25 Φεβρουαρίου 2018

Κρατώντας τις σχολικές τσάντες «ομήρους»

(δημοσιογράφος, συγγραφέας)

Η δράση «Η τσάντα στο σχολείο» ουσιαστικά επιβάλλει σε όλα τα παιδάκια της χώ­ρας να α­φή­νουν την τσάντα με τα βιβλία και τα πράγματά τους στο σχολείο για έ­να Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο κά­θε μήνα. Ή, για να το πούμε με άλλα λόγια, το Υπουργείο α­πα­γο­ρεύ­ει στα παιδάκια του δη­μο­τι­κού να πάρουν την τσάντα στο σπίτι τους μία Πα­ρα­σκευ­ή κάθε μήνα. Εκ πρώτης ό­ψε­ως ακούγεται παλαβό κι ακατανόητο. Δε βγά­ζει νόη­μα. Ωστόσο, η εγκύκλιος περιέχει ε­κτε­νή αιτιολόγηση της δράσης, μια αι­τι­ο­λό­γη­ση που την κάνει να μοιάζει λιγότερο παλαβή και πε­ρισ­σό­τε­ρο ύποπτη. «Η πα­ρα­μο­νή της τσάντας στο σχολείο», λέει η εγκύκλιος, «δεν α­πο­τε­λεί μια συμβολική πα­ρέμ­βα­ση, αλλά επιδιώκεται οι μαθητές και οι μαθήτριες να μην α­σχο­λού­νται με την προ­ε­τοι­μα­σί­α μαθημάτων κατά τη διάρκεια αυτού του Σαββατοκύριακου». Πα­ρα­κά­τω το­νί­ζε­ται ότι «η δράση υλοποιείται με σεβασμό στις ανάγκες της παιδικής η­λι­κί­ας, με γνώ­μο­να την πολύπλευρη ανάπτυξη των παιδιών της σχολικής ηλικίας (συ­ναι­σθη­μα­τι­κή, κοι­νω­νι­κή και ψυχοκινητική) και με σκοπό να υποστηρίξει ου­σι­α­στι­κά τον μει­ω­μέ­νο χρόνο δη­μι­ουρ­γι­κής ε­πα­φής και επικοινωνίας γονέων-παι­διών» και ε­πι­πλέ­ον «η συγκεκριμένη δρά­ση συμ­βάλ­λει σε μια γενικότερη ε­πα­νε­κτί­μη­ση της σημασίας και του ρόλου των εργασιών στο σπίτι σε σχέ­ση με τον ε­λεύ­θε­ρο χρόνο των μα­θη­τών και των μαθητριών».

Με άλλα λόγια, η συγκεκριμένη δράση δεν αποσκοπεί στο να κρατήσει τις τσάντες κλει­δω­μέ­νες στα σχολεία ένα Σαββατοκύριακο, αλλά στο να απαγορεύσει στα παι­δά­κια να διαβάσουν μα­θή­μα­τα το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο. Και δεν αρ­κεί­ται στην καθοδήγηση προς τους δα­σκά­λους, για παράδειγμα, να μη δώσουν εργασίες στα παιδάκια εκείνο το συγκεκριμένο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο. Αυτό δεν είναι αρκετό. Η τσά­ντα κρατείται στο σχολείο ως όμηρος, ώστε κι αν α­κό­μη περάσει από το μυαλό κα­νε­νός παιδιού η ιδέα να ανοίξει ένα βιβλίο έτσι, από μόνο του, ή να πάρει ξέρω γω μια γόμα από την κασετίνα, να μην μπορεί.

Αυτό το αλλοπρόσαλλο μέτρο είναι κατά τη γνώμη μου χαρακτηριστικότερο δείγμα γρα­φής του Υπουργείου Παιδείας από άλλα, καθώς συνδυάζει μια σειρά από χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά (προ­χει­ρό­τη­τα, έλλειψη σχεδιασμού και στρατηγικής, αφηρημένη ι­δε­ο­λη­ψί­α, αβάσιμη αίσθηση αυ­θε­ντί­ας, νοοτροπία κρατισμού και επιβολής, ψήγματα α­γα­θών προθέσεων, αφέλεια) που φαί­νο­νται και στα υπόλοιπα δείγματα γραφής του συ­γκε­κρι­μέ­νου Υπουργείου τα τελευταία χρό­νια, αλλά πιο αποσπασματικά.

Θα προσέξατε ίσως ότι μέσα στην παρένθεση από πάνω έχω και τις «αγαθές προ­θέ­σεις». Η ι­σορ­ρο­πί­α του ελεύθερου χρόνου για τα παιδιά είναι πράγματι πολύ ση­μα­ντι­κό θέμα. Σε άλ­λες χώρες ο σεβασμός του ελεύθερου χρόνου των παιδιών εί­ναι προ­τε­ραι­ό­τη­τα του εκ­παι­δευ­τι­κού συστήματος, όμως εξασφαλίζεται από τον προ­σε­κτι­κό σχεδιασμό του προ­γράμ­μα­τος σπουδών και όχι από την επιβολή υ­πο­χρε­ω­τι­κού ελεύθερου χρόνου ή την 48ωρη α­πα­γω­γή κασετίνων. Αλλά το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο εί­ναι η πεποίθηση που προκύπτει από αυτή τη μι­κρή, ταπεινή δράση: πως ο­λό­κλη­ρη η α­νά­πτυ­ξη των παιδιών, ακόμη και εκτός σχολείου, α­κό­μη και η δι­α­χεί­ρι­ση του ε­λεύ­θε­ρου χρόνου τους, είναι αρμοδιότητα του Υπουργείου Παι­δεί­ας. Η α­ντί­λη­ψη ότι το κρά­τος δεν έχει λόγο μόνο στο τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στο σχο­λεί­ο αλ­λά και στο πό­τε θα τα μαθαίνουν, καθώς και στο πότε δε θα μαθαίνουν. Αυτή η νο­ο­τρο­πί­α α­φε­νός θεωρεί a priori ανίκανους τους γονείς να ρυθμίσουν τι κάνουν τα παιδιά τους, πό­τε και πόσο παί­ζουν, και αφετέρου θεωρεί ότι αυτή η α­νι­κα­νό­τη­τα δεν α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται, ας πού­με, με ενημερωτικό υλικό ή δράσεις ε­πι­μόρ­φω­σης των γονέων, αλλά με την απαγωγή της σχο­λι­κής τσάντας, των βιβλίων, των ντοσιέ και της κασετίνας των παιδιών για δυο ημέρες.

Βεβαίως, δεν είναι μια πάρα πολύ σημαντική δράση, γι’ αυτό και πολύς κόσμος δεν την έχει πά­ρει χαμπάρι. Είναι ένα μικρό πραγματάκι, το οποίο όμως έρχεται και προ­στί­θε­ται σε μυ­ριά­δες άλλα μικρά πραγματάκια που ενισχύουν και μπαλώνουν α­πό πα­ντού το διαχρονικό, στρε­βλό, ελληνικό «κάν’ το μόνος σου» κρατικοδίαιτο μο­ντέ­λο.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (19.01.2018)




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: