30 Απριλίου 2016

Είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε
τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από τη Sarah Blaine
(μαμά, πρώην δασκάλα, δικηγόρος)

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε ήμασταν όλοι μα­θη­τές. Σχε­δόν ο κάθε ένας από εμάς είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο κα­θέ­νας μας κά­θι­σε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκ­παι­δευ­τι­κούς. Είχαμε δα­σκά­λους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δη­μο­τι­κού, στην πέμπτη τάξη· και γυμναστές και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μου­σι­κής. Είχαμε φυσικούς και κοινωνιολόγους, κα­θη­γη­τές αγγλικών και μαθη­μα­τι­κών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λα­τι­νι­κά ή καθηγη­τές ι­σπα­νι­κών, φυ­σι­κής και ψυχολογίας. Εγώ είχα καθηγητή ακόμη και για «Δε­ξι­ό­τη­τες Ε­πικοινωνίας». Είχαμε συμ­βού­λους επαγγελματικού προσανατολισμού και δι­ευ­θυ­ντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ει­δι­κής αγωγής.

Επομένως γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις και ξέ­ρου­με τι κά­νουν. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αποτελεσματικοί, ξέρουμε ποιοι έμειναν στη μνήμη μας και ποιοι ήταν α­πα­ρά­δε­κτοι. Ξέρουμε. Γνω­ρί­ζου­με ποιοι άλ­λα­ξαν τη ζω­ή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε και ποιοι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χει­ρό­τε­ρο. Η διδα­σκαλία, ως ε­πάγ­γελμα, δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έ­χει καμία μα­γεί­α. Δεν έχει κανέναν σεβασμό. Ήμασταν μα­θη­τές και, ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Τους διασύρουμε. Τους ε­πι­κρί­νου­με. Μπο­ρού­με να τα κά­νου­με καλύτερα από ε­κείνους. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί δι­δά­σκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δα­σκά­λους. Πρέ­πει να τους ακούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τους μει­ώ­νου­με με αυθαίρετες με­τρή­σεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να στα­μα­τή­σου­με να σκεφτόμαστε ό­τι ξέρουμε τι σημαίνει δι­δα­σκα­λί­α μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθη­τές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Με­τά πέ­ρα­σα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική πε­ρι­ο­χή. Έμαθα ό­τι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα ε­ξαι­ρε­τι­κό κολέγιο και ακόμη και η χρονιά μου ως με­τα­πτυ­χι­α­κή φοιτήτρια στη σχολική εκ­παί­δευ­ση, σε ένα από τα καλύ­τερα δημόσια πα­νε­πι­στή­μι­α, δε μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μα­θη­τές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να δι­δά­σκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μα­θή­τρι­α και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρό­νια εξάσκησης στην τά­ξη θα με έκαναν κα­νονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παι­διά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νο­μι­κή. Πέ­ρα­σα τις δικηγορικές εξετάσεις. Άρχισα την πρακτική μου σε ένα ε­πι­βλη­τι­κό μεγάλο δι­κη­γο­ρι­κό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δε με είχαν προ­ε­τοι­μά­σει περισσότερο απ’ ό,τι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προ­ε­τοι­μά­σει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενερ­γεί­α δικηγόρος έβγαζα πέ­ντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα ως δα­σκά­λα. Δούλεψα σκληρά την πρώ­τη μου χρονιά ως δικηγόρος. Αλλά δε δούλεψα τόσο σκλη­ρά όσο είχα δου­λέ­ψει τη χρο­νιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα δε δούλεψα πιο σκλη­ρά. Ίσως μά­λι­στα να δού­λε­ψα και λίγο λι­γό­τερο. Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος. Υπάρχουν πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα που θα μπορού­σα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να α­να­πτύ­ξω κα­λύ­τε­ρα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να α­κο­νί­σω τη στρατηγική λο­γι­κή μου. Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι κα­λύ­τε­ρη. Να μάθω καλύτερα τον Νόμο. Να μάθω περισσότερες δια­δικασίες. Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο εί­ναι ένα επάγγελμα. Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της στα­δι­ο­δρο­μί­ας τους. Οι δικηγόροι αποκτούν με­γα­λύ­τε­ρη ευθύνη, που την κερδίζουν με τον χρόνο. Οι νέοι κα­θη­γη­τές α­να­λαμ­βά­νουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη η­μέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη. Οι άν­θρω­ποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως ε­παγ­γελ­μα­τί­α, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχει α­πο­λύ­τως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δε γνω­ρί­ζε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι γνωρίζετε για τη δικηγορία. Όλοι ε­σείς οι πρώ­ην μαθητές δεν έχετε σχε­διάσει προγράμματα σπουδών, δεν έχετε σχε­δι­ά­σει μά­θη­μα, δεν έχετε πα­ρα­κο­λου­θή­σει συνε­δρι­ά­σεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έ­χε­τε ετοιμάσει διαγωνίσματα, δεν έ­χε­τε βάλει βαθμούς μετά α­πό αξιολόγηση, δεν έ­χε­τε παρακολουθήσει τη φοίτηση των μα­θη­τών. Δεν έχετε διδάξει μαθη­τές, δεν έ­χε­τε επανεξετάσει τους στόχους σας και δεν έχετε δη­μι­ουρ­γή­σει ερωτήσεις για με­λέ­τη. Δεν έ­χετε βά­λει σε μαθητές εργασία για το σπίτι. Δε γράφετε κα­θη­με­ρι­νά τους στόχους του μαθήματος στον α­σπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον α­σπρο­πί­να­κα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευ­α­νά­γνω­στα στον πίνακα, ενώ ταυ­τό­χρο­να δι­α­σφα­λί­ζε­τε ότι κανένας από τους μαθητές σας δε θα πε­τά­ξει μια κα­ρέ­κλα έξω α­πό το πα­ρά­θυ­ρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μα­θή­μα­τα που πέτυχαν. Δεν έ­χε­τε σχεδιάσει μαθήματα που α­πέ­τυ­χαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ή­συ­χους κατά τη δι­άρ­κεια του μα­θή­μα­τος...

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικος πολίτης αυ­τής της χώ­ρας πι­στεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ενώ δε γνωρίζουν. Έ­τσι δίνουν «λύσεις», α­να­πτύσ­σουν πο­λι­τική, γράφουν άρθρα και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέ­ρουν, αυτούς που μπο­ρούν να διδάξουν. Τους δα­σκά­λους.

ΠΗΓΗ: teleytaiothranio.blogspot.gr (30.04.2016)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση