9 Αυγούστου 2011

«Ο Κανόνας του Εσώρουχου» (1)

Οδηγίες για τους γονείς

Τι είναι «Ο Κανόνας του Εσώρουχου»; Είναι απλό: ένα παιδί δεν πρέπει να αγγίζεται α­πό άλ­λους στα μέρη του σώματος που συνήθως καλύπτονται από το εσώρουχο. Ε­πί­σης, δεν πρέ­πει να αγγίζει και εκείνο τους άλλους σε αυτά τα σημεία.

Με τον «κανόνα» αυτό οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στα παιδιά πού δεν πρέπει να τα αγ­γί­ζουν οι άλλοι άνθρωποι, πώς να αντιδρούν και πού να αναζητούν βοήθεια. Α­κό­μη, τους βοη­θά­ει να εξηγή­σουν ότι το σώμα τους τους ανήκει, ότι υπάρχουν κα­λά και κα­κά αγγίγματα, κα­θώς και καλά και κακά μυστικά.

Αν αισθάνεστε άβολα να μιλήσετε για αυτό το θέμα, να θυμάστε ότι είναι ίσως πιο δύ­σκο­λο για σας, που είστε ενήλικας, παρά για ένα παιδί. Εξάλλου, ένα παιδί δεν εί­ναι ποτέ πολύ μι­κρό για να διδαχθεί τον «Κανόνα του Εσώρουχου», επειδή η κα­κο­ποί­η­ση μπορεί να συμβεί σε κάθε ηλικία.

«Το σώμα σου σου ανήκει»

Τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν ότι το σώμα τους τους ανήκει και ότι κανείς δεν μπο­ρεί να το αγ­γί­­ξει χωρίς την άδειά τους. Η ανοιχτή και ευθεία συζήτηση από μικρή η­λι­κί­α για τη σε­ξου­α­λι­κό­τη­τα και τα πιο «προσωπικά» μέρη του σώματος, με χρή­ση της σωστής ονομασίας για τα γεννητικά όρ­γανα, θα τα βοηθήσει να κα­τα­νοή­σουν τι δεν επιτρέπεται.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν ένα φιλί ή ένα άγγιγμα κάθε στιγμή, ακόμη κι από κά­­ποιον που αγαπούν. Πρέπει να διδαχθούν να λένε «όχι» με άμεσο και στα­θε­ρό τρόπο σε κά­θε μη κατάλληλη φυσική επαφή, να απομακρύνονται από ε­πι­κίν­δυ­νες κα­τα­στά­σεις και να το αναφέρουν σε έναν έμπιστο ενήλικα. Είναι ση­μα­ντι­κό να το­νι­στεί ότι θα πρέπει να ε­πι­μέ­νουν να το λένε, μέχρι κάποιος να πάρει το θέ­μα στα σο­βα­ρά.

Καλά και κακά αγγίγματα

Τα παιδιά δεν αναγνωρίζουν πάντοτε τα κατάλληλα και τα μη κατάλληλα αγγίγματα. Πρέ­πει να μάθουν ότι δεν είναι σωστό κάποιος να κοιτάξει ή να αγγίξει τα γεν­νη­τι­κά τους όργανα ή να τους ζητήσει να κοιτάξουν ή να αγγίξουν τα γεννητικά όργανα κά­ποιου άλλου.

Ο «Κανόνας του Εσώρουχου» τα βοηθάει να αναγνωρίζουν ένα φανερό όριο που είναι εύ­κο­λο να θυμούνται: το εσώρουχο.

Βέβαια, οι γονείς θα εξηγήσουν ότι κάποιοι «μεγάλοι», όπως οι ίδιοι, εκείνοι που τυ­χόν τα φρο­ντί­­ζουν κατά την απουσία τους ή οι γιατροί, μπορεί να χρειαστεί να τα αγ­γί­ξουν, αλλά πρέ­πει να λένε «όχι» όποτε μια κατάσταση τα κάνει να αισθάνονται ά­βο­λα.

Καλά και κακά μυστικά

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο δράστης είναι κάποιος γνωστός στο παιδί. Είναι ι­δι­αί­τε­ρα δύ­σκο­­λο για τα μικρά παιδιά να κατανοήσουν ότι κάποιος που γνωρίζουν θα μπορούσε να τα κα­κο­ποι­ή­­σει. Λάβετε υπόψη και τον περιποιητικό τρόπο που χρη­σι­μο­ποι­ούν οι δράστες για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών. Πρέπει να είναι κανόνας στο σπίτι ότι πρέπει να ε­νη­με­ρώ­νουν τους γονείς για ο­ποιον­δή­πο­τε τους κάνει δώρα, τους ζητάει να κρατήσουν μυ­στι­κά ή προσπαθεί να περνάει χρό­νο μαζί τους χωρίς την παρουσία άλλων.

Η μυστικότητα, άλλωστε, είναι η κύρια τακτική όσων κακοποιούν σεξουαλικά τα παι­διά. Γι’ αυ­τό είναι σημαντικό να διδάξετε τη διαφορά μεταξύ καλών και κακών μυ­στι­κών και να δη­μι­ουρ­γή­σε­τε ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Καλά μυστικά είναι, π.χ., τα πάρτι έκπληξη, ενώ κάθε μυ­στι­κό που τα κάνει να αισθάνονται ανήσυχα, άβολα, φο­βι­σμέ­να ή λυπημένα δεν είναι καλό και θα πρέπει να το πουν σε έναν αξιόπιστο ε­νή­λι­κα (γονιό, δάσκαλο, αστυνομικό, γιατρό).

Περισσότερη πρόληψη

Η καλή επικοινωνία με τα παιδιά είναι το «κλειδί». Αυτό συνεπάγεται ειλικρίνεια, α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­­τα, ευθύτητα και ένα φιλικό, μη απειλητικό οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον.
● Πρέπει να δοθούν οδηγίες στα παιδιά για τους ενήλικες που μπορούν να α­πο­τε­λέ­σουν μέ­ρος ενός δικτύου για την ασφάλειά τους. Θα πρέπει να εν­θαρ­ρύ­νο­νται να ε­πι­λέ­γουν αν­θρώ­πους τους οποίους μπορούν να εμπιστευθούν και οι οποίοι είναι δι­α­θέ­σι­μοι και έτοιμοι να α­κού­σουν και να βοηθήσουν.
● Σε ορισμένες περιπτώσεις ο δράστης είναι άγνωστος. Διδάξτε στο παιδί απλούς κα­νό­νες σχε­τι­κά με την επαφή με αγνώστους: να μην μπαίνουν ποτέ σε ένα αυ­το­κί­νη­το με κάποιον που δεν ξέρουν, να μη δέχονται ποτέ δώρα ή προσκλήσεις από έ­ναν ξέ­νο.
● Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχουν επαγγελματίες που μπορούν να είναι ι­δι­αί­τε­ρα χρή­σιμοι (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, γιατροί, ο σχολικός ψυ­χο­λό­γος, η α­στυ­νο­μί­α) και ότι υ­πάρχουν γραμμές βοήθειας στις οποίες μπορούν να κα­λέ­σουν για να ζητήσουν συμ­βου­λές.

Αν υποπτεύεστε ότι το παιδί σας έχει κακοποιηθεί

Οι ενήλικες είναι εκεί για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινή τους ζωή. Η πρό­λη­ψη της σε­ξου­α­­λι­κής βίας είναι πρωτίστως ευθύνη τους και είναι σημαντικό να α­πο­φύ­γου­με να ρί­ξου­με όλο το βά­ρος στους ώμους των παιδιών:
● Μη θυμώσετε με το παιδί. Μην το κάνετε να αισθανθεί ότι έχει κάνει κάτι λάθος.
● Μην το ανακρίνετε. Θα μπορούσατε να ρωτήσετε τι έχει συμβεί, πότε και με ποιον, αλλά μη ρω­τή­σε­τε γιατί συνέβη.
● Προσπαθήστε να μη δείξετε την ταραχή σας μπροστά του. Τα παιδιά αισθάνονται εύ­κο­λα ε­νο­χή και μπορεί να αποκρύψουν πληροφορίες.
● Προσπαθήστε να μη βγάλετε συμπεράσματα βασιζόμενοι σε λίγες ή ασαφείς πλη­ρο­φο­ρί­ες. Κα­θη­­συ­χά­στε το παιδί ότι θα κάνετε κάτι γι’ αυτό και επικοινωνήστε με κά­ποιον που θα μπο­ρού­σε να βοηθήσει, όπως ένας παιδοψυχολόγος, ένας γιατρός, έ­νας κοινωνικός λει­τουρ­γός ή η αστυνομία.
● Σε ορισμένες χώρες υπάρχουν ειδικές τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας και κέ­ντρα που μπο­ρούν να βοηθήσουν τα παιδιά-θύματα σε­ξου­α­λι­κής βίας. Μπορούν ε­πί­σης να σας κα­θο­δη­γή­σουν. Θα πρέπει να έρθετε σε επαφή μαζί τους, όταν ένα παι­δί είναι πι­θα­νό θύμα σε­ξου­α­λι­κής βίας.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: