9 Αυγούστου 2011

«Ο Κανόνας του Εσώρουχου» (1)

Οδηγίες για τους γονείς

Τι είναι «Ο Κανόνας του Εσώρουχου»; Είναι απλό: ένα παιδί δεν πρέπει να αγγίζεται από άλ­λους στα μέρη του σώματος που συνήθως καλύπτονται από το εσώρουχο. Επίσης, δεν πρέ­πει να αγγίζει και εκείνο τους άλλους σε αυτά τα σημεία.

Με τον «κανόνα» αυτό οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στα παιδιά πού δεν πρέπει να τα αγ­γί­ζουν οι άλλοι άνθρωποι, πώς να αντιδρούν και πού να αναζητούν βοήθεια. Ακόμη, τους βοη­θά­ει να εξηγή­σουν ότι το σώμα τους τους ανήκει, ότι υπάρχουν καλά και κα­κά αγγίγματα, κα­θώς και καλά και κακά μυστικά.

Αν αισθάνεστε άβολα να μιλήσετε για αυτό το θέμα, να θυμάστε ότι είναι ίσως πιο δύσκολο για σας, που είστε ενήλικας, παρά για ένα παιδί. Εξάλλου, ένα παιδί δεν είναι ποτέ πολύ μι­κρό για να διδαχθεί τον «Κανόνα του Εσώρουχου», επειδή η κακοποίηση μπορεί να συμβεί σε κάθε ηλικία.

«Το σώμα σου σου ανήκει»

Τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν ότι το σώμα τους τους ανήκει και ότι κανείς δεν μπορεί να το αγ­γί­­ξει χωρίς την άδειά τους. Η ανοιχτή και ευθεία συζήτηση από μικρή ηλικία για τη σε­ξου­α­λι­κό­τη­τα και τα πιο «προσωπικά» μέρη του σώματος, με χρήση της σωστής ονομασίας για τα γεννητικά όρ­γανα, θα τα βοηθήσει να κατανοήσουν τι δεν επιτρέπεται.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν ένα φιλί ή ένα άγγιγμα κάθε στιγμή, ακόμη κι από κά­­ποιον που αγαπούν. Πρέπει να διδαχθούν να λένε «όχι» με άμεσο και σταθερό τρόπο σε κά­θε μη κατάλληλη φυσική επαφή, να απομακρύνονται από επικίνδυνες καταστάσεις και να το αναφέρουν σε έναν έμπιστο ενήλικα. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι θα πρέπει να ε­πι­μέ­νουν να το λένε, μέχρι κάποιος να πάρει το θέμα στα σοβαρά.

Καλά και κακά αγγίγματα

Τα παιδιά δεν αναγνωρίζουν πάντοτε τα κατάλληλα και τα μη κατάλληλα αγγίγματα. Πρέπει να μάθουν ότι δεν είναι σωστό κάποιος να κοιτάξει ή να αγγίξει τα γεννητικά τους όργανα ή να τους ζητήσει να κοιτάξουν ή να αγγίξουν τα γεννητικά όργανα κάποιου άλλου.

Ο «Κανόνας του Εσώρουχου» τα βοηθάει να αναγνωρίζουν ένα φανερό όριο που είναι εύ­κο­λο να θυμούνται: το εσώρουχο.

Βέβαια, οι γονείς θα εξηγήσουν ότι κάποιοι «μεγάλοι», όπως οι ίδιοι, εκείνοι που τυχόν τα φρο­ντί­­ζουν κατά την απουσία τους ή οι γιατροί, μπορεί να χρειαστεί να τα αγγίξουν, αλλά πρέ­πει να λένε «όχι» όποτε μια κατάσταση τα κάνει να αισθάνονται άβολα.

Καλά και κακά μυστικά

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο δράστης είναι κάποιος γνωστός στο παιδί. Είναι ιδιαίτερα δύ­σκο­­λο για τα μικρά παιδιά να κατανοήσουν ότι κάποιος που γνωρίζουν θα μπορούσε να τα κα­κο­ποι­ή­­σει. Λάβετε υπόψη και τον περιποιητικό τρόπο που χρησιμοποιούν οι δράστες για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών. Πρέπει να είναι κανόνας στο σπίτι ότι πρέπει να ε­νη­με­ρώ­νουν τους γονείς για οποιονδήποτε τους κάνει δώρα, τους ζητάει να κρατήσουν μυ­στι­κά ή προσπαθεί να περνάει χρόνο μαζί τους χωρίς την παρουσία άλλων.

Η μυστικότητα, άλλωστε, είναι η κύρια τακτική όσων κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά. Γι’ αυ­τό είναι σημαντικό να διδάξετε τη διαφορά μεταξύ καλών και κακών μυστικών και να δη­μι­ουρ­γή­σε­τε ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Καλά μυστικά είναι, π.χ., τα πάρτι έκπληξη, ενώ κάθε μυ­στι­κό που τα κάνει να αισθάνονται ανήσυχα, άβολα, φοβισμένα ή λυπημένα δεν είναι καλό και θα πρέπει να το πουν σε έναν αξιόπιστο ενήλικα (γονιό, δάσκαλο, αστυνομικό, γιατρό).

Περισσότερη πρόληψη

Η καλή επικοινωνία με τα παιδιά είναι το «κλειδί». Αυτό συνεπάγεται ειλικρίνεια, α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­­τα, ευθύτητα και ένα φιλικό, μη απειλητικό οικογενειακό περιβάλλον.
● Πρέπει να δοθούν οδηγίες στα παιδιά για τους ενήλικες που μπορούν να αποτελέσουν μέ­ρος ενός δικτύου για την ασφάλειά τους. Θα πρέπει να ενθαρρύνονται να επιλέγουν αν­θρώ­πους τους οποίους μπορούν να εμπιστευθούν και οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και έτοιμοι να α­κού­σουν και να βοηθήσουν.
● Σε ορισμένες περιπτώσεις ο δράστης είναι άγνωστος. Διδάξτε στο παιδί απλούς κανόνες σχε­τι­κά με την επαφή με αγνώστους: να μην μπαίνουν ποτέ σε ένα αυτοκίνητο με κάποιον που δεν ξέρουν, να μη δέχονται ποτέ δώρα ή προσκλήσεις από έναν ξένο.
● Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχουν επαγγελματίες που μπορούν να είναι ι­δι­αί­τε­ρα χρή­σιμοι (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, γιατροί, ο σχολικός ψυχολόγος, η α­στυ­νο­μί­α) και ότι υ­πάρχουν γραμμές βοήθειας στις οποίες μπορούν να καλέσουν για να ζητήσουν συμ­βου­λές.

Αν υποπτεύεστε ότι το παιδί σας έχει κακοποιηθεί

Οι ενήλικες είναι εκεί για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινή τους ζωή. Η πρόληψη της σε­ξου­α­­λι­κής βίας είναι πρωτίστως ευθύνη τους και είναι σημαντικό να αποφύγουμε να ρί­ξου­με όλο το βά­ρος στους ώμους των παιδιών:
● Μη θυμώσετε με το παιδί. Μην το κάνετε να αισθανθεί ότι έχει κάνει κάτι λάθος.
● Μην το ανακρίνετε. Θα μπορούσατε να ρωτήσετε τι έχει συμβεί, πότε και με ποιον, αλλά μη ρω­τή­σε­τε γιατί συνέβη.
● Προσπαθήστε να μη δείξετε την ταραχή σας μπροστά του. Τα παιδιά αισθάνονται εύκολα ε­νο­χή και μπορεί να αποκρύψουν πληροφορίες.
● Προσπαθήστε να μη βγάλετε συμπεράσματα βασιζόμενοι σε λίγες ή ασαφείς πληροφορίες. Κα­θη­­συ­χά­στε το παιδί ότι θα κάνετε κάτι γι’ αυτό και επικοινωνήστε με κάποιον που θα μπο­ρού­σε να βοηθήσει, όπως ένας παιδοψυχολόγος, ένας γιατρός, ένας κοινωνικός λει­τουρ­γός ή η αστυνομία.
● Σε ορισμένες χώρες υπάρχουν ειδικές τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας και κέντρα που μπο­ρούν να βοηθήσουν τα παιδιά-θύματα σε­ξου­α­λι­κής βίας. Μπορούν επίσης να σας κα­θο­δη­γή­σουν. Θα πρέπει να έρθετε σε επαφή μαζί τους, όταν ένα παιδί είναι πιθανό θύμα σε­ξου­α­λι­κής βίας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου