15 Ιουν 2024

Οι διεθνείς αρχές ηθικής για όσους εργάζονται με παιδιά και εφήβους

Από το Διεθνές Δίκτυο για την Υποστήριξη Παιδιών και Εφήβων

Είναι επαγγελματική ευθύνη κάθε επαγγελματία που δουλεύει με παιδιά και εφήβους:

1 Να σέβεται κάθε παιδί και έφηβο και να αναδεικνύει τον ρόλο του ως αυτόνομο άτομο, ως μέλος της οικογένειάς του και ως μέλος της κοινότητας στην οποία ζει.

2 Να σέβεται τη σχέση του παιδιού και του εφήβου με τους γονείς, τα αδέλφια, τα άλλα μέλη της οικογένειας και τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του, λαμβάνοντας υπόψη τους δεσμούς του με αυτούς και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις στις μεταξύ τους σχέσεις.

3 Να διευκολύνει τη βέλτιστη ανάπτυξη και καλλιέργεια κάθε παιδιού και εφήβου, ώστε να φτάσει το μέγιστο δυναμικό του σε όλους τους τομείς της ζωής του.

4 Να βοηθά κάθε παιδί και έφηβο για τους οποίους έχει ευθύνη με το να προλαμβάνει, όπου είναι δυνατό, ενδεχόμενες δυσκολίες και με το να τους προστατεύει, να τους φροντίζει και να επιλύει τα προβλήματα που προκύπτουν.

5 Να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες που γνωρίζει με τρόπο που να διαφυλάσσει την ιδιωτικότητα του παιδιού και εφήβου, διατηρώντας την εμπιστευτικότητα, όπου είναι απαραίτητο, και να σέβεται το δικαίωμα των παιδιών και εφήβων να ενημερώνονται για τα θέματα που τους αφορούν.

6 Να αντιτίθεται σε κάθε μορφή διάκρισης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης των παιδιών και εφήβων και να διαφυλάττει τα δικαιώματά τους.

7 Να διατηρεί την προσωπική και επαγγελματική του ακεραιότητα, να αναπτύσσει δεξιότητες και γνώση, ώστε να εργάζεται με επάρκεια. Να συνεργάζεται με τους συναδέλφους, να αξιολογεί την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και να συμβάλλει στην ανάπτυξη αυτών και των πολιτικών σχετικά με τη υποστήριξη και τη φροντίδα των παιδιών και εφήβων.

Όλες οι άλλες κατευθύνσεις οι οποίες αφορούν την εργασία με παιδιά και εφήβους προκύπτουν από τις παραπάνω επτά αρχές.


Εκπαίδευση
ΠΗΓΗ: childhub.org

4 Νοε 2023

Το μυαλό ενός δασκάλου

Από τη Λεξιμάθεια


Εκπαίδευση

Βεβιασμένες δεξιότητες

Από τη Λεξιμάθεια

Το 1981 ο παιδοψυχολόγος Ντέιβιντ Έλκιντ έγραψε το διορατικό βιβλίο «Το βιαστικό παιδί» για την τάση που έχει η κοινωνία μας να πιέζει τα παιδιά για περισσότερα επιτεύγματα, αγνοώντας τα βιολογικά τους χρονοδιαγράμματα.

1 / 5
2 / 5
3 / 5
4 / 5
5 / 5

Το να πιέζουμε, λοιπόν, τα παιδιά να κατακτήσουν μια γνωστική δεξιότητα βεβιασμένα μπορεί να φέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Εδώ δεν ισχύει «το γοργόν και χάριν έχει» αλλά ότι «όποιος βιάζεται σκοντάφτει»!

Σχολικά μαθήματαΨυχική υγεία

10 Οκτ 2023

Κατ’ οίκον εργασίες

Οι φωτοτυπημένες εργασίες πρέπει να περιορίζονται στο ελάχιστο δυνατό. Κάθε χρόνο, στην αρχή του σχολικού έτους, το Υπουργείο Παιδείας εφιστά την προσοχή σε δύο παλαιότερες εγκυκλίους του.



Δείτε τες στις αναρτήσεις που ακολουθούν:


Σχολικά μαθήματα
ΕΙΚΟΝΑ: familylifestyle.net

3 Ιουλ 2023

The Skeptic Movie

Μια ταινία ύμνος στον ορθολογισμό

Ο Άκης Αποστολίδης που βρίσκεται πίσω από το κανάλι «The Skeptic Theory» δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους για την αξία της επιστημονικής γνώσης και του ορθολογισμού.

Το βίντεο πραγματεύεται τη ζωή ενός νεαρού που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου επικρατεί ο επιστημονικός αναλφαβητισμός και οι θεωρίες συνομωσίας. Ο ίδιος, όμως, επιμένει να μελετά και να διαβάζει προκειμένου να κατακτήσει τη γνώση.



Εκπαίδευση
ΠΗΓΗ: The Skeptic Theory
ΚΕΙΜΕΝΟ: protagon.gr

28 Ιουν 2023

Οικογενειακά

Αφορισμοί



Η λέξη «μητέρα» είναι ρήμα. Είναι αυτό που κάνεις, όχι απλώς αυτό που είσαι.
— Ντόροθι Κάνφιλντ Φίσερ
(Dorothy Canfield Fisher, 1879-1958, Αμερικανίδα παιδαγωγός και συγγραφέας)



Συγκρίσεις




Με το βλέμμα στο μέλλον





Διαπαιδαγώγηση

18 Αυγ 2022

Η τοξική θετικότητα

Της Ελεάννας Βλαστού
Συγγραφέας, ζει στο Λονδίνο

  • Να είσαι θετικός.
  • Η ζωή σού δίνει ό,τι μπορείς να χειριστείς.
  • Απλώς χαμογέλα.
  • Θα μπορούσε να είναι χειρότερα.
  • Όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.
  • Μην τα παρατάς.
  • Διώξε όλη την αρνητικότητα από τη ζωή σου.

Ζούμε στην εποχή της βλακώδους θετικότητας. Οι παραπάνω κοινοτοπίες ξεπετάγονται παντού: σε φλιτζάνια, σε μαγνήτες για το ψυγείο, αφισοκολλημένες στους τοίχους των σχολείων, στο μετρό, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φυσικά (ως πρωτεργάτες της αβάθειας).

Εικάζω ότι τα συνθήματα εισήχθησαν στην Ευρώπη από την Αμερική, όπου το χαμόγελο και ο οπτιμισμός είναι η γρήγορη λύση των προβλημάτων για την κοινωνία που χωρίζει τους πολίτες της σε νικητές και ηττημένους. Απλά πράγματα.

Τα παραπάνω με απασχολούν όμως γιατί είναι οι απαντήσεις που λαμβάνουν συχνά τα παιδιά σε ό,τι αρνητικό αντιμετωπίζουν. Οι εκφράσεις αυτές απλώς κλείνουν το κανάλι επικοινωνίας. Εάν εκδιώξουμε αρνητικές καταστάσεις και αρνητικά πρόσωπα από τη ζωή μας (την πλειονότητα δηλαδή), περιχαρακώνοντας και βολεύοντας τον εαυτό μας στη θετικότητα, εμποδίζουμε τη δική μας ανάπτυξη.

Πάντα θα μπορούσε να είναι χειρότερα, θα μπορούσε όμως να είναι και καλύτερα. Συχνά είναι θαρραλέο να τα παρατάς, ίσως το να φύγεις σβέλτα από την κακοτοπιά είναι η ενδεδειγμένη λύση. Τα αρνητικά θα συμβούν, η στενοχώρια παραμονεύει, η θλίψη καραδοκεί, κανένα χαμόγελο δε θα τα απομακρύνει.


Το να υποφέρουμε, επίσης, είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Δεν πρόκειται περί παρέκκλισης ούτε περί αντικανονικότητας. Η ζωή έχει άπειρο δράμα, αβάσταχτο πόνο, τερατώδεις απώλειες, μοιραίες στροφές. Αλλά αυτά τα αφήνω στους ειδικούς.

Έχει και τακτικές μικρές απογοητεύσεις, τις οποίες θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμες, γιατί μας υποδεικνύουν με τακτ πώς να μένουμε σταθεροί ελέγχοντας την ισορροπία μας. Το μάθημα θα έπρεπε να είναι η ανθεκτικότητα (για να αντιπαρέλθουμε) και ο μηχανισμός (για να αντεπεξέλθουμε).

Δεν είμαι εναντίον της θετικότητας. Η υγιής αισιοδοξία αφήνει χώρο στον ρεαλισμό και ένα παράθυρο ανοιχτό στην ελπίδα. Η τοξική απλώς καταπιέζει την πραγματικότητα και αρνείται τα συναισθήματα.

Θεωρώ τις αναποδιές μεταμφιεσμένα προσχήματα για ενδοσκόπηση. Η στενοχώρια, η κατάπληξη, η θλίψη, ο θυμός, ο φόβος, ήτοι τα αρνητικά συναισθήματα, παρέχουν συχνά πολύ μεγάλες ευκαιρίες αν δε μας παραλύσουν ή αν δεν τα μασκαρέψουμε.

Θυμάμαι μια δύσκολη περίοδο που κράτησε κάποιες εβδομάδες. Έμπαινα στο μετρό κάνοντας καθημερινά την ίδια διαδρομή, μια μετάβαση υριολεκτικά και συμβολικά υποχθόνια. Έπεφτα πάνω σε μια διαφήμιση, το προϊόν μου διαφεύγει, αλλά θυμάμαι καλά το «όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο». Κατέληξα στο ότι δε συμβαίνουν για κανέναν λόγο, απλώς συμβαίνουν, λέγεται ζωή, συμβαίνουν σε όλους μας, γιατί όχι και σε μένα.

Οι ιστορίες της οδύνης μας είναι η βάση της ύπαρξής μας και μας περιγράφουν ενδελεχώς, εξίσου καλά ή ίσως και καλύτερα από τις τέρψεις και τις επιτυχίες που φέρνουν χαρά και ενθουσιασμό. Και οι δύο καταστάσεις σχηματοποιούν τη ζωή μας.

Τις στενοχώριες μας πρέπει να τις έχουμε από κοντά, για να μας θυμίζουν τα λάθος πατήματα, υποδεικνύοντας νέα άγνωστα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν.

Ψυχική υγεία

▼ Διαβάστηκαν περισσότερο την τελευταία εβδομάδα