30 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά

(δημοσιογράφος)

Δε θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα έκπληξης και τρόμου, με το οποίο ξυπνούσα τα χει­μω­νιά­τι­κα πρω­ι­νά της παιδικής μου ηλικίας. Έξω δεν είχε ακόμα ξημερώσει και το α­θώ­ο μυαλό μου δυ­σκο­λευ­ό­ταν να κα­ταλάβει γιατί έπρεπε να εγκαταλείψω από τό­σο νωρίς το ζεστό κρεβάτι μου για να βρεθώ σε μια τάξη γεμάτη εξίσου α­γου­ρο­ξυ­πνη­μέ­να και ανίκανα να συγκεντρωθούν παι­διά. Ξανά και ξανά οι ενή­λι­κες μου υ­πεν­θύ­μι­ζαν ότι το σχολείο αποτελεί «προθάλαμο» της ε­παγ­γελ­μα­τι­κής ζωής και κα­λά θα κάνω να συνηθίσω ή με διαβεβαίωναν πως όταν με­γα­λώ­σω θα καταλάβω.

Αντίθετα με τις προβλέψεις τους, ουδέποτε κατάφερα να απαλλαγώ από τη φα­ντα­σί­ω­ση ενός κό­­σμου όπου οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν ωράριο κα­τα­στη­μά­των, οι υ­πάλ­λη­λοι γραφείων προ­λα­­βαί­­νουν να απολαύσουν το πρωινό τους και οι μαθητές φτά­νουν στο σχολείο ξε­κού­ρα­στοι, με καθαρό μυαλό. Για χρόνια πίστευα πως α­πο­τε­λού­σε ένδειξη ανωριμότητας, φαίνεται ό­μως πως η «ουτοπία» μου έχει αρ­κε­τούς υ­πο­στη­ρι­κτές –κάποιους μάλιστα εντός της ε­πι­στη­μο­νι­κής κοινότητας. Τον Σε­­πτέμ­­βρι­ο του 2015 ο δρ Paul Kelley, ερευνητής του πα­νε­πι­στη­μί­ου της Οξφόρδης και ει­δι­κός σε θέ­μα­τα ύπνου, εξέπληξε το κοινό στο Βρετανικό Φε­στι­βάλ Ε­πι­στη­μών ό­ταν πρό­τει­νε στα δημοτικά σχο­λεία της χώρας να αρχίζουν το πρόγραμμά τους το νω­ρί­τε­ρο στις 8.30 και στα γυμνάσια να με­τα­θέσουν την ώρα έναρξης μα­θη­μά­των κα­τά δύ­ο με τρεις ώρες, επιτρέποντας στους εφήβους (που έχουν δι­α­φο­ρε­τι­κούς κιρ­κα­δι­κούς ρυθ­μούς) να κερδίζουν δέκα ώρες επιπλέον ύπνου την ε­βδο­μά­δα. «Είμαστε μια κοινωνία στε­ρη­μέ­νη από ύπνο, αλλά οι ηλικίες 14 με 24 εμ­φα­νί­ζουν με­γα­λύ­τε­ρες ελ­λεί­ψεις από κάθε άλ­λο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό έχει σο­βα­ρές ε­πι­πτώ­σεις στις επιδόσεις και στη σωματική και πνευματική υγεία», υ­πο­γράμ­μι­σε.

Όμως και οι μεγαλύτεροι φαίνεται ότι πλήττονται από την έλλειψη ύπνου. Σύμ­φω­να με τον δρα Kel­ley, τα άτομα από 24 έως 35 ετών κοιμούνται κατά μέσο όρο μία με μιά­μι­ση ώρα λι­γό­τε­ρο από όσο έχει ανάγκη ο οργανισμός τους, ενώ μόνο μετά τα 55 προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε εύ­κο­λα στο «τυπικό» ω­ρά­ρι­ο 8 π.μ. με 4 μ.μ. Πρόταση του ε­ρευ­νη­τή είναι οι επιχειρήσεις να ε­φαρ­μό­ζουν κυλιόμενο ωράριο, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση των ατυχημάτων στους δρό­μους και σηματοδοτώντας το τέλος των πε­ρι­ό­δων αιχμής στις πόλεις.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (29.09.2015)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική λειτουργία

6 Σεπτεμβρίου 2015

Ακροβάτες μεταξύ offline και online ζωής

Η χρήση των νέων μέσων κάνει το άτομο να αποκτά μια ηλε-
κτρονική προσωπικότητα με ό,τι αυτή μπορεί να συνεπάγεται

(συγγραφέας, αρθρογράφος, blogger)

Το διαδίκτυο τείνει να γίνει δεύτερη φύση. Είναι μια προέκταση του εαυτού μας, έ­να μέ­σο εν­σω­μα­­τω­­μέ­­νο στην εργαλειοθήκη της καθημερινής μας επιβίωσης. Μπο­ρεί ως εργαλείο να μην έχει μεγά­λη ιστορία, αλλά η διείσδυσή του σε κρίσιμα πεδία του βί­ου γίνεται όλο και πιο αι­σθη­τή. Το δια­δί­κτυο είναι ο νέος κοινός μας τόπος, η νέ­α κοι­νή μας επικράτεια. Από τη στιγ­μή που ο καθένας μπο­ρεί να κυκλοφορεί με μια φο­ρη­τή συσκευή στα χέρια του και να εί­ναι διαρκώς διασυνδεδεμένος, α­να­δύε­ται στην επιφάνεια ένα νέο αίτημα, μια νέα πρόκληση: Πώς θα ισορροπήσουμε την off­line ζωή με την online ζωή; Πώς θα δραπετεύσουμε από τις ψευ­δαι­σθή­σεις που πω­λού­νται αφειδώς τό­σο εντός όσο κι εκτός των δημοφιλών δικτύων; Εί­ναι α­πα­ραί­τη­το άλλοτε να δαιμονοποιούμε και άλ­λοτε να ε­ξι­δανικεύουμε τις επιλογές μας ή έ­χου­με κι εναλλακτικές;


Το βέβαιο είναι ότι στις νέες προκλήσεις δεν μπορείς να απαντάς με παλιά ερ­γα­λεί­α σκέψης. Ναι, θα χρησιμοποιήσω το διαδίκτυο για να επικοινωνήσω, να ε­νη­με­ρω­θώ, να ψυ­χα­γω­γη­θώ, να εκφρα­στώ, ακόμη και να «χαζολογήσω», αλλά θα το πρά­ξω με συνείδηση, με νόημα, με πνευματική ε­γρή­­γορση, με αυτεπίγνωση. Είναι τέ­τοια η ρευ­στό­τη­τα κι η πλαστικότητα του μέ­σου, η δύναμή του να σε κάνει να χά­νε­σαι και να ξεχνιέσαι, που χρειάζεται διαρκώς να στο­χά­ζε­σαι τη θέση σου εντός του. Δεν εί­ναι εύκολο, δεν περιέχεται στις οδηγίες χρήσης του. Α­κό­μη και η πιο α­θώ­α κα­θη­με­ρι­νή πλοήγηση, με τη μονότονη περιοδικότητα και κα­νο­νι­κό­τη­τά της, μπο­ρεί να προσ­δώ­σει στον χρήστη χαρακτηριστικά επίκτητης προσωπικότητας ή, αλ­λιώς, αυ­τό που ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πα­­νε­πιστήμιο του Στάνφροντ Elias A­be­ja­oude α­πο­κα­λεί «ηλεκτρονική προσωπικότητα».

Παθογένειες και κριτική συμμετοχή

Η ηλεκτρονική προσωπικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Προκύπτει από την ει­κο­νι­κή πε­ρι­­ή­­γη­­ση του χρήστη στο διαδίκτυο και φέρει συγκεκριμένες πα­θο­γέ­νει­ες, οι οποίες, αν δεν α­ντι­με­τω­­πι­­στούν, καταλήγουν σε παθολογίες. Καθώς ό­μως βρι­σκό­μα­στε σε μια εν εξελίξει κα­τά­στα­ση, κα­μί­α σχετική ασθένεια δεν έχει το κα­τάλ­λη­λο φάρμακο. Στο βιβλίο του «Virtually you: The traits of e-per­sonality» (Norton, 2011) ο Abejaoude αποφαίνεται ότι οι χρήστες των μέ­σων κοινωνικής δι­κτύ­­ω­σης συμ­βάλ­λουν οικειοθελώς σε ένα μεγάλο κοινωνικό πείραμα, του οποίου τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα δεν είναι κανείς σε θέση να γνωρίζει σήμερα. Επομένως, η συ­νε­τή στάση α­πέ­να­ντι στο φαινόμενο αυ­τό μπορεί να είναι μια πιο κριτική συμμετοχή.

Για να εξασφαλίσουμε ένα ικανό επίπεδο ψυχικής και πνευματικής υγείας και να α­ντι­σταθ­μί­σου­με τα ελλείμματα που προκαλούνται από την εκτεταμένη χρήση του δι­α­δι­κτύ­ου, θα χρει­α­στεί να α­ντι­σταθούμε σε πολύ ανθρώπινες παρορμήσεις, έ­χο­ντας πάντα στο μυαλό μας ότι στο διαδίκτυο ι­κα­νο­ποιούμε πραγματικές ανάγκες κι ε­πι­θυ­μί­ες. Ο Abejaoude, πε­ρι­γρά­φο­ντας τα ανησυχητικά χαρα­κτη­ριστικά της η­λε­κτρο­νι­κής προσωπικότητας, προτείνει μια σύγ­χρο­νη μορ­φή «γνώθι σαυτόν». Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε μια σει­ρά πυ­ρη­νι­κών ιδιοτήτων του εί­δους μας, οι ο­ποίες πυροδοτούνται και μεγεθύνονται μέσω της συμ­με­το­χής μας στα διαδικτυακά μέσα. Τέτοιες εί­ναι η ψευδαίσθηση του μεγαλείου, ο ναρ­κισ­σι­σμός, η καθημερινή μνησικακία, οι ψυ­χα­να­γκασμοί, ο εθισμός, η ανωριμότητα, οι ε­πι­δερ­μι­κές σχέσεις, η αυταπάτη της γνώσης, η απώλεια της ιδιω­τι­κό­τητας.

Πώς θα αυτοθεραπεύσουμε την ψευδαίσθηση του μεγαλείου που μας προσφέρει η α­πό­κτη­ση δημό­σι­ου βήματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Με την ταπεινότητα, με την ε­πί­γνω­ση ότι η γνώμη του άλλου είναι εξίσου βαρύνουσα και σοβαρή. Με την εν­συ­ναί­σθη­ση θα αμ­βλύ­νου­με πολύ και τις υ­πόλοιπες παθογένειες που α­φο­ρούν την έλ­λει­ψη φυσικής επαφής με τον άλλο. Μπαίνοντας συ­νει­δη­τά στη θέση του, μει­ώ­νου­με τις πιθανότητες να υποκύψουμε στην επιδειξιομανία και τον κυ­νι­σμό, ενώ α­πο­μα­κρυ­νό­μα­στε και από την κοινότοπη τάση να φε­ρό­μα­στε με σκλη­ρό­τη­τα σε αν­θρώ­πους που δε γνωρίζουμε.

Δεν είναι μόνο ο εθισμός

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους ψυχαναγκασμούς που μας επιβάλλει η δι­α­δι­κτυ­α­κή χρή­ση με ε­λεγχόμενη αυτοσυγκράτηση, καθορισμένες «δίαιτες» και «ψη­φι­α­κές α­πο­το­ξι­νώ­σεις». Πιθανώς έ­τσι να αντιμετωπίσουμε την «υπερσύνδεση», τους α­φό­ρη­τους πε­ρι­σπα­σμούς και τον εθισμό. Ο τε­λευ­ταί­ος προβάλλεται δυσανάλογα πε­ρισ­σό­τε­ρο ως α­πο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κός παράγοντας της προ­σω­πι­κό­τη­τας, ενώ η καλ­πά­ζου­σα ανωριμότητα, ο πειρασμός του τρολαρίσματος, η ένδεια της γλώσ­σας, η ε­πιρρέπεια στη χαμέρπεια και η αυταπάτη της γνώ­σης παρουσιάζονται ως ε­λάσ­σο­νες ή πα­ρε­μπί­πτουσες πτυχές, κάτι σαν παράπλευρες αλ­λά ανεκτές α­πώ­λει­ες. Για όλα αυτά το πιστοποι­η­μέ­νο φάρμακο είναι η μελέτη, η επαφή με το δι­α­φο­ρε­τι­κό, η νοηματοδότηση των σχέσεών μας και της ε­παφής μας με τον κόσμο.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (05.09.2015)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαδίκτυο

17 Ιουλίου 2015

Χρήση του διαδικτύου κατά τη
διάρκεια του καλοκαιριού

Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού
Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η χρήση του διαδικτύου, τόσο μέσω υ­πο­λο­γι­στών ό­σο και μέ­σω έξυπνων συσκευών (κινητών τηλεφώνων και τάμπλετ), αυ­ξά­νε­ται ραγ­δαί­α. Στο πλαίσιο αυ­τό, για να προστατεύσουμε τους γονείς και τα παιδιά κα­τά τη διάρκεια των καλοκαιρινών α­πο­δρά­σε­ων και να ελαχιστοποιήσουμε τα πε­ρι­στα­τι­κά κακόβουλης χρήσης του διαδικτύου, συ­νι­στού­με τα ακόλου­θα:

Χρήσιμες συμβουλές σε γονείς

1. Βάλτε τα απαραίτητα όρια στη χρήση του διαδικτύου. Η αλόγιστη χρήση μπορεί να ε­­πι­­φέ­­ρει πολ­λά προβλήματα, όπως διατροφικές διαταραχές, διαταραχές ύπνου και πο­­νο­­κε­­φά­­λους.

2. Δώστε κίνητρα στα παιδιά να ασχοληθούν με νέες δραστηριότητες και χόμπι που δεν πε­ρι­λαμ­βά­­νουν το διαδίκτυο και ενθαρρύνουν τις κοινωνικές τους αλ­λη­λε­πι­δρά­σεις. Η συμμετοχή τους σε καλ­λιτεχνικές, αθλητικές και πολιτιστικές δρα­στη­ρι­ό­τη­τες θα βοηθήσει στην υι­ο­θέ­τη­ση ενός ισορροπη­μένου και δημιουργικού τρό­που ζω­ής.

Χρήσιμες συμβουλές σε παιδιά

1. Μην παραμελείτε τις δραστηριότητές σας και τον κοινωνικό σας περίγυρο για χά­ρη του δι­α­δι­κτύ­­ου. Θυμηθείτε ότι ο προτεινόμενος καθημερινός χρόνος στο δι­α­δί­κτυ­ο δε θα πρέπει να ξε­περ­νά τη μία (1) ώρα και τριάντα (30) λεπτά.

2. Μην εμπιστεύεστε τα στοιχεία που δηλώνει κάποιος κατά τη διάρκεια συ­νο­μι­λί­ας σε chat room. Το όνομα, η ηλικία, ακόμη και οι φωτογραφίες που ενδεχομένως σας στεί­λει μπορεί να μην είναι α­ληθινά.

3. Όταν σας προσεγγίζει κάποιος χρήστης σε ένα chat room, ο οποίος πα­ρου­σι­ά­ζε­ται ως φί­λος ή γνωστός σας, επικοινωνήστε τηλεφωνικά μαζί του και ρωτήστε αν εί­ναι ό­ντως ο ί­διος.

4. Μη δέχεστε να στείλετε φωτογραφίες σας ή να ενεργοποιήσετε την κάμερα του υ­­πο­­λο­­γι­­στή σας κατά τη διάρκεια συνομιλίας με αγνώστους. Μπορεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν το υλικό αυ­τό εν αγνοία σας.

5. Αν μία συνομιλία σάς κάνει να αισθανθείτε άβολα, μπορείτε να τη σταματήσετε με το πά­τη­μα ενός πλήκτρου.

6. Μη χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως ημερολόγιο. Το προφίλ σας δεν είναι α­πα­­ραί­τη­το να περιέχει όλες τις πληροφορίες για την καθημερινή σας δρα­στη­ρι­ό­τη­τα.

7. Ελέγξτε τις ρυθμίσεις ασφαλείας και απορρήτου για το προφίλ σας. Ρυθμίστε τες έ­τσι, ώ­στε οι πληροφορίες σας να είναι ορατές μόνο στους φίλους σας.

8. Μην επιτρέπετε σε εφαρμογές (applications) που δε γνωρίζετε να δημοσιεύουν σχό­λι­α στον λογα­ριασμό σας ή να χρησιμοποιούν τα στοιχεία του λογαριασμού σας, πέ­ρα από το ο­νο­μα­τε­πώ­νυ­μό σας, εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο για την πα­ρε­χό­με­νη υπηρεσία.

9. Πριν δημοσιεύσετε μια πληροφορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σκεφτείτε ό­τι δε σβή­νε­ται ποτέ από το διαδίκτυο. Μήπως θα μπορούσε να επηρεάσει αρ­νη­τι­κά τη μελλοντική σας ζωή;

10. Εάν αντιληφθείτε ότι κάποιος προσπαθεί να σας εκφοβίσει στο διαδίκτυο, α­να­φέ­ρε­τε τον εκ­φο­βι­­σμό στους γονείς σας. Μη μείνετε σιωπηλοί!

11. Η απάντηση με τον ίδιο τρόπο δεν είναι λύση. Μην απαντήσετε σε περίπτωση που κά­ποιος σας συμπεριφερθεί άσχημα στο διαδίκτυο. Κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει τα πράγματα χει­ρό­τε­ρα!

Σε κάθε περίπτωση μπορείτε να καλέσετε τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Ε­γκλή­μα­τος στο τηλέ­φωνο 11188. Μη φοβηθείτε· δεν είστε μόνοι!

ΚΕΙΜΕΝΟ: www.astynomia.gr (09.07.2015) ● ΠΗΓΗ: www.esos.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαδίκτυο, καλοκαίρι

Κάνω παρέα με παιδάκια...

Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού
Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας



10 Ιουλίου 2015

Τα παιδιά αποδέκτες του άγχους της κρίσης

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, εκτός από τις αντικειμενικές επιπτώσεις της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στη ζωή τους (μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, εν­δε­χό­με­νη αλλαγή πε­ρι­βάλ­λο­ντος, μετανά­στευση κ.ο.κ.), τα παιδιά έχουν υπάρξει και α­πο­δέ­κτες του άγχους, της α­να­σφά­λει­ας και του φόβου των οικογενειών τους, αλ­λά και συνολικά της κοινωνίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ψυχολογι­κές ε­πι­πτώ­σεις δεν είναι αμελητέες και μπορούν να εκδηλωθούν με ποι­κί­λους τρόπους, ό­πως δι­α­τρο­φι­­κές διαταραχές ή μαθησιακές δυσκολίες.

Τον Ιούνιο του 2015 ο κ. Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δι­και­ώ­μα­τα του Παι­διού, παρενέβη για το θέμα στον ιστότοπο Ταλκ με τις παρακάτω συμ­βου­λές:

1. Πρώτα απ’ όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυ­μού και μί­σους-ε­πιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη ση­με­ρι­νή κρί­ση. Αρκετά έ­χουν χορ­τά­σει να ακούνε κατηγόριες από την κοινωνία των ε­νη­λί­κων.

2. Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπου­δαί­ο να τους ε­πι­βε­­βαι­ώ­σου­με την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο κα­λύ­τε­ρος πλοη­­γός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξε­σπά­νε.

3. Τρίτο, θα έλεγα να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρή­μα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παι­διά, πε­ρισ­σό­τε­ρο από πο­τέ, το μήνυμα ότι δε θα μας κάνει το χρήμα ευ­τυ­χι­σμέ­νους αλλά η αίσθηση ότι α­νή­κου­με σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοι­νά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο.

4. Και τέταρτο, προτείνω κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική πα­ρά­κρου­ση να μην α­φήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με το­ξι­κό­τη­τα.

Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ή­χους, ας θαυ­μά­­σου­με τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ό­τι η ύ­παρ­ξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρ­κεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, α­γω­νι­στι­κής και αλληλεπιδραστικής πραγ­μά­τω­σης της ανθρώπινής μας μο­να­δι­κό­τη­τας.

Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύ­σκο­λα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το πε­ρι­ε­χό­με­νο της ζωής μας.


ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (01.07.2015) / Λίνα Γιάννα­ρου


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαπαιδαγώγηση

9 Ιουλίου 2015

Ενώ εσύ μου φώναζες…

Από την Κατερίνα Μάλλιου

● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθησή μου.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια, επειδή ήμουν μι­κρός.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προ­σπα­θώ να α­να­κα­λύ­πτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κά­ποιο πρό­βλη­μα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φε­ρό­μα­στε άσχημα.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δε με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου.


● Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα α­φτιά μου πο­νού­σαν.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δε νοιαζόσουν γι’ αυτά που ήθελα να σου πω.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν πού πήγε ο μπαμπάς μου.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δε μ’ αγαπάς πια.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κά­ποιον πιο α­δύ­να­μο α­πό μένα.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν με­γα­λώ­σω.
● Ενώ εσύ μου φώναζες, δε φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που με­γά­λω­σα, για να μη γίνω σαν εσένα.

ΠΗΓΗ: paidikigonia.blogspot.gr (08.07.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: mikroimegaloi.gr

28 Ιουνίου 2015

Έλλη, να ένας ήλιος

Η συμμετοχή μαθητών του 3ου Γενικού Λυκείου Λάρισας στον μαθητικό δι­α­γω­νι­σμό ται­νι­ών μι­κρού μήκους «Ένας πλανήτης, μια ευκαιρία» (2012-13)

Μπορεί η δημιουργία να φέρει τον ήλιο στο σχολείο; Γίνεται να μαθαίνουμε πρα­κτι­κά, χρή­σι­μα πράγματα; Να κινείται λίγο το μυαλό, ρε παιδί μου! Μήπως η σκέψη εί­ναι εκτός ύ­λης; Μή­πως η ουσία της γνώσης βρίσκεται στον τρόπο που μα­θαί­νου­με και όχι στην πο­σό­τη­τα; Στη χα­ρά; Μήπως χρειαζόμαστε περισσότερους δρα­στή­ρι­ους και α­νοι­χτό­μυα­λους εκ­παι­δευ­τι­κούς;



ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com (19.04.2015)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση

20 Ιουνίου 2015

31 Μαΐου 2015

Ο σκοπός του σχολείου

(παιδαγωγός, 1888-1932)

Σκοπός του σχολείου δεν είναι –δεν πρέπει να είναι– το σοφό παιδί, αλλά το ευ­τυ­χι­σμέ­νο παι­δί. Κι αυτό το παιδί μόνο μέσα σε ένα δραστικό κι όχι σκυθρωπό σχο­λεί­ο μπο­ρεί να ο­λο­κλη­ρω­θεί. Η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις, αλ­λά στην ισχυρή βούληση, στην ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη προσω­πικότητα, στην πνευματική καλ­λι­έρ­γει­α, στη δημιουργία πλούσιας συ­ναι­σθη­μα­τι­κής ζωής, στη μέ­θεξή του στην κοι­νω­νι­κή ζωή.

Οι ψυχές του δασκάλου και του παιδιού βρίσκονται πέρα και πάνω από τη μέθοδο. Ό­ταν αυ­τές επι­κοινωνούν, βρίσκουν τη μέθοδο. Διαφορετικά, κι ολόκληρο τον γνω­στι­κό ουρανό να κα­τε­βά­ζει ο δάσκαλος, είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Άλ­λω­στε, για τον καλλιτέχνη δά­σκα­λο ισχύουν οι νόμοι της τέχνης, της δημιουργίας, της φυ­σι­κό­τη­τας, της εσωτερικής δι­ά­θε­σης. Αυτοί είναι που του ανοίγουν τον δρόμο.

ΠΗΓΗ: blogs.sch.gr/41dimat/ (31.05.2015)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση

25 Μαΐου 2015

Αντηλιακή προστασία μηδέν

Λανθασμένη η συμπεριφορά των Ελληνό-
πουλων κατά την έκθεσή τους στον ήλιο

Τρία στα δέκα δε χρησιμοποιούν πάντα αντηλιακό και έξι στα δέκα δε φορούν πάντα κα­πέ­λο ό­ταν κυκλοφορούν στον ήλιο. Σχεδόν τα μισά δε συνηθίζουν να κά­θο­νται στη σκιά όταν βρί­σκο­νται στην παραλία. Άλλωστε, ένα στα τρία δηλώνει ότι του α­ρέ­σει να έχει μαυρισμένο κορ­μί. Και σχεδόν έξι στα δέκα έχουν υποστεί η­λι­α­κό έ­γκαυ­μα...

Αυτή η εικόνα λανθασμένης συμπεριφοράς κατά την έκθεση στον ήλιο απαντάται σε παι­διά η­λι­κί­ας 9-13 ετών στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Και καταδεικνύει την α­νά­γκη για την «ε­πι­μόρ­φω­ση» των Ελ­λή­νων όσον αφορά τη σωστή τους σχέση με τον ή­λιο από μι­κρή ηλικία. Η ε­πι­μόρ­φω­ση αυτή είναι ε­πι­τακτική με δεδομένο ότι η συ­χνό­τη­τα εμ­φά­νι­σης δερματικών καρ­κί­νων, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυ­ξάνεται. Κάθε χρό­νο πα­γκο­σμί­ως καταγράφονται πε­ρισ­σό­τε­ρα από δύο εκατομμύρια νέα πε­ρι­στα­τικά, εκ των οποίων τα 130.000 είναι μελάνωμα. Στην Ευ­ρώ­πη προσβάλλονται από την α­σθέ­νει­α 12 γυναίκες και 6 άνδρες ανά 100.000 κατοίκους, ε­νώ η ετήσια αύ­ξη­ση του α­ριθ­μού των νέων περι­πτώσεων φτάνει και το 8%. Η αύξηση των κρου­σμά­των σχε­τί­ζε­ται με την αλλαγή στη συμπε­ρι­φο­ρά απέναντι στον ήλιο και κυρίως την η­λι­ο­θε­ρα­πεί­α. Σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, τα δύο τρίτα των πε­ρι­πτώ­σε­ων κα­κο­ή­θους μελανώματος οφείλονται στην ηλιακή ακτινοβολία, ενώ ση­μα­ντικός πα­ρά­γο­ντας για την εμ­φά­νι­ση μελανώματος στην ενήλικη ζωή είναι τα η­λι­α­κά ε­γκαύ­μα­τα κα­τά την παιδική και ε­φη­βι­κή ηλικία.


Όπως αναφέρει ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο Πε­λο­πον­νή­σου Κυ­ριά­­κος Σουλιώτης, «μέσα από πρόσφατες μελέτες σε παιδιά και ε­φή­βους (στον νομό Κο­ριν­θί­ας) της επιστημονικής μας ομάδας στο πανεπιστήμιο, οι ο­ποί­ες διεξήχθησαν έπειτα α­πό πρωτοβουλία της δρος Μαρίας Σαρίδη, φαίνεται ότι οι γνώσεις τόσο των εφήβων 15-18 ε­τών όσο και των μαθητών μικρότερης η­λι­κί­ας για την αντηλιακή προστασία δεν είναι σε ι­κα­νο­ποι­η­τι­κό επίπεδο.
● Χαρακτηριστικά, όσον αφορά στους εφήβους, μόνο το 37,9% γνωρίζει τι είναι το με­λά­νω­μα και το 30% τι είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, ενώ το 80% δε γνωρίζει ό­τι το ηλιακό έγκαυμα α­πο­τε­λεί επι­βαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη κα­κο­ή­θους με­λα­νώ­μα­τος στο μέλλον». Α­ξί­ζει να ση­μει­ω­θεί ότι μόλις το 16% των ε­φή­βων α­να­φέ­ρει ότι ο ήλιος είναι το ίδιο ε­πι­κίν­δυ­νος τον χειμώνα και το κα­λοκαίρι.
● Αναφορικά με τη στάση των μικρότερων μαθητών (9-13 ετών) απέναντι στον ή­λιο, το 72% των παιδιών λέει ότι χρησιμοποιεί πάντα αντηλιακό, αν και το 34,5% δε γνω­ρί­ζει τον δείκτη προ­στα­σί­ας που χρησιμοποιεί. Επίσης μόνο το 46% δηλώνει ό­τι συ­νη­θί­ζει να προστατεύεται στη σκιά στην παρα­λία και μόνο το 40% φοράει πά­ντα κα­πέ­λο στον ήλιο.
● Ως απόλυτα λογική συνέπεια, το 42% των εφήβων και το 56% των μικρότερων μα­θη­τών έ­χουν υ­ποστεί ηλιακό έγκαυμα.

Χρειάζονται συντονισμένες δράσεις

«Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η αντηλιακή προστασία αποτελεί έναν παραμελημένο το­μέ­α, που ά­πτεται της αγωγής υγείας στην Ελλάδα σήμερα», τονίζει ο κ. Σου­λιώ­της. Και δι­ευ­κρι­νί­ζει ότι «στα σχολεία παρατηρείται ότι δεν παρέχονται ε­παρ­κείς πλη­ρο­φο­ρί­ες σε κανένα ε­πί­πε­δο εκπαίδευσης για την ηλιακή ακτινοβολία και τα μέ­τρα αντηλιακής προστασίας που πρέ­πει κάποιος να λαμβάνει. Έτσι, η λήψη α­ντη­λι­α­κής προστασίας κατά τη διάρκεια της σχο­λι­κής χρονιάς επαφίεται στην καλή δι­ά­θε­ση και την πιθανή ορθή ενημέρωση των εκ­παι­δευ­τι­κών. Κατά τη διάρκεια της γυ­μνα­στι­κής ή κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων δεν υπάρχει σα­φής οδηγία για συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα (καπέλο, αντηλιακό κτλ.). Οι γονείς, πάλι, εφαρμόζουν κά­ποια μέ­τρα εφόσον είναι σωστά ενημερωμένοι και έχουν αποκτήσει κατάλληλη κουλ­τού­ρα και γνώση, λαμβάνοντας πληροφορίες κυρίως από τα ΜΜΕ». Σύμφωνα με τον κ. Σου­λιώ­τη, η αντηλιακή προστασία είναι μια διαδικασία που πρέπει να ε­ντα­χθεί στην κουλ­τού­ρα όλων και να εφαρμόζεται από πολύ μικρή ηλικία. Όπως το­νί­ζει, «ο σχε­διασμός και η ενεργοποίηση συ­ντο­νι­σμέ­νων και συστηματικών ε­νη­με­ρω­τι­κών δρά­σε­ων σε όλους τους τομείς της κοι­νω­νι­κής και σχολικής ζωής θα συ­ντε­λέ­σει στη βελτίωση των γνώσεων και στην αλλαγή της στά­σης».

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (16.05.2015) / Πέννυ Μπουλούτζα

Μια σχετική συζήτηση με τα παιδιά μπορεί να ξεκινήσει και από τις αναρτήσεις του παι­δι­κού μου ιστολογίου στην ε­­νό­τη­τα ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

18 Μαρτίου 2015

Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη

(ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων)

Τραμπούκοι. Νταήδες. Τσαμπουκάδες. Ζόρικοι. Τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια. Ψευ­το­πα­λι­κα­ρά­δες... Υπήρχαν πάντοτε. Και τίποτα δε δείχνει ότι κάποτε θα λείψουν. Άλ­λω­στε η βία που ε­κλύ­ε­ται από τους πόρους του κοινωνικού σώματος αυξάνεται σύμ­φω­να με επιστημονικές έ­ρευ­νες, οι οποίες επι­κυρώνονται από όσα δι­α­πι­στώ­νει ο καθένας στον μικρό ή μεγάλο πε­ρί­γυ­ρό του.

Και οι λέξεις, ε­πί­σης, ήταν ήδη εδώ. Διαυγείς. Απτές. Για να κατονομάζουν όσους φέ­ρο­νται ό­χι απλώς επιθετικά έως κα­νιβαλικά απέναντι στους ασθενέστερους και στους κάθε εί­δους δι­α­φο­ρε­τι­κούς: ως προς το φύ­λο, τη φυλή, τη θρησκεία, την ε­ρω­τι­κή επιλογή, τη θέση στην κοι­νω­νι­κή κλίμακα, την πολιτική έ­νταξη και τώρα πια και ως προς τη φαρμακευτική α­νά­πτυ­ξη των μυώνων.

Το νέο (πέρα από τον όρο μπούλινγκ, που για ένα τμήμα τουλάχιστον του πλη­θυ­σμού μάλ­λον συ­σκο­τί­ζει παρά αποσαφηνίζει), το σχετικώς νέο, δεν είναι η συ­γκρό­τη­ση α­γέ­λης από ντα­ή­δες. Είναι κυ­ρίως το ότι έχει μειωθεί πολύ ο μέσος όρος η­λι­κί­ας στη συγκρότηση αγέλης εκ­βι­α­σμού, όπως δεί­χνουν οι συμμοριούλες που δρουν α­κό­μα και στις πρώτες τάξεις του γυ­μνα­σί­ου. Και επιπλέον, το ότι η α­δί­στα­κτη βία δεν εκ­δη­λώ­νε­ται πια εκτάκτως, αλλά τείνει να εμ­φα­νί­ζε­ται σαν νορμάλ και συ­νή­θης.
● Εκσυγχρονισμός σημειώθηκε και στον εξοπλισμό των εκ­φο­βι­στι­κών συμμοριών. Το δια­δί­κτυ­ο με τη βολική ανωνυμία του κι από κοντά η μι­κρο­κά­με­ρα του κινητού που καταγράφει τα πά­ντα τους πρόσφεραν καινούργιες μεθόδους εκ­βι­α­σμού. Τους έ­δω­σαν νέους τρόπους για να α­πει­λούν, να τσακίζουν το ηθικό του «αντιπάλου» (του συμμαθητή, συμφοιτητή ή συγ­χω­ρια­νού), να τον βυθίζουν στην κατάθλιψη, και στην αυ­το­κτο­νί­α ακόμη.
● Δεν είναι, τέλος, αμελητέα η κάλυψη (κουρέλια ραμ­μένα πάνω στο πατρόν χλα­μύ­δας) που πα­ρεί­χε σε αρκετές αγέλες η παρουσία είτε μεμονωμένων χρυ­σαυ­γι­τών, σε ρό­λο αρχινταή, εί­τε χρυσαυγίτικων πυρήνων, σε ρόλο οργανωτή της α­πέ­χθει­ας προς τους πιο ανίσχυρους, αλ­λο­δα­πούς, ομοφυλόφιλους και όποιους άλ­λους κα­τα­τάσσει στους κα­τώ­τε­ρους και τους α­πο­βλη­τέ­ους η τόση πια α­νε­κτι­κό­τη­τά μας. Ο ι­δε­ο­λο­γι­κός φα­σι­σμός συ­νά­ντη­σε τον κοινωνικό φα­σι­σμό και προ­έ­κυ­ψε τέ­ρας.

Στις περιπτώσεις του συστηματικού τραμπουκισμού η αυτοκτονία είναι καθαρή δο­λο­φο­νί­α. Δεν εί­ναι, δε θα μπορούσε να είναι, επιλογή. Υπαγορεύεται, σαν έσχατη «λύ­ση», από την α­πό­γνω­ση του εκβιαζόμενου, που έχει δύο γεννήτορες: τη σα­δι­στι­κή αναλγησία των «μπου­λα­δό­ρων» και την ανυ­παρξία συμπαράστασης από την πλευ­ρά όσων ξέρουν, αλλά σιωπούν «για να μην μπλέξουν».


Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν αυτοκτόνησε. Θανατώθηκε από την ανελέητη κακία των συ­σπου­δα­στών-συμπατριωτών του και από την ανοχή όσων γνώριζαν, αλλά εί­τε α­δι­α­φο­ρού­σαν είτε διέκο­πταν γρήγορα την προσπάθειά τους να παρέμβουν. Οι α­νή­θι­κοι αυτουργοί λιά­νι­σαν την ψυχή του Βαγγέλη απολαμβάνοντας το «παιχνίδι» τους· και ίσως αυτή η α­πό­λαυ­σή τους είναι ό,τι αποκρου­στικότερο. Τον χρη­σι­μο­ποι­ού­σαν σαν τζουκμπόξ. Τον έκλειναν σε μια ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να τραγουδάει. Το τελευταίο τραγούδι του Βαγ­γέ­λη είναι μοιρολόι. Μόνο που δε μοι­ρο­λο­γά­ει για τη ζωή του που χάθηκε, αλλά για τον κό­σμο που επέτρεψε να χα­θεί αυ­τή η ζωή.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17.03.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: Σκίτσο του Ηλία Μακρή από το φύλλο της ίδιας μέρας


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική βία

Οι τραμπούκοι της ζωής μου

(δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας LiFO)

To πιο καθοριστικό πράγμα της ζωής μου ήταν το μπούλινγκ που δέχτηκα μικρός. Πρώ­τον, δι­ό­τι μου στέρησε την παιδική μου ηλικία. Δεύτερον, γιατί μου προκάλεσε έ­ναν απέραντο φό­βο, που πο­τέ δεν ξεπέρασα και κατά καιρούς καταλύει ό,τι κερ­δί­ζω.

Όσα συμβαίνουν σε κάθε άνθρωπο που ενηλικιώνεται –θάνατοι, καταστροφές, α­στά­θει­ες– τα δι­α­πραγ­μα­τεύ­ε­σαι σχετικά ευκολότερα. Λες είναι η μοίρα των αν­θρώ­πων, η φύση των πραγ­μά­των –εί­ναι κάτι γενικό. Όμως τον φόβο που σου κλη­ρο­δό­τη­σε το μπούλινγκ δύσκολα τον σκε­πά­ζεις, πόσο μάλλον τον σβήνεις. Γιατί έρ­χε­ται από τη ρίζα του εαυτού σου –τότε που δι­α­μορ­φω­νό­ταν. Είναι ένα «ε­λάτ­τω­μα» δικό σου: το ατομικό σου στίγμα.

Κι αυτό το στίγμα είναι ο εξοστρακισμός από την ομάδα και την κοινωνία. Η αί­σθη­ση ό­τι δε σε θέ­λουν –επειδή είσαι σεξουαλικά, φυλετικά, σωματικά ή ψυχικά α­συ­νή­θι­στος. Αυτή η ε­πι­βε­βλη­μέ­νη μόνωση, ιδίως τότε που δεν έχεις ακόμη έρμα μέσα σου για να σε συγκρατήσει, εί­ναι σαν ξαφνικός θάνατος. Ειδικά αν ζεις σε ένα α­πλοϊ­κό πε­ρι­βάλ­λον (επαρχία ή οι­κο­γέ­νει­α) που συσχετίζει κουτά. Δεν ξέρεις από πού να κρε­μα­στείς.

Παλιά τα πράγματα ήταν χειρότερα. Τη δεκαετία του ’60, χωρίς facebook και ίν­τερ­νετ, πε­ρι­ο­δι­κά και κινητά, δεν μπορούσες καν να παρηγορηθείς στη φάτνη των ο­­μοι­­ο­­πα­­θού­­ντων. Πολ­λά βράδια αποκοιμιόμουν κλαίγοντας κάτω από τα σκε­πά­σμα­τα. Ζή­λευ­α τα παιδιά που ποτέ δε σκέφτηκαν τι είναι και πού πάνε. Ο συναγερμός που χτύ­πη­σε μέσα μου με έκανε μεν πιο σβέλ­το, αλλά μου στέ­ρησε κάθε ανεμελιά.

Διαβάζω κατά καιρούς στο ίντερνετ διάφορες εμψυχωτικές ιστορίες ανθρώπων που με­τέ­στρε­ψαν τα χτυπήματα του μπούλινγκ σε κάτι θετικό. Πράγμα ασφαλώς α­ξι­έ­παι­νο. Κι όντως, υ­πάρ­χει μια «υπόγεια» πινακοθήκη ηρώων που ήταν λοξοί, κα­τα­διωγ­μέ­νοι κτλ. και τελικά τα κα­τα­φέ­ρα­νε, κάνοντας την κακοποίησή τους δη­μι­ουρ­γι­κή αξία.

Όμως αυτή η ικανοποίηση δεν είναι και για χόρταση. Ο αργοπορημένος θρίαμβος εί­ναι α­κρι­βώς αυτό: αργοπορημένος. Αντί να κάνω το ξίδι γλυκάδι, θα προτιμούσα να φά­ω τα γλυκά στην ώρα τους. Και όσο μάταιες είναι οι κλάψες, άλλο τόσο βαριέμαι τις παρηγοριές στον άρ­ρω­στο. Πρέπει να ειπωθεί απλά και καθαρά: άπαξ και σε τρα­μπού­κι­σαν μικρό την έβαψες! Το μπούλινγκ είναι έ­γκλημα πρώτου βαθμού, ό­πως ο βιασμός και η κακοποίηση ανηλίκων, δι­ό­τι επιφέρει κάτι οριστικό και μη α­να­στρέ­ψι­μο. Δεν αποζημιώνεσαι μετά την απομάκρυνση α­πό το ταμείο.

Προσπαθώ να σκεφτώ συχνά τα πρόσωπα εκείνων που μου έκαναν μπούλινγκ, τόσα χρό­νια με­τά. Μερικούς τους συναντώ ακόμα. Προσπαθώ να μειώσω τον αντίλαλο της κακίας τους με το να σκέ­φτομαι πόσο λίγα κατάφεραν στη ζωή, πόσο α­σχή­μυ­ναν, πόση άγνοια είχαν, πόσο δυ­στυ­χι­σμέ­νοι έγιναν οι περισσότεροι. Αλλά αυτό εί­ναι μια φτενή και λίγο ένοχη απόλαυση. Κα­τά βάθος δε με α­φορά. Επίσης, δεν υ­πάρ­χει λό­γος να τους ρωτήσω γιατί το έκαναν. Ξέ­ρω. Φοβόντουσαν και αυ­τοί.

Προσπαθώ να το πάρω απόφαση και να πάω παρακάτω. Λέω στον εαυτό μου: είναι σαν να όρ­μη­σε ένα κτήνος και να σου έφαγε το χέρι –μάθε να ζεις ως μονόχειρας και φρόντισε να κά­νεις καλά α­κροβατικά.

Οτιδήποτε κατορθώνω στη δουλειά μου ουσιαστικά απαντά στην απορία που μου γεν­νή­θη­κε ό­ταν μου επιτέθηκαν πρώτη φορά: αναρωτήθηκα αν το αξίζω και επειδή δεν είχα ακόμα συ­νεί­δη­ση του εαυτού μου, υπέθεσα ότι ίσως είμαι κάτι όντως πα­ρα­κα­τια­νό. Έφτανα να τους δι­και­ο­λο­γώ –στο πο­δόσφαιρο ήμουνα το όνειδος της χλό­ης και οι ομάδες τσακωνόντουσαν ποια δε θα με πάρει. Τα κατάφερνα βέβαια σε άλ­λα πράγματα (π.χ. στις λέξεις), αλλά ούτε κα­νείς μου το είχε πει ποτέ ούτε εγώ το ή­ξε­ρα. Κι έτσι μεγάλωσα ως εξωφυλαρούχας –πράγ­μα όχι καλό. Έκτοτε προ­σπα­θώ κυ­ρί­ως για ένα πράγμα: να αποδείξω ότι τα δίχτυα μου δεν εί­ναι τρύπια. Κου­ρα­στι­κό, πολύ κουρα­στικό.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάψω να φοβάμαι μέσα από τη φιλία, τον έρωτα, το χρή­μα ή τη δύ­να­μη.
● Τα δύο πρώτα, σίγουρα, είναι καταφυγή όταν δυσκολεύομαι –όπως και τα ταξίδια. Αλ­λά με τα χάδια ή τη φυγή δε γίνεται για πολύ καιρό δουλειά. Κάποια στιγμή πρέ­πει να ξαναβγείς στον κό­σμο.
● Τα δύο τελευταία βοηθούν όσους θέλουν να δώσουν πόνο σε όσους τους πο­νέ­σα­νε –αλ­λά το ζη­τούμενο δεν είναι τα καουμποϊλίκια (όσο κι αν τα ευνοεί η κοινωνία), εί­ναι η προσωπική ευ­τυ­χί­α. Η εξουσία, η επίδειξη της δύναμης, η εκδικητικότητα α­πλώς αναδιπλασιάζουν την πα­λιά αγωνία –κα­νένα όφελος.

Αν όμως είναι έτσι η φύση του μπούλινγκ, οριστική και μη αναστρέψιμη, τότε γιατί κα­θό­μα­στε και μιλάμε;

Μιλάμε για τους επόμενους –εμείς σχεδόν γεράσαμε. Καθώς η κοινωνία (ελπίζω) ε­ξε­λίσ­σε­ται, το μπούλινγκ πρέπει να οριστεί ως πράξη βίας, να αναχαιτίζεται, να τι­μω­ρεί­ται, κυρίως να προλαβαί­νεται. Και πρέπει να εκπαιδευτούν τα παιδάκια (με την έμφυτη σκληρότητα) στην α­να­γνώ­ρι­ση του διαφορετικού, στην ισονομία του συ­νη­θι­σμέ­νου με τον ασυνήθιστο. Θέλει πολ­λή δουλειά.

Αν και περάσανε τα χρόνια και κάποια πράγματα έχουνε βελτιωθεί, το μπούλινγκ μαί­νε­ται. Κυ­ρί­ως ψηφιακά. Ακόμα και σε πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, που αυ­­το­­προσ­­δι­­ο­­ρί­­ζο­­νται ως προοδευ­τικά, συχνότατα διακρίνεις την αυτοματική μανία που μετατρέπει τον φόβο του δι­α­φο­ρε­τι­κού σε χύδην μπούλινγκ. Οτιδήποτε είναι δι­α­φο­ρε­τι­κό, από τις πολιτικές α­πό­ψεις μέχρι τη σεξουαλικότη­τα, στοχοποιείται αυ­τό­χρη­μα, αποκτάει διαστάσεις απειλητικές και του πρέπει το λιντσάρισμα.

Δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτό το κείμενο οι bullies θα το χρησιμοποιήσουν ε­να­ντί­ον μου. Εί­ναι «αγαθόν το εξομολογείσθαι» μόνο αν οι τραμπούκοι δεν έχουν πρό­σβα­ση στο ίν­τερ­νετ.

ΚΕΙΜΕΝΟ: LiFO (01.03.2015) ● ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική βία

4 Μαρτίου 2015

Ημερολόγια εκφοβισμού

Από το European Antibullying Network

Ιστορίες καθημερινής πλάκας στη σχολική αυλή ή ένα φαινόμενο που τραυματίζει συ­ναι­σθη­­μα­τι­κά έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή; Ο εκφοβισμός θεωρείται από πολ­λούς ως ένα ατυ­χές, ακίνδυνο και τελικά αναπόφευκτο κομμάτι της ε­νη­λι­κί­ω­σης. Κάποιοι ί­σως θυμούνται με νο­σταλ­γί­α πειράγματα και καβγάδες στο σχολείο και τη γειτονιά. Πότε στα­μα­τούν, όμως, αυ­τά τα αστεία να έχουν πλάκα; Πότε υ­περ­βαί­νουν τα όρια;

Αγόρια και κορίτσια, που έχουν βιώσει τον εκφοβισμό είτε ως θύματα είτε ως δρά­στες, αλ­λά και εκπαιδευτικοί μιλούν ανοιχτά στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί. Έ­γκρι­τοι ε­πι­στή­μο­νες προ­­σπα­θούν να δώσουν απαντήσεις και να φωτίσουν όλες τις πτυ­χές του φαι­νο­μέ­νου. Στόχος να αναγνωριστεί δημόσια ο εκφοβισμός και να ε­ντο­πι­στούν οι βασικές του αιτίες με την ελ­πί­δα ότι ο φαύλος κύκλος του μπορεί να σπά­σει...


ΠΗΓΗ: www.alphatv.gr


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική βία