28 Σεπτεμβρίου 2013

«Ο Κανόνας του Εσώρουχου» στα ελληνικά!

Μια εκστρατεία για τη σεξουαλική κακοποίηση

Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει δημιουργήσει ένα υλικό ευαισθητοποίησης με στό­χο την κα­τα­πο­λέ­­μη­ση της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών. Πριν δύο χρό­νια πε­ρί­που το πα­ρου­σί­α­σα εδώ σε μετάφραση και επιμέλεια δική μου.

Επιτέλους το υλικό διατίθεται και στα ελληνικά! Πατήστε στην εικόνα και δια­βά­στε, ανάμεσα σε άλλα, οδηγίες για τους γονείς αλλά και ένα βιβλίο για μικρά παιδιά (3-7 ετών) με τίτλο «Η Κί­κο και το Χέρι»:


► ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (02.10.2014): Ο «Κανόνας» παρουσιάζεται και στο παιδικό μου ι­στο­λό­γι­ο. Οι αναρτή­σεις ξεκινούν από εδώ.

8 Σεπτεμβρίου 2013

Προστασία από έναν μελλοντικό εθισμό στο διαδίκτυο

Από τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Συμβουλές προς γονείς παιδιών ηλικίας έως και 10 ετών, προκειμένου να τα προ­στα­τεύ­σουν α­πό μια μελλοντική εξάρτηση από το διαδίκτυο:

1. Από μικρή ηλικία θα πρέπει να τίθενται όρια μέσα στην οικογένεια (για πολλά θέ­μα­τα) και να τη­ρούνται. Όταν τα όρια δεν είναι υπερβολικά ή ιδιαιτέρως αυστηρά, κα­τευ­θύ­νουν τα παι­διά, δεν τα καταπιέζουν και δηλώνουν ενδιαφέρον.

2. Τα όρια είναι σημαντικά και για θέματα ασφαλείας. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, εί­ναι κα­λό να συζητιούνται τα όρια που ισχύουν και να λαμβάνεται υπόψιν η γνώμη τους. Ο σε­βα­σμός της προσω­πικότητας παιδιών και εφήβων από μικρή ηλικία είναι πο­λύ σημαντικό στοι­χεί­ο για την εφαρμογή πειθαρχίας.

3. Αφιερώστε χρόνο και διάθεση, ώστε να ασχοληθείτε με θέματα διαδικτύου μαζί με τα παι­διά.

4. Τοποθετήστε τον υπολογιστή σε κοινόχρηστο χώρο, για να μην μπορούν να α­πο­μο­νω­θούν και να υπάρχει έλεγχος.

5. Χρησιμοποιήστε φίλτρα για επιβλαβείς ιστοσελίδες και συμμετέχετε στις ε­πι­λο­γές τους. Α­πο­φύ­­γε­τε υπερβολές ή/και παράλογες απαγορεύσεις.

6. Ενημερώστε τα παιδιά με απλά λόγια για τα φαινόμενα «εθισμού» και πα­ρε­νό­χλη­σης.

7. Μη χρησιμοποιείτε το άνοιγμα ή το κλείσιμο του υπολογιστή ως επιβράβευση ή τι­μω­ρί­α.

8. Εάν παρατηρήσετε υπερβολική χρήση ή συμπεριφορές εθισμού, αναζητήστε α­μέ­σως βοή­θει­α.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (29.08.2013)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαδίκτυο, πειθαρχία

7 Σεπτεμβρίου 2013

Απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις

«Οι γονείς έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με διαφόρων ειδών δύσκολα ε­ρω­τή­μα­τα που θέ­τει το παιδί», εξηγεί η κ. Αποστολία Ντέκοβα, κλινική ψυ­χο­λό­γος. «Οι ε­ρω­τή­σεις αυτές συ­χνά τους φέρ­νουν σε δυσάρεστη θέση, καθώς δε γνωρίζουν πώς να απαντήσουν με τον κα­λύ­τε­ρο δυνατό τρόπο χωρίς να πληγώσουν τα συ­ναι­σθή­μα­τά του».

Ακολουθεί, με τη βοήθεια της κ. Ντέκοβα, ένας... οδικός χάρτης για το πώς να μι­λή­σε­τε στο παι­δί σας για το σεξ, το διαζύγιο και την οικονομική κρίση:

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για το σεξ

Στις ερωτήσεις των παιδιών γύρω από το σεξ οι γονείς νιώθουν συχνά αμηχανία, α­νη­συ­χί­α, έκ­πλη­­ξη, θυμό και αρνητικότητα. Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας θέ­τουν συνήθως ε­ρω­τή­σεις για την τεκνοποίηση και τη διαφορετικότητα των δυο φύ­λων: «Από πού γεννιούνται τα μω­ρά;» «Γιατί φου­σκώνει η κοιλιά της μαμάς;» «Πώς μπαί­νουν τα μωρά στην κοιλιά της μα­μάς;» «Γιατί η μητέρα είναι διαφορετική από τον πατέρα;».

Σύμφωνα με την κ. Ντέκοβα, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι σε αυτή την ηλικία υ­πάρ­χει έ­ντο­νο ενδιαφέρον του παιδιού προς τα γεννητικά του όργανα και αίσθηση ι­κα­νο­ποί­η­σης ό­ταν τα αγγίζει (αυνανισμός). Ο αυνανισμός του παιδιού δεν έχει τη σε­ξου­α­λι­κή χροιά που θα α­πο­κτή­σει αργότερα στη ζωή του ατόμου, αλλά δρα κα­τα­πραϋ­ντι­κά από τις διάφορες ε­σω­τε­ρι­κές και εξωτερικές εντά­σεις που τυχόν βι­ώ­νει.

Οι γονείς χρειάζεται:

● Να απαντούν με ειλικρίνεια και ευθύτητα στις ερωτήσεις του παιδιού.
● Να αποφεύγουν τα μικροψεματάκια ή απλοποιημένες θεωρίες όπως «το α­δερ­φά­κι σου το έ­φε­ρε ο πελαργός».
● Να ονοματίζουν ορθά τα εξωτερικά όργανα του σώματος (πέος, κόλπος, στήθος).
● Στην ερώτηση «τι είναι σεξ;» μια πιθανή απάντηση είναι η εξής: «Σεξ είναι όταν δύ­ο άν­θρω­ποι α­γαπιούνται και ενώνουν τα σώματά τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο δεί­χνουν την αγάπη τους».
● Σε περίπτωση που ο γονιός δει το παιδί του να αυνανίζεται σε κάποιον κοι­νό­χρη­στο χώρο του σπιτιού θα χρειαστεί να του αποσπάσει την προσοχή με κάποιο παι­χνί­δι ή λέγοντάς του ό­τι θα του διαβάσει κάποιο παραμύθι. Στη συνέχεια μπορεί να του ε­ξη­γή­σει ότι αν θέλει να α­σχο­λη­θεί με το σώμα του, θα χρειαστεί να πάει στο δω­μά­τι­ό του.

Αντίθετα, στην εφηβεία οι γονείς χρειάζεται:

● Να συζητούν με σοβαρότητα και ειλικρίνεια για τους σεξουαλικούς προ­βλη­μα­τι­σμούς του ε­φή­βου (σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, μεθόδους αντισύλληψης, σε­ξου­α­λι­κές λει­τουρ­γί­ες).
● Να σέβονται την ερωτική ζωή και τα σεξουαλικά ενδιαφέροντά του.

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για το διαζύγιο

Όταν φτάνουν στα πρόθυρα του διαζυγίου, οι γονείς αναρωτιούνται πώς θα μι­λή­σουν στο παι­δί τους για το θέμα χωρίς να το στενοχωρήσουν ή να το πληγώσουν. Σε αυ­τήν την πε­ρί­πτω­ση θα χρειαστεί:
● Να αποφεύγουν να διαπληκτίζονται μπροστά στο παιδί.
● Η ανακοίνωση του διαζυγίου να γίνει ταυτόχρονα και από τους δύο γονείς. Αν πρό­κει­ται για παι­δί προσχολικής και σχολικής ηλικίας, η ανακοίνωση καλό είναι να γί­νει μί­α έως δύο ε­βδο­μά­δες πριν την αποχώρηση. Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά που βρί­σκο­νται στην εφηβεία χρει­ά­ζο­νται περισ­σότερο χρόνο προκειμένου να α­πο­δε­χτούν τη νέα κατάσταση. Θα χρει­α­στεί, επομένως, να ενημε­ρωθούν λίγους μήνες νω­ρί­τε­ρα.
● Να διαβεβαιώσουν το παιδί ότι εκείνο δεν είναι υπεύθυνο για την κατάσταση του δι­α­ζυ­γί­ου. Συ­χνά τα παιδιά, ιδίως της προσχολικής ηλικίας, νιώθουν ενοχές ότι ή­ταν «κα­κά παιδιά» ή ό­τι έκαναν κά­ποια αταξία και γι’ αυτόν τον λόγο ο γονιός α­πο­χω­ρεί.
● Να το διαβεβαιώσουν ότι παρόλο που χωρίζουν, θα συνεχίσουν να είναι δίπλα του και να το στη­ρίζουν, ο κάθε γονιός με τον δικό του τρόπο.
● Να ενθαρρύνουν το παιδί να διατυπώνει ερωτήσεις, στις οποίες θα απαντούν με ει­λι­κρι­νή και ξε­κάθαρο τρόπο.
● Να αποδεχτούν και να σεβαστούν τυχόν αντιδράσεις του (θυμό, αρνητικότητα).
● Να συζητήσουν μαζί του για τυχόν αλλαγές που μπορεί να προκύψουν στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του (αλλαγή διαμονής, αλλαγή σχολείου).

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για την οικονομική κρίση

Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε η οικονομική κρίση είναι μια λέξη που α­κού­γε­ται κα­θη­με­­ρι­νά στον κοινωνικό και σχολικό περίγυρο του παιδιού αλλά και α­πό τα ΜΜΕ. Οι γονείς συ­χνά διερωτώνται ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να του με­τα­φέ­ρουν την οικονομική κα­τά­στα­ση της οικογένειας χωρίς να το τρο­μο­κρα­τή­σουν ή να το αγχώσουν.

Κάποιες μικρές συμβουλές:

● Να μιλήσουν στο παιδί για την οικονομική κατάσταση με απλά λόγια, χωρίς άγχος και συ­ναι­σθη­­μα­τι­κή ένταση.
● Να το ενημερώσουν σε περίπτωση που η οικονομική κατάσταση της οικογένειας μπο­ρεί να ε­πι­φέ­­ρει αλλαγές στη ζωή του (μείωση στο χαρτζιλίκι ή στις δρα­στη­ρι­ό­τη­τές του).
● Να αποφύγουν εκφράσεις του τύπου «Δε θα έχουμε ψωμί να φάμε» ή «Θα μεί­νου­με ά­στε­γοι», προκειμένου να εξηγήσουν τη δεινή οικονομική κατάσταση στην ο­ποί­α βρί­σκο­νται. Αυ­τός ο τρόπος θα επιφέρει περισσότερο άγχος στο παιδί παρά κα­τα­νόη­ση της κατάστασης.
● Να μην του αποκρύψουν την αλήθεια σε περίπτωση που κάποιος από τους δύο γο­νείς μεί­νει άνερ­γος.
● Να του μεταδώσουν την ελπίδα ότι αυτή η κατάσταση είναι προσωρινή, ότι κά­ποια στιγ­μή θα με­ταβληθεί και πως γι’ αυτό δε χρειάζεται εκείνο να στε­νο­χω­ριέ­ται.

Πολλές φορές τα παιδιά συντονίζονται με την ψυχική κατάσταση των γονιών τους, με α­πο­τέ­λε­σμα να την απορροφούν. Αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υ­γεί­α και να εκδηλωθούν προβλήματα όπως πονοκέφαλοι, δι­α­τρο­φι­κές δι­α­τα­ρα­χές ή δι­α­τα­ρα­χές ύπνου, αδι­καιολόγητη απόσπαση της προσοχής, άγ­χος και μελαγχολία. Σε περίπτωση που οι γονείς παρατη­ρήσουν κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού θα χρειαστεί να α­πευ­θυν­θούν σε κάποιον ει­δικό ψυ­χι­κής υγείας.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (29.08.2013)

Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχοσυναισθηματική
ανάπτυξη του παιδιού

(κλινική ψυχολόγος)

Οι γονείς τοποθετούν τις πρώτες σταθερές βάσεις στην προσωπικότητα του παι­διού. Πα­λαι­ό­τε­ρα ο ρόλος τους ήταν διακριτός: Η μητέρα αναλάμβανε τη δι­α­παι­δα­γώ­γη­ση, τη φροντίδα και την ανα­τροφή των παιδιών, ενώ ο πατέρας ήταν ο «κου­βα­λη­τής», εκείνος δηλαδή που με­τέ­φε­ρε τα υλικά αγαθά στην οικογενειακή ε­στί­α. Τα τε­λευ­ταί­α χρόνια, με τις κοινωνικές και οι­κο­νο­μι­κές αλλαγές και την είσοδο της γυ­ναί­κας στην αγορά εργασίας, τα δεδομένα αυτά α­να­τρά­πη­καν. Σήμερα ο πα­τέρας συμ­με­τέ­χει όλο και πιο ενεργά στα οικογενειακά δρώμενα. Αυ­τό είναι ι­δι­αί­τε­ρα ω­φέ­λι­μο για το παιδί, καθώς δέχεται διαφορετικά ερεθίσματα ανάλογα με το φύ­λο, τις προσωπικές αξίες και τις εμπειρίες του κάθε γονιού.

Ο πατέρας μπορεί να λειτουργήσει ως εξισορροπιστής στη μοναδική δυαδική σχέση που δη­μι­ουρ­γεί­ται από την πρώτη στιγμή της γέννησης ανάμεσα στη μητέρα και το παι­δί. Βοηθάει να κοπεί ο ομ­φάλιος λώρος μεταξύ τους και προσφέρει ασφάλεια και προστασία, καθώς στα μά­τια του παιδιού είναι σύμβολο δύναμης και εξουσίας. Με τον τρόπο αυτό ολοκληρώνεται ο­μα­λά η κοινωνικοποίηση, η αυτονομία και η ψυ­χι­κή οργάνωσή του, αφού η συχνή παρουσία του πατέρα το καθιστά ικανό να α­πο­κτή­σει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να εξασφαλίζει τη δημιουργία υγιών σχέ­σε­ων με τους άλλους.

Η απουσία του πατέρα

Η μητέρα πρέπει να παραχωρήσει χώρο στον πατέρα, ώστε να μπορέσει να παίξει τον κα­θο­ρι­στι­κό του ρόλο. Σε αντίθετη περίπτωση η πατρική αποστέρηση θα έχει δυ­σά­ρε­στες ε­πι­πτώ­σεις στην ψυ­χοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού: Θα πα­ρα­μεί­νει προσκολλημένο στη μητέρα και αυτό θα ε­πηρεάζει τη ζωή του, δη­μι­ουρ­γώ­ντας ένα αίσθημα προσωπικής α­δυ­να­μί­ας και ανεπάρκειας.

Η απουσία του πατέρα από τη ζωή του αγοριού παρεμποδίζει την ταυτοποίηση μαζί του, δι­α­δι­κα­σί­α η οποία είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση της ταυτότητάς του.
● Για να μπορέσουν να διαχειριστούν τα συναισθήματα της απώλειας, τα αγόρια μπο­ρεί να στρέ­ψουν την επιθετικότητά τους προς τους άλλους και να αναπτύξουν α­ντι­κοι­νω­νι­κή ή πα­ρα­πτω­μα­τι­κή συμπεριφορά. Συχνά διακατέχονται από α­να­σφά­λει­α και ανωριμότητα, έχουν χα­μη­λή αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, δυ­σκο­λεύ­ο­νται στις σχέσεις με τους συ­νο­μη­λί­κους ή αναζητούν πατρικά υ­πο­κα­τά­στα­τα με λανθασμένη μορφή.

Στα κορίτσια η έλλειψη του πατέρα δημιουργεί διαστρεβλωμένη εικόνα για το α­ντρι­κό πρό­τυ­πο, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στις σχέσεις τους με το άλλο φύ­λο.
● Τα κορίτσια, σε αντίθεση με τα αγόρια, στρέφουν την επιθετικότητά τους προς τον εαυτό τους. Παρουσιάζουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, νιώθουν φόβο εγκατάλειψης και απόρριψης από το αντίθετο φύλο και αισθάνονται ενοχές όταν η σχέση τους δεν ε­ξε­λίσ­σε­ται σωστά, παρόλο που μπορεί να μην ευθύνονται εκείνα.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (29.08.2013)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: διαπαιδαγώγηση