10 Σεπτεμβρίου 2011

Ασφάλεια στο σχολείο

Δώδεκα συμβουλές από το σωματείο
«Αντιμετώπιση Παιδικού Τραύματος»

Τα μικρά παιδιά είναι από τη φύση τους γεμάτα περιέργεια και δεν έχουν α­να­πτυγ­μέ­νη την αί­σθη­ση του κινδύνου, γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στα α­τυ­χή­μα­τα. Με­γα­λώ­νο­ντας, α­να­πτύσ­σουν μεν την αίσθηση του κινδύνου, επηρεάζονται όμως και από άλλους παράγοντες, ό­πως η ανάγκη επίδει­ξης, η αντίδραση στους νόμους και τις συμβουλές των ενηλίκων και η γοη­τεί­α της περιπέτειας, με αποτέλεσμα να ε­ξα­κο­λου­θούν να κινδυνεύουν από ατυχήματα.

Από την προσχολική ηλικία τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σε χώ­ρους εκ­παί­δευ­­σης (παιδικούς σταθμούς, σχολεία), με αποτέλεσμα ένα μεγάλο πο­σο­στό των παι­δι­κών ατυχημάτων να συμβαίνει εκεί, καθώς και κατά τη με­τα­φο­ρά των παιδιών προς και από τους χώρους αυτούς.


Από το σπίτι στο σχολείο

1. Από την προσχολική ηλικία πρέπει να μάθουμε στα παιδιά τη σωστή οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά. Πρέ­πει, όμως, να έχουμε υπόψη μας ότι τα παιδιά κάτω των 8 ετών δεν έ­χουν την α­παι­τού­με­νη ωριμότητα για να χρησιμοποιήσουν πάντα όσα έχουν μά­θει. Για τον λόγο αυτό πρέπει να συνοδεύονται από ε­νήλικες από και προς το σχολείο ή τη στάση του σχολικού λε­ω­φο­ρεί­ου.
● Κρατάμε πάντα τα μικρά παιδιά από το χέρι και τα έχουμε από τη μέσα πλευρά του πε­­ζο­­δρο­­μί­­ου.
● Δεν ξεχνάμε ότι τα παιδιά μαθαίνουν παρατηρώντας, γι’ αυτό πρέπει να τους δί­νου­με το κα­λό παράδειγμα, ακολουθώντας οι ίδιοι τους κανόνες της σωστής ο­δι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς.

2. Εφόσον πηγαίνουμε τα παιδιά στο σχολείο με το αυτοκίνητο, πρέπει να τους μά­θου­με να κά­θο­νται πάντοτε στο πίσω κάθισμα, δεμένα σωστά. Οι αντιπροσωπείες αυ­το­κι­νή­των και τα κα­τα­στή­μα­τα με αξεσουάρ αυτοκινήτων ή παιδικά είδη μπο­ρούν να προτείνουν ποιο είναι το σω­στό κάθισμα ή ζώνη ασφαλείας για κάθε παιδί, α­νά­λο­γα με το ύψος και το βάρος του.
● Πρέ­πει, επίσης, να μάθουμε στα παιδιά να μπαίνουν και να βγαίνουν από το αυ­το­κί­νη­το πά­ντο­τε από την πλευρά του πεζοδρομίου.
● Στην περίπτωση που τα παιδιά πηγαίνουν με σχο­λι­κό λεωφορείο, πρέπει τόσο το σχο­λεί­ο ό­σο και οι γονείς να τους εξηγήσουν γιατί πρέ­πει να φοράνε και εκεί τη ζώ­νη ασφαλείας, κα­θώς και ότι οφείλουν να προ­σέχουν πολύ την ώρα που μπαί­νουν και βγαί­νουν από αυτό.

3. Αν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο με ποδήλατο ή μοτοποδήλατο, πρέπει να γνω­ρί­ζουν ό­τι εφό­σον βγαίνουν στον δρόμο με το δίκυκλό τους, έχουν τις ίδιες υ­πο­χρε­ώ­σεις με τα άλλα ο­χή­μα­τα.
● Πρέπει να φορούν πάντοτε κράνος κατάλληλου μεγέθους, σωστά δεμένο, καθώς και να γνω­ρί­ζουν καλά και να ακολουθούν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
● Τα δίκυκλά τους να είναι σε καλή κα­τάσταση και σωστά εξοπλισμένα με κα­θρέ­φτες και φώ­τα, ώστε να φαί­νο­νται τις βραδινές ώρες.
● Για να κυκλοφορήσουν στον δρόμο με μοτοποδήλατο, πρέπει να έχουν συ­μπλη­ρώ­σει το 16ο έτος της ηλικίας τους και να έχουν προμηθευτεί νόμιμη άδεια.

4. Τα παιδιά που πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο πρέπει να φορούν α­νοι­χτό­χρω­μα ρού­χα ή ρού­χα με ένθετο ανακλαστικό υλικό, για να διακρίνονται από τους δι­ερ­χό­με­νους ο­δη­γούς, ει­δι­κό­τε­ρα το βράδυ.

5. Στην έξοδο όλων των σχολείων πρέπει να υπάρχει προστατευτικό κιγκλίδωμα, ώ­στε τα παι­διά να μην μπορούν να βγουν απευθείας στον δρόμο.


Μέσα στο σχολείο

6. Όλα τα σχολεία πρέπει συνεχώς να ελέγχουν τις κτιριακές τους εγκαταστάσεις, ώ­στε να εί­ναι α­σφαλείς για τα παιδιά που στεγάζουν. Σε αυτό μπορούν να βοη­θή­σουν και οι γονείς των μα­θη­τών με σωστές παρατηρήσεις και εποικοδομητικές προ­τά­σεις.
● Εφόσον το σχολείο δι­α­θέ­τει χημείο, θα πρέ­πει να παραμένει κλειδωμένο εκτός α­πό τις ώ­ρες του μαθήματος, όπου υ­πάρ­χει υπεύθυνος εκπαιδευ­τικός.

7. Τα σχολεία πρέπει να έχουν σωστό σύστημα πυρασφάλειας και κάθε χρόνο να γί­νε­ται ά­σκη­ση α­σφαλούς εγκατάλειψης του κτιρίου σε περίπτωση φωτιάς. Η ίδια προ­ε­τοι­μα­σί­α πρέ­πει να γίνεται και για την περίπτωση σεισμού.

8. Όλα τα σχολεία πρέπει να διαθέτουν πλήρες φαρμακείο για την παροχή Α΄ Βοη­θει­ών με κά­ποιον υπεύθυνο γι’ αυτό και –αν είναι δυνατό– έναν νοσηλευτή ή μια νο­ση­λεύ­τρι­α. Πρέ­πει ε­πί­σης να υπάρ­χουν εμφανώς αναρτημένα τα τηλέφωνα του πλη­σι­έ­στε­ρου Κέντρου Υγείας ή Νοσοκομείου.
● Νηπια­γωγοί, δάσκαλοι, καθηγητές και γυμναστές πρέπει ιδανικά να εκ­παι­δεύ­ο­νται στις βα­σι­κές Α΄ Βοή­θειες. Στις μεγάλες τάξεις αυτό μπορεί να γίνεται και για τους μα­θη­τές.

Στο προαύλιο

9. Την ώρα του διαλείμματος πρέπει πάντα να είναι παρόντες κάποιοι υπεύθυνοι.

10. Εάν το σχολείο διαθέτει παιδική χαρά ή γυμναστήριο, πρέπει να γίνεται συ­νε­χής έ­λεγ­χος, ώ­στε το υλικό (κούνιες, τσουλήθρες, μονόζυγα, μπασκέτες) και ο γύ­ρω χώ­ρος να πληρούν τους κανόνες ασφαλείας. Πρέπει, επίσης, τα παιδιά να ε­νη­με­ρώ­νο­νται ποιος είναι ο σωστός τρό­πος χρήσης του υπάρχοντος εξοπλισμού.

11. Πρέπει τα παιδιά να προειδοποιούνται, και να γίνεται σωστός έλεγχος, ώστε να μη φέρ­νουν στο σχολείο επικίνδυνα και αιχμηρά αντικείμενα.

12. Στην αρχή κάθε σχολικού έτους πρέπει να γίνεται μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ δα­­σκά­­λων και μα­θητών για θέματα πρόληψης παιδικών ατυχημάτων, κυρίως στους σχο­λι­κούς χώ­ρους.

Όσο σημαντική είναι για την πρόληψη παιδικών ατυχημάτων η υποδομή που πα­ρέ­χε­ται από τους ε­νήλικες, εξίσου σημαντικό είναι να μάθουν τα παιδιά, από την πιο μι­κρή ηλικία, να α­να­γνω­ρί­ζουν τους κινδύνους και να προστατεύουν τον εαυτό τους. Προ­σο­χή όμως στην υ­περ­προ­στα­σί­α, γιατί μπορεί εύκολα να φέρει το α­ντί­θε­το α­πο­τέ­λε­σμα.

ΠΗΓΗ: www.pedtrauma.gr ● ΕΙΚΟΝΑ: www.dabrowka.poznan.pl

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου