Δε­κά­δες δρα­μα­τι­κές ιστορίες με πρωταγωνιστές τετράχρονα ή πεντάχρονα μο­νο­πω­λούν για μέρες την ε­πι­και­ρό­τη­τα, ε­γεί­ροντας πάντα το ίδιο αναπάντητο ε­ρώ­τη­μα: Πώς είναι δυνατόν η όποια συν­θή­κη να είναι ι­σχυ­ρό­τε­ρη από τη γονεϊκή α­φο­σί­ω­ση;

Εκατομμύρια άνθρωποι δεν επιλέγουν να γίνουν γονείς –πάνω από 250.000 αμ­βλώ­σεις γί­νο­νται ε­πι­σή­μως στη χώρα μας, είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη και τρί­τοι στον κό­σμο. Ε­κα­τομ­μύ­ρι­α άλλοι το ε­πι­λέ­γουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άν­θρω­ποι φέρνουν στον κό­σμο ένα παιδί ελαφρά τη καρ­δί­α, χωρίς να νιώθουν την πυκνή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της ε­πι­λο­γής τους. Γεννούν γιατί είναι απλώς στη φύση του αν­θρώ­που να γεννά, αλλά όχι πάντα και να ανατρέφει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έ­τοι­μοι να αποδεχθούν τον ρόλο του γονέα, δη­λα­δή του ανθρώπου που μέχρι να κλεί­σει τα μά­τια για πά­ντα θα καρδιοχτυπά για εκείνη την άλ­λη ύ­παρ­ξη που ξε­κί­νη­σε το ταξίδι της ζωής αρ­χι­κά α­πό­λυ­τα εξαρτώμενη από αυτόν. Είναι μια ευ­θύ­νη χαρ­μό­συ­νη, γε­μά­τη με χίλιες χαρές αλλά και χίλιες α­γω­νί­ες. Πρέπει να θέλεις να τη ση­κώ­σεις. Να θέ­λεις να νοιάζεσαι.

Αλλά ακόμη κι αν επιθυμεί κανείς τα παραπάνω, το να είσαι γονιός είναι μια τέχνη δύ­σκο­λη να την α­σκείς. Είναι μια διαρκής πορεία στην κόψη του ξυραφιού. Τα παι­διά δεν είναι ούτε «έ­πι­πλα» ούτε αυ­το­κράτορες, δεν είναι σάκος του μποξ, συ­ναι­σθη­μα­τι­κό δεκανίκι ή κα­τοι­κί­δι­ο. Πρέπει να γνωρίζει κα­νείς πόσο θα προχωρήσει στη ρύθ­μι­ση της ζωής τους και πότε θα στα­μα­τή­σει.

Οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων. Μέ­σα από αυ­τές α­πο­φεύ­γουν να γίνονται θύματα της υπερβολικής υποκειμενικότητας. Η σχέση με το παι­δί είναι σχο­λεί­ο. Καθώς ανατρέφεις, ξεπερνάς την ομ­φα­λο­σκό­πη­ση και τον υπαρξιακό φό­βο και ακολουθείς την αντικειμενική ροή των πραγμάτων.

Από τους γονείς που τα επιθυμούν τα παιδιά υφίστανται τρεις συνήθεις κα­κο­ποι­ή­σεις:
● Η πρώτη είναι η υπερπροστασία. Η παγίδα τού να τους προσφέρονται όλα στο πιά­το, με α­πο­τέ­λε­σμα να νιώθουν ανίκανα να φέρουν σε πέρας κάτι μόνα, να ε­λέγ­ξουν την ίδια τους τη ζω­ή. Έτσι γί­νο­νται άτομα με έλλειψη αυτοεκτίμησης, που α­να­ζη­τούν πάντα στήριγμα σε κά­ποιον.
● Η δεύτερη είναι η συναισθηματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός τοποθετεί το παιδί στη θέση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του συντρόφου και αδράχνεται από εκείνο. Στην πε­ρί­πτω­ση αυτή δεν εί­ναι ο γο­νιός που καλύπτει την ανάγκη του παιδιού αλλά το α­ντί­στρο­φο.
● Η τρίτη είναι η αμέλεια. Τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η φιλαυτία και η δί­ψα για α­το­μι­κή επικράτηση είναι οι αιτίες για τις διαταραγμένες σχέσεις και τα εν­δο­οι­κο­γε­νει­α­κά ε­γκλή­μα­τα, τις εντάσεις, τη βία, τον τρόμο. Δε γνωρίζουν ακόμη πως όταν ο άνθρωπος προ­βάλ­λει πάνω στην οι­κο­γέ­νεια τη φλόγα της δικής του εμ­μο­νής, γεννιούνται εγκλήματα.

Τα παιδιά, ωστόσο, βλέπουν ξεκάθαρα στο πρόσωπο του προβληματικού γονιού τον άν­θρω­πο που τους στερεί τη γαλήνη, την ξενοιασιά, την αγάπη, την ασφάλεια, το ό­νει­ρο. Οι με­γά­λοι δεν το α­ντι­λαμ­βά­νο­νται.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.05.2016)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου