2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα

Συνέντευξη με τον Γιόζεφ Κράους
(πρόεδρος συνδικάτου εκπαιδευτικών της Γερμανίας, διευθυντής Λυκείου, ψυχολόγος, συγγραφέας του βι­βλί­ου «Γο­νείς ελικόπτερα»)

Ποιοι είναι «οι γονείς ελικόπτερα»;

Είναι γονείς οι οποίοι σαν ιπτάμενα ραντάρ υπερίπτανται κάθε στιγμή πάνω από τα παι­διά τους και εί­ναι έτοιμοι να επέμβουν για να τα «σώσουν». Συνήθως σηκώνουν πολ­λή σκόνη και η εμφάνισή τους γίνεται πάντοτε με θόρυβο. Μεταξύ αυτών των γο­νιών μπορεί κανείς να δι­α­κρί­νει τα «ε­λι­κό­πτερα διάσωσης», «τα ελικόπτερα ά­με­σης επέμβασης» και «τα ελικόπτερα με­τα­φο­ράς». Τους συ­να­ντάμε στα νηπιαγωγεία, στα σχολεία, στους συλλόγους και στα ι­α­τρεί­α.

Δεν υπήρχαν πάντα τέτοιοι γονείς ή είναι φαινόμενο του καιρού μας;

Μεμονωμένες περιπτώσεις υπήρχαν και πριν. Υπάρχει όμως σημαντική αύξηση στη Δύ­ση, ό­πως και στην Ασία. Πριν από μερικά χρόνια οι «γονείς ελικόπτερα» ανήκαν στην ανώτερη τά­ξη. Κατά τη γνώ­μη μου τους συναντά κανείς πια και στη μεσαία τά­ξη. Εκτιμώ ότι οι «γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα», όπως και άλλες ακραίες περιπτώσεις γο­νιών (π.χ. εκείνοι που παραμελούν τα παι­διά τους), είναι πε­ρί­που το ένα τρίτο των γο­νιών. Ευτυχώς τα δύο τρίτα είναι συ­νερ­γά­σι­μοι, κανονικοί, φυσιολογικοί άν­θρω­ποι.

Σε τι οφείλεται η αύξηση του αριθμού των «γονιών ελικόπτερα»;

Ένας λόγος είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών με ένα παιδί. Επίσης, το γε­γο­νός ό­τι πολ­λοί πλέον γίνονται γονείς σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι μεγαλύτεροι σε η­λι­κί­α γονείς είναι πο­λύ «προ­γραμ­ματισμένοι», με λιγότερο αυθορμητισμό και μι­κρό­τε­ρη ενσυναίσθηση. Ταυ­τό­χρο­να πα­ρα­τη­ρεί­ται μια όλο και μεγαλύτερη ψυ­χο­λο­γι­κο­ποί­η­ση της ανατροφής των παιδιών. Αυ­τό οφείλεται σε μια πραγματική πλημ­μυ­ρί­δα της λεγόμενης βιομηχανίας συμβουλευτικής, μέ­σω του έντυπου και η­λε­κτρο­νι­κού τύπου.

Μέσα σ’ όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον φόβο που προκαλείται από τις έ­ρευ­νες που «δι­α­πι­στώ­νουν» ότι οι Γερμανοί μαθητές υστερούν σε σχέση με τους συ­νο­μη­λί­κους τους πα­γκο­σμί­ως κι ότι αν δε φοιτήσουν στο ανώτερο σχολείο ή στα πα­νε­πι­στή­μι­α, δεν έχουν κα­μιά ελπίδα στον πα­γκό­σμιο ανταγωνισμό.

Ποια είναι η εξέλιξη των παιδιών αυτών των γονέων;

Τα παιδιά αυτά, ενώ αναπτύσσουν έντονες φιλοδοξίες, από την άλλη δυ­σκο­λεύ­ο­νται να α­να­λά­βουν ευ­θύνες. Δυσκολεύονται στην πραγματικότητα να ενηλικιωθούν και περ­νά­νε μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη ε­φη­βεί­α, δεν αποκτούν πραγματική αυτονομία από τους γο­νείς. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε, αυτά τα παιδιά γί­νο­νται στη συνέχεια και προ­βλη­μα­τι­κοί σύζυγοι.

Τα σημερινά παιδιά είναι διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων γενεών;

Η υπερπροστατευτική παιδαγωγική έχει κάνει τα παιδιά διαφορετικά. Η ακτίνα δρά­σης των ση­με­ρι­νών δεκάχρονων παιδιών από τα δύο με τρία χιλιόμετρα που ή­ταν πα­λιό­τε­ρα έχει πε­ρι­ο­ρι­στεί στα 200 με 300 μέτρα (ΣΗΜ. 1). Πολλά παιδιά που υ­περ­προ­στα­τεύ­ο­νται δεν τους ε­πι­τρέ­πε­ται, για πα­ρά­δειγ­μα, να σκαρφαλώσουν σε έ­να δέ­ντρο και μεταφέρονται με το αυ­το­κί­νη­το μέχρι την πόρτα του σχολείου (ΣΗΜ. 2). Έ­τσι δε μαθαίνουν μόνα τους να διαχειρίζονται τους κινδύνους.

Το τηλεοπτικό στερέωμα, από την άλλη, τρομοκρατεί ότι παντού υπάρχουν κίν­δυ­νοι και ότι το κα­κό κα­ρα­δοκεί. Οι στατιστικές, βέβαια, δείχνουν ακριβώς το α­ντί­θε­το. Για παράδειγμα, ο α­ριθ­μός των νε­κρών από τροχαία από τη δεκαετία του 1970 έ­χει μει­ω­θεί κατά 80% (ΣΗΜ. 3).

Εκτός από γονείς, υπάρχουν και παππούδες ελικόπτερα;

Όπου συμμετέχω σε ημερίδες με θέμα τους «γονείς ελικόπτερα» έρχονται και πολ­λοί παπ­πού­δες. Με­ρι­κοί όντως κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους. Υπάρχουν όμως και πολ­λοί οι ο­ποί­οι α­ντι­με­τω­πί­ζουν με έντονο σκεπτικισμό την ανατροφή των ση­με­ρι­νών παιδιών.

Ποιος είναι ο αντίλογος στους «γονείς ελικόπτερα»;

Κατά την άποψή μου η ανατροφή των παιδιών είναι μια υπόθεση που έχει κάποια ό­ρι­α στον προ­γραμ­μα­τι­σμό. Πρέπει να βρίσκει κανείς τη χρυσή τομή μεταξύ του «κα­θο­δη­γώ» και του «α­φή­νω να α­να­πτυχθεί». Οι γονείς δεν πρέπει, από φόβο ότι θα χά­σουν την αγάπη των παι­διών τους, να τα α­φή­νουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Θα πρέ­πει να τους επιτρέψουμε να παίρ­νουν πρωτοβουλίες. Ακόμη κι αν αποτύχουν, θα μά­θουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση και την αποτυχία τους. Πρέπει να τα ε­μπι­στευ­τού­με, γιατί έτσι θα αποκτήσουν αυτοεκτίμηση, θα γίνουν υπεύθυνα και θα ε­ξε­λίσ­σο­νται με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χιούμορ παίζει σημαντικό ρόλο στην α­να­τρο­φή των παι­διών. Το χιούμορ ακτινοβολεί ζεστασιά, δημιουργικότητα και καλοσύνη. Δί­νει μια ευκαιρία να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με πιο ψύχραιμα τις ανεπάρκειες και τις δυ­σκο­λί­ες μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Στις ελληνικές πόλεις μάλλον έχει μηδενιστεί.
2.Πάνω στο ίδιο θέμα έχει ενδιαφέρον η επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα «Stut­tgarter Zei­tung» ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου της πόλης Bad Cann­statt, διαμαρτυρόμενος για τη συ­­μπε­ρι­φο­ρά των γονιών του σχολείου. Γράφει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Καθημερινά πολλοί γο­­νείς φέρ­νουν τα παιδιά τους με το αυ­το­κί­νη­το μέχρι την είσοδο του σχολείου, όπου παρ­κά­ρουν πα­ρά­νο­μα πα­ρε­μπο­δί­ζο­ντας την α­σφα­λή είσοδο των μαθητών. Στη συνέχεια ξε­φορ­τώ­νουν τσάντες και παιδιά και τα α­κο­λου­θούν κουβαλώντας τις τσάντες μέσα στις τάξεις, ό­που και περιμένουν να βγά­λουν τα μπουφάν των παιδιών και να τα κρεμάσουν στις κρε­μά­στρες. Με την ευ­και­ρί­α ψά­χνουν και τους εκπαι­δευ­τι­κούς για να ρωτήσουν διάφορα πράγ­μα­τα. Η κα­­τά­­στα­­ση είναι α­πί­στευ­τη και απαράδεκτη».
3. Ακόμη και στην περίπτωση της παιδικής κακοποίησης οι έρευνες δείχνουν ότι κα­τά 90% συμ­­βαί­­νει στο στενό οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον και όχι έξω από αυτό, α­να­φέ­ρει ο Γιόζεφ Κρά­ους σε άλ­λη συ­νέ­ντευ­ξή του.


ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου