13 Σεπτεμβρίου 2010

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα

Τα ζώα του σπιτιού υποφέρουν από τα «βασανιστήρια» στα οποία τα υποβάλλουν τα παιδιά –συ­χνά χωρίς να το θέλουν. Γίνονται νευρικά ή ευερέθιστα. Η προειδοποίηση έρχεται από το Πα­νε­πι­στή­μι­ο Χάλε της Γερμανίας και συγκεκριμένα από τον καθηγητή Ραλφ Γκάτερμαν, που διεξήγαγε μια έρευ­να με εκπληκτικά αποτελέσματα: χαμστεράκια με ταχυπαλμίες, ψάρια τρε­λά, παπαγαλάκια με κα­τάθλιψη, γάτοι νευρωτικοί· όλα εξαιτίας του ανυπόφορου συγ­χρω­τι­σμού τους με παιδιά περίεργα, αδέξια και, κάποτε, σκληρά.

Κι όμως, κατά τον Ιταλό ηθολόγο Ντανίλο Μαϊνάρντι, «τα παιδιά, από τους πρώτους κιόλας μή­νες της ζωής τους, αισθάνονται μια ισχυρότατη έλξη προς τα ζώα: από την καθαρή προ­δι­ά­θε­ση να γνωρίσουν κάτι μέχρι την περιέργεια, τη στοργή και την τρυφερότητα, ακόμη και τη μα­νί­α κατα­στροφής. Πόσες φορές δε συμβαίνει να βλέπουμε ένα παιδί να συνθλίβει ένα μυρ­μή­γκι, να τραβάει τις τρίχες ενός κουνελιού ή την ουρά του σκύλου; Το μυστικό μιας καλής και ή­ρε­μης συμβίωσης παιδιών και ζώων βρίσκεται στον βαθύ, αμοιβαίο σεβασμό».

Γιατί, λοιπόν, τα παιδιά αντιπροσωπεύουν για τα μικρά ζώα του σπιτιού έναν εχθρό που εί­ναι ανά­γκη να τον αποφύγουν; Η απάντηση είναι ότι συχνά παραμελείται ένας θεμελιακός κα­νό­νας: όποιος αποφασίζει να πάρει ένα ζώο στο σπίτι του πρέπει να το μεταχειρίζεται ως ζω­ντα­νό ον και όχι ως αντικείμενο.

«Μου συμβαίνει σχεδόν κάθε μέρα να βλέπω χαμστεράκια στρεσαρισμένα ή ινδικά χοιρίδια με σπα­σμένα πόδια», λέει ο δόκτωρ Αμέριο Κρότσε. «Απ’ την άλλη μεριά, η συνήθεια να θε­ω­ρού­με ζώα συντροφιάς τα κουνέλια, τα παπάκια, τα χαμστεράκια, όλα ζώα μικροσκοπικά και ανυπεράσπιστα, δείχνει άγνοια και αδιαφορία. Υπενθυμίζουμε πως τα παιδιά από τη φύ­ση τους είναι ζωηρά, κουρά­ζονται γρήγορα και βαριούνται το ζωάκι που τους έφεραν ως παι­χνί­δι και συντροφιά οι γονείς τους. Μια απρόσεκτη κίνηση μπορεί να προκαλέσει σο­βα­ρούς πό­νους, ακόμη και τον θάνατο, στο άτυχο ζωάκι. Για να μην αναφέρουμε την τρομερή συ­νή­θει­α να δένουν με σκοινί τα πόδια του πα­πιού, να χύνουν ζεστό νερό στη γυάλα των ψαριών, να πετάνε ψηλά το κουνελάκι-νάνο. Αν, ωστό­σο, υφίσταται την ταλαιπωρία ένας σκύλος ή έ­νας γάτος, την πληρώνει και το παιδί, που θα νιώσει στο πετσί του τα δόντια ή τα νύχια του ζώ­ου. Το αποτέλεσμα; Το ζώο θα χαρακτηριστεί κακό και οι γονείς θα το ξεφορτωθούν με κά­ποιον τρόπο».

Μπορούμε ν’ αποφύγουμε δράματα και επικίνδυνες καταστάσεις για τα ζώα και τα παιδιά; Οι ψυ­χο­λό­γοι και οι ηθολόγοι είναι πεπεισμένοι ότι η λύση πρέπει να δίνεται από τους γονείς. Οι «φυ­σι­κοί δάσκαλοι», όπως τους αποκαλεί ο Ντανίλο Μαϊνάρντι, πρέπει να διευκολύνουν και να ενθαρρύνουν την έμφυτη περιέργεια των παιδιών προς τα ζώα και να τη στρέφουν στον σε­βα­σμό προς τους άλ­λους. Το να φροντίζει το παιδί ένα κουτάβι, να του μιλάει χα­μη­λό­φω­να, να χαϊδεύει ένα χαμστερά­κι με τρυφερότητα, σημαίνει ότι κερδίζει την εμπιστοσύνη του ζώ­ου και δημιουργεί έναν αμοιβαίο δεσμό στοργής, αποτελούμενο από παιχνίδι, ελευθερία και αμοιβαία ανεκτικότητα.

Συμβουλές προς τους γονείς

1. Μην αφήνετε ποτέ μόνα τα παιδιά κάτω των 10 ετών με τον σκύλο του σπιτιού.

2. Μάθετε τα παιδιά να μην πλησιάζουν, να μην αγγίζουν και να μην ενοχλούν άγνωστους σκύ­λους.

3. Μην υπερτιμάτε το θάρρος των παιδιών στην προσέγγισή τους με ένα ζώο.

4. Προσέχετε πάντα το παιδί όταν κάνει συντροφιά ή παίζει με τα ζώα του σπιτιού.

5. Συγκρατείτε τις πιθανές ζωομανίες (όπως να τραβάει το παιδί τις τρίχες του χάμστερ, να προ­σπα­θεί να το πνίξει, να σφίγγει υπερβολικά το γατάκι, να τραβάει την ουρά ή τα αφτιά του σκύ­λου, να δένει τα ποδαράκια του χοιριδίου κτλ.) και κάντε παρατηρήσεις στο παιδί για εν­δε­χό­με­νη επιθετική συμπεριφορά του.

6. Εξηγήστε στο παιδί τη φύση του ζώου, τις ανάγκες του, τις συνήθειές του. Είναι σημαντικό να μάθει να τις γνωρίζει και να τις σέβεται.

7. Μάθετέ του τι πρέπει να κάνει και τι να μην κάνει, ποιες καταστάσεις είναι επικίνδυνες για το ζώο και πώς πρέπει να του συμπεριφερόμαστε, για να νιώθει πάντα καλά μαζί μας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (19.11.2001)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου