1 Σεπτεμβρίου 2011

Να σπάσουμε την αλυσίδα

Από τη Συμβουλευτική Επιτροπή για την Πρόλη-
ψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια

Ο πατέρας του Κώστα ήταν αρχιτέκτονας και δεν τον άφηνε να πηγαίνει στους χώ­ρους οι­κο­δο­μής, γιατί ήταν επικίνδυνο. Ο Κώστας όμως, ως περίεργο πιτσιρίκι που ή­ταν, πήγε. Ο πα­τέ­ρας του δού­λευε κάπου εκεί κοντά και φυσικά τον είδε. Ο Κώ­στας θυμάται εκείνη την η­μέ­ρα σαν να ήταν χτες! Ο πατέρας του δεν είπε λέξη. Α­πλά, τον άρπαξε από τα μαλλιά κι άρ­χι­σε να τον στριφογυρίζει με μανία. Ήθελε με αυ­τόν τον τρόπο να τονίσει στον γιο του πόσο ε­πι­κίν­δυ­νο ήταν αυτό που έκανε, ώ­στε να μην το ξανακάνει στο μέλλον.

Κάθε αναφορά για μαλλιά ήταν αρκετή για να θυμίζει στον Κώστα τις απέραντες φο­ρές που ο πα­τέρας του τον είχε τραβήξει από τα μαλλιά, το κοκκίνισμα του προ­σώ­που του και την καρ­διά του, που κάθε φορά έχανε τον χτύπο της. Μετά απ’ αυ­τό ο πα­τέ­ρας του τον έστελνε για τιμωρία στο δωμάτιό του. Ο Κώστας θυμάται να κά­θε­ται εκεί με τις ώρες, να κοιτάζει το τα­βά­νι και να υπόσχε­ται στον εαυτό του ξανά και ξανά πως δε θα αρπάξει ποτέ από τα μαλ­λιά τα δικά του παιδιά όταν ο ίδιος κά­πο­τε γίνει πατέρας!

Το «κάποτε» ήρθε, μόνο που τώρα, στην ενηλικίωσή του, ο Κώστας σκέφτεται ότι δεν ήταν και τό­σο φοβερή η τιμωρία του πατέρα του σε τελική ανάλυση. Τώρα μπο­ρεί να καταλάβει την αγωνία και τον θυμό του πατέρα του, που τον ανάγκαζε να συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται βίαια όταν η πε­ρί­πτω­ση το α­παιτούσε. «Δεν έκανε δα και μεγάλο κα­κό», σκέφτεται ο Κώστας.

Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να τον ρωτήσει τι καλό του έκανε. Γιατί, κάθε φορά που ο πα­τέ­ρας του τον πονούσε επειδή είχε κάνει κάτι λάθος, ο Κώστας μπορεί να στα­μα­τού­σε αυτό το «λάθος», αλλά μόνο για εκείνη τη συγκεκριμένη φορά. Μα­κρο­πρό­θε­σμα, ο πατέρας του Κώ­στα δεν παρείχε καμία βοήθεια ή καθοδήγηση στο παι­δί του, αφού ο Κώστας συνέχιζε να κά­νει «λάθη» και ο πατέ­ρας του συνέχιζε να τον «δι­ορ­θώ­νει», αρπάζοντάς τον από τα μαλλιά ξα­νά και ξανά και ξανά...

Υπήρχε περίπτωση ο πατέρας του Κώστα να τραβούσε τα μαλλιά ενός ενηλίκου, ό­πως έ­κα­νε με τον γιο του; Σίγουρα όχι, γιατί θα ήταν εξευτελιστικό τόσο για τον ί­διο όσο και για το άλ­λο άτομο. Με το να τραβά όμως τα μαλλιά του Κώστα, έδειχνε στο παιδί του ότι δεν το υ­πο­λό­γι­ζε ως άνθρωπο. Ότι τον έβλεπε σαν ένα α­ντι­κεί­με­νο που μπορούσε να του συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται όπως εκείνος ήθελε. Αντί ο πα­τέ­ρας του Κώ­στα να καθίσει και να συζητήσει το πρό­βλη­μα με το παιδί του, με εκτίμηση και σε­βα­σμό, με την πράξη του αυτή γύριζε την πλά­τη στον γιο του, αγνοώντας τις α­νά­γκες που μπορεί να είχε.


Ο Κώστας τώρα που μεγάλωσε μπορεί να σκέφτεται ό,τι θέλει. Το ερώτημα όμως εί­ναι κατά πό­σο αυτή η συμπεριφορά του πατέρα του τον έχει επηρεάσει συ­ναι­σθη­μα­τι­κά. Αλήθεια, τι μή­νυ­μα δί­νουν οι γονείς τραβώντας τα μαλλιά των παι­διών τους; Ότι δεν επιτρέπεται να πη­γαί­νουν κοντά στις οικοδομές; Όχι φυσικά! Τα δι­δά­σκουν ξεκάθαρα πως είναι σωστό να πο­νάς κάποιον που έχει κάνει λάθος.

Τις προάλλες ο Κώστας είδε τον δικό του γιο, τον Άγγελο, να οδηγεί το ποδήλατό του χωρίς κρά­νος και να ’χει διπλοκαβάλα έναν συμμαθητή του. Ο Κώστας θύμωσε, για­τί ε­πα­νει­λημ­μέ­να εί­χε πει στον Άγγελο να μην οδηγεί χωρίς κράνος και δι­πλο­κα­βά­λα. Έτσι, με το που τον α­ντί­κρι­σε, του έδωσε έ­να γερό χαστούκι από πίσω, θέ­λο­ντας να του τονίσει με αυτόν τον τρό­πο πό­σο επικίνδυνο ήταν αυ­τό που έκανε. Το βρά­δυ, βέβαια, ο Κώστας έστειλε τον Άγ­γε­λο για τι­μω­ρί­α στο δωμάτιό του. Ο κα­θένας μπορεί να συμπεράνει με ευκολία πως ο μικρός κα­θό­ταν στο δωμάτιό του με τις ώρες, κοιτά­ζοντας το ταβάνι και υποσχόμενος στον εαυτό του ξα­νά και ξανά πως δε θα χαστουκίσει ποτέ τα δι­κά του παιδιά όταν ο ίδιος κάποτε γίνει πα­τέ­ρας.

Κάποιος μπορεί να ελπίζει πως μια μέρα ο Άγγελος θα ξεπεράσει το συναίσθημα της τα­πεί­νω­σης που του προκαλεί ο πατέρας του με το να τον χαστουκίζει. Κά­­ποιος μπο­ρεί ε­πί­σης να ελ­πί­ζει ότι ο Άγγελος δε θα μιμηθεί το πρότυπο συ­­μπε­­ρι­­φο­­ράς του πατέρα του.

Ο πατέρας του Άγγελου δεν είναι κακό άτομο. Το λάθος που κάνει είναι ότι για να πει­θαρ­­χή­­σει το παιδί του χρησιμοποιεί την ίδια βίαιη συμπεριφορά που χρη­σι­μο­ποι­ού­σε ο πατέρας του πολλά χρό­νια πριν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μπο­­ρεί να είναι ένας καλός πα­τέ­ρας χωρίς να μιμείται το πρότυπο του δικού του.

Το να υιοθετήσουμε μια συμπεριφορά διαφορετική από αυτήν με την οποία έχουμε α­­να­­τρα­­φεί για χρόνια είναι κάτι πολύ δύσκολο αλλά όχι και ακατόρθωτο. Είναι ση­μα­ντι­κό ένα κακό πρό­τυ­πο συ­μπεριφοράς να σταματά, για να μην περάσει ως κλη­ρο­νο­μιά στα παιδιά μας. Για­τί μια τέτοια παρα­καταθήκη μόνο πόνο και δυστυχία μπο­ρεί να προσφέρει.

Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους γονείς που βίωσαν την ί­δια τραυ­μα­τι­κή ε­μπειρία όταν ήταν παιδιά με την ευχή να σπάσουν την αλυσίδα του πό­νου...



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: πειθαρχία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου