10 Ιουλίου 2015

Τα παιδιά αποδέκτες του άγχους της κρίσης

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, εκτός από τις αντικειμενικές επιπτώσεις της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στη ζωή τους (μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, εν­δε­χό­με­νη αλλαγή πε­ρι­βάλ­λο­ντος, μετανά­στευση κ.ο.κ.), τα παιδιά έχουν υπάρξει και α­πο­δέ­κτες του άγχους, της α­να­σφά­λει­ας και του φόβου των οικογενειών τους, αλ­λά και συνολικά της κοινωνίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ψυχολογι­κές ε­πι­πτώ­σεις δεν είναι αμελητέες και μπορούν να εκδηλωθούν με ποι­κί­λους τρόπους, ό­πως δι­α­τρο­φι­­κές διαταραχές ή μαθησιακές δυσκολίες.

Τον Ιούνιο του 2015 ο κ. Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δι­και­ώ­μα­τα του Παι­διού, παρενέβη για το θέμα στον ιστότοπο Ταλκ με τις παρακάτω συμ­βου­λές:

1. Πρώτα απ’ όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυ­μού και μί­σους-ε­πιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη ση­με­ρι­νή κρί­ση. Αρκετά έ­χουν χορ­τά­σει να ακούνε κατηγόριες από την κοινωνία των ε­νη­λί­κων.

2. Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπου­δαί­ο να τους ε­πι­βε­­βαι­ώ­σου­με την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο κα­λύ­τε­ρος πλοη­­γός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξε­σπά­νε.

3. Τρίτο, θα έλεγα να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρή­μα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παι­διά, πε­ρισ­σό­τε­ρο από πο­τέ, το μήνυμα ότι δε θα μας κάνει το χρήμα ευ­τυ­χι­σμέ­νους αλλά η αίσθηση ότι α­νή­κου­με σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοι­νά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο.

4. Και τέταρτο, προτείνω κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική πα­ρά­κρου­ση να μην α­φήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με το­ξι­κό­τη­τα.

Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ή­χους, ας θαυ­μά­­σου­με τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ό­τι η ύ­παρ­ξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρ­κεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, α­γω­νι­στι­κής και αλληλεπιδραστικής πραγ­μά­τω­σης της ανθρώπινής μας μο­να­δι­κό­τη­τας.

Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύ­σκο­λα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το πε­ρι­ε­χό­με­νο της ζωής μας.


ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (01.07.2015) / Λίνα Γιάννα­ρου


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαπαιδαγώγηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου