29 Οκτωβρίου 2012

Γιατί φοβούνται τα μαθηματικά;

Τα μαθηματικά είναι άκρως απαραίτητα για μια επιτυχημένη επαγγελματική ζωή. Γί­νο­νται όλο και πιο αναγκαία στη ζωή μας, καθώς η τεχνολογική επανάσταση έχει δη­μι­ουρ­γή­σει ένα πε­ρι­βάλ­λον ό­που όσοι έχουν δυσκολίες με τις μαθηματικές έν­νοι­ες θα αποκλείονται στα­δι­α­κά α­πό τις σημαντικές θέσεις στην αγορά εργασίας.

Την ίδια στιγμή όμως η μαθηματικοφοβία αποτελεί ένα ευρέως διαδεδομένο φαι­νό­με­νο. Το άγ­χος, ο φόβος και η ανασφάλεια που αισθάνονται τα παιδιά για τα μα­θη­μα­τι­κά προξενείται πο­λύ συχνά από τις αρνητικές εμπειρίες τους στο μάθημα των μα­θη­μα­τι­κών και επηρεάζει ά­με­σα την επίδοσή τους, μειώνοντάς τη στο ε­λά­χι­στο.


Το φαινόμενο, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, οφείλεται κατά κύριο λό­γο στους εκ­παι­δευ­τι­κούς, στον τρόπο που διδάσκεται το μάθημα, στα «άχαρα» βι­βλί­α των μα­θη­μα­τι­κών αλλά και στο οικογενειακό περιβάλλον. Όπως λένε οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, όταν τα παιδιά «μά­θουν» από μικρά, δη­λαδή από το δημοτικό σχολείο, να φο­βού­νται τα μαθηματικά, το πι­θα­νό­τε­ρο είναι ότι δε θα πά­ψουν ποτέ να τα φο­βού­νται, θα έχουν χαμηλές επιδόσεις και πάντα θα νιώ­θουν δέος μπροστά σε ένα πρό­βλη­μα, κάτι που θα έχει συνέπειες και στο επαγγελματικό τους μέλλον.

Στην προσέγγιση του μαθήματος λειτουργούν αρνητικά τρεις παράγοντες:
● Η μαθηματική γλώσσα απέχει πολύ από τη φυσική καθημερινή γλώσσα. Η ειδική ο­ρο­λο­γί­α των μαθηματικών και τα αφηρημένα σύμβολα δυσκολεύουν τους μαθητές να κατακτήσουν τις δι­ά­φο­ρες έννοιες.
● H ιδιαίτερη φύση του μαθήματος, με την αλυσιδωτή σειρά των εννοιών και την πυ­ρα­μι­δω­τή-πα­ραγωγική ανάπτυξή τους, προξενεί ένταση στα παιδιά και δυ­σχε­ραί­νει τη μαθησιακή δι­α­δι­κα­σί­α σε περίπτωση δημιουργίας κενών.
● Εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει καλλιεργηθεί φόβος για τα μαθηματικά και έχει ε­δραι­ω­θεί η πε­ποί­θη­ση ότι αποτελούν κτήμα των λίγων και εκλεκτών.

Οι μαθηματικοί, ωστόσο, πιστεύουν ότι το πρόβλημα προέρχεται κατά το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό α­πό τον τρόπο που διδάσκονται τα μαθηματικά, από την προ­βλη­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α και συ­μπε­ρι­φο­ρά των διδασκόντων. Η αποτελεσματική διδασκαλία δεν πρέ­πει να στηρίζεται στην απομνημόνευση και στην αποστήθιση αλλά στην κα­τα­νόη­ση μέσω της ενεργητικής συμ­με­το­χής και στη διαδικασία ανα­κάλυψης και κα­τα­σκευ­ής της μαθηματικής γνώσης. Α­κό­μη και η διαδικασία αξιολόγησης των παι­διών, η ασκησιομανία και η βαθμοθηρία λει­τουρ­γούν επιβαρυντικά.

Τι πρέπει να προσέχουν οι εκπαιδευτικοί

1. Να μη μαλώνουν τους μικρούς μαθητές όταν κάνουν λάθη στις ασκήσεις ή όταν δεν κα­τα­λα­βαί­νουν κάτι, αλλά να προσπαθούν να τους πείσουν, με ήρεμο τρόπο, να ξα­να­σκε­φτούν κα­λύ­τε­ρα το πρόβλημα.

2. Να τους τονίζουν ότι ακόμη και οι μεγάλοι μαθηματικοί έκαναν λά­θη, αλλά από αυ­τά τα λάθη μάθαιναν και γίνονταν καλύτεροι.

3. Να επιβραβεύουν κάθε προσπάθεια, ακόμη και όταν δεν είναι επιτυχημένη, και να χρη­σι­μο­ποι­ούν τεχνικές για να ενδιαφέρονται για το μάθημα και να συνεχίζουν τις προ­σπά­θει­ες.

4. Να τους δίνουν αρχικά εύκολες ασκήσεις, ώστε να τονώνεται η αυτοπεποίθησή τους.

5. Να δίνουν στα παιδιά επαρκή χρόνο για να κάνουν τις εργασίες και να μην τα πι­έ­ζουν.

6. Να δημιουργούν ομάδες μαθητών που θα εργάζονται πάνω σε μαθηματικά προ­βλή­μα­τα.

7. Να χρησιμοποιούν εκπαιδευτικό υλικό για τη μετάβαση από το συγκεκριμένο στο α­φη­ρη­μέ­νο.

8. Να ενθαρρύνουν τους μαθητές να προσεγγίζουν το πρόβλημα με πολλούς και δι­α­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους.

9. Να ωθούν τα παιδιά που έχουν δυσκολία να ξαναδιατυπώνουν ένα πρόβλημα με τα δικά τους λό­για, προκειμένου να εντοπιστούν πιθανές παρανοήσεις.

10. Να χρησιμοποιούν «μαθηματικά παιχνίδια», ώστε να κάνουν το μάθημα ευ­χά­ρι­στο και ελ­κυ­στι­κό. Αυτό είναι απαραίτητο ιδίως στα παιδιά του Δημοτικού.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (20.10.2012) / Νικολίτσα Τρίγκα


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολικά μαθήματα