21 Ιανουαρίου 2018

Στο σπίτι χωρίς τη σχολική τσάντα

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι

(δάσκαλος, sxoleio98.blogspot.com, podilato98.blogspot.com)

Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. Φ.7/219218 /Δ1/13-12-2017 εγκύκλιο του Υπουργείου Παι­δεί­ας, η σχολική τσάντα των μαθητών του Δημοτικού θα παραμένει για ένα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο τον μή­να στο σχολείο. Ο εκάστοτε Σύλλογος Διδασκόντων θα ορίζει το Σαββατοκύριακο που θα υ­λο­ποι­εί­ται «η δράση» και θα συντάσσει σχετικό πρα­κτι­κό. Αν θέλει, μάλιστα, μπορεί να την ε­πε­κτεί­νει και σε περισσότερα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα του μήνα.

Η εγκύκλιος επισημαίνει ότι η παραμονή της τσάντας στο σχολείο «δεν αποτελεί μια συμ­βο­λι­κή παρέμβαση» και δηλώνει ρητά ότι «επιδιώκεται οι μαθητές και οι μα­θή­τρι­ες να μην α­σχο­λού­νται με την προετοιμασία μαθημάτων κατά τη διάρκεια αυ­τού του Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου». Στό­χος είναι, αναφέρει, η αναβάθμιση της σχολικής ζω­ής και η σύνδεσή της με την κοινωνική πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Προφανώς τον άλλο και­ρό, που τα παιδιά παίρνουν την τσάντα τους στο σπί­τι και ασχολούνται με τα μα­θή­μα­τα της επόμενης μέρας, η σχολική ζωή υποβαθμίζεται και οι μαθητές α­πο­συν­δέ­ο­νται από τη κοινωνική πραγματικότητα (ίσως α­πό την κοινωνική πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της με­τρι­ο­κρα­τί­ας και της ισοπέδωσης προς τα κάτω). Ελπίζω, ωστόσο, να μην υ­πο­νο­εί­ται ό­τι τα δεινά της εκπαίδευσης, κάποια από αυτά έστω, προκλήθηκαν από τη μη ε­φαρ­μο­γή της «δράσης» τα προηγούμενα χρόνια.

Ταυτόχρονα, «η δράση υλοποιείται με σεβασμό στις ανάγκες της παιδικής ηλικίας», έ­χει γνώ­μο­να «την πολύπλευρη ανάπτυξη των παιδιών της σχολικής ηλικίας (συ­ναι­σθη­μα­τι­κή, κοι­νω­νι­κή και ψυχοκινητική)» και έχει επιπλέον σκοπό «να υ­πο­στη­ρί­ξει ου­σι­α­στι­κά τον μειωμένο χρό­νο δημιουργικής επαφής και επικοινωνίας γονέων-παι­διών». Η περίπτωση τα παιδιά να τρέ­χουν κάθε μέρα, και τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα, σε πο­λύ­ω­ρες εξωσχολικές δραστηριότητες δεν α­να­φέ­ρε­ται, διότι μάλλον εί­ναι σπάνια και πάντως δε συμβάλλει στον «μειωμένο χρόνο δη­μι­ουρ­γι­κής επαφής και ε­πι­κοι­νω­νί­ας γονέων-παιδιών». Εξάλλου, η απαιτητική μελέτη που α­παι­τούν, π.χ., ο­ρι­σμέ­να ιδιωτικά φροντιστήρια Αγγλικών, ώστε να φαίνεται η δουλειά τους στους πε­λά­τες-γονείς, σέβεται τις «ανάγκες της παιδικής ηλικίας». Ενδεχομένως, μά­λι­στα, οι σχε­τι­κές δι­α­μαρ­τυ­ρί­ες των παιδιών να οφείλονται στη γνωστή οκνηρία και γκρίνια αυ­τής της «παι­δι­κής ηλικίας», την οποία φαίνεται ότι στο Υπουργείο γνω­ρί­ζουν κα­λά.

Για να σοβαρευτούμε όμως: Η εγκύκλιος αναγράφει και ότι «η συγκεκριμένη δράση συμ­βάλ­λει σε μια γενικότερη επανεκτίμηση της σημασίας και του ρόλου των ερ­γα­σι­ών στο σπί­τι σε σχέ­ση με τον ελεύθερο χρόνο των μαθητών και των μαθητριών, ο­δη­γώντας σε καλύτερη ε­ξι­σορ­ρό­πη­ση ανάμεσα στις εργασίες που υλοποιούνται στο σχο­λεί­ο και στις κατ’ οίκον ερ­γα­σί­ες». Αυτό είναι όντως ιδιαίτερα σημαντικό, για­τί υ­πάρ­χουν δάσκαλοι που δίνουν τις φω­το­τυ­πί­ες με το... κιλό τόσο καθημερινά όσο και πριν τα Σαββατοκύριακα ή τις διακοπές Χρι­στου­γέν­νων και Πάσχα.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι λυμένο με τις εγκυκλίους για τις κατ’ οίκον εργασίες, οι ο­ποί­ες ε­πα­να­λαμ­βά­νο­νται στην έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς. Εκεί δεν α­να­γρά­φε­ται μό­νο ο χρόνος που πρέπει να αφιερώνουν οι μαθητές για τις εργασίες τους, αλ­λά δη­λώ­νο­νται και οι προ­δι­α­γρα­φές τους, προκειμένου να είναι παιδαγωγικά ορ­θές, α­πο­τε­λε­σμα­τι­κές και να συμφωνούν με τις προαναφερόμενες «ανάγκες της παι­δι­κής η­λι­κί­ας». Το μόνο που λείπει βεβαίως είναι ο έ­λεγ­χος, με κάποιον τρόπο, στην πο­σό­τη­τα και ποιότητά τους. Ήδη μερικοί συνάδελφοι σκο­πεύ­ουν να φορ­τώ­νουν τα παι­διά με δουλειά τις μέρες που θα ακολουθούν την «τσάντα στο σχο­λεί­ο», πα­ρό­λο που το Υπουργείο, ευτυχώς, αναφέρει στην εγκύκλιό του ότι «σε καμία πε­ρί­πτω­ση η υ­λο­ποί­η­ση της δράσης δεν πρέπει να οδηγήσει σε μετάθεση των κατ’ οί­κον ερ­γα­σι­ών που συνήθως ανατίθενται το Σαββατοκύριακο στις άλλες μέρες της ε­βδο­μά­δας».

Η «δράση» μοιάζει να είναι ο ορισμός του λαϊκισμού. Ξεκινά από ένα υπαρκτό και α­πε­χθές πρό­βλη­μα που δημιουργούν κάποιοι συνάδελφοι (την υπέρμετρη ε­πι­βά­ρυν­ση α­κό­μη και μα­θη­τών της πρώτης τάξης με πολλές, ποιοτικά προβληματικές ή και με λά­θη ερ­γα­σί­ες) και κα­τα­λή­γει σε μια γενίκευση που
● δημιουργεί πολλά πρακτικά προβλήματα (άλλα μαθήματα και βιβλία την Πα­ρα­σκευ­ή, άλλα τη Δευτέρα),
● αφήνει τους μαθητές (και τους γονείς τους) αβοήθητους τις άλλες μέρες, στο έ­λε­ος αυτής της κακής πρακτικής,
● απαξιώνει την παιδαγωγική αξία της μελέτης για την εμπέδωση της γνώσης,
● δημιουργεί νέες ισοπεδωτικές αντιδράσεις της κοινωνίας εναντίον μας: από τη μια η «δρά­ση» χαιρετίζεται ως «Happy Fridays» (!), από την άλλη άρχισαν πάλι τα σχό­λι­α για τους δα­σκά­λους που θα «κάθονται» περισσότερο και θα εργάζονται «α­κό­μη λιγότερο».

Όλα αυτά ακούγονται προσβλητικά για όσους θεωρούμε ότι η δουλειά μας πρέπει να γί­νε­ται στο σχολείο, που μετράμε τον χρόνο που θα χρειαστούν τα παιδιά για τη με­λέ­τη τους και που ερ­χό­μα­στε σε αντιπαράθεση με γονείς που ζητούν πακέτα με φω­το­τυ­πί­ες τις καθημερινές και πο­λύ­ω­ρες εργασίες τα Σαββατοκύριακα, αν­θρώ­πους που δεν είναι υποχρεωμένοι να γνω­ρί­ζουν παιδαγωγικά ζητήματα, αλλά και που σο­κά­ρο­νται όταν τους εξηγούμε ότι τον υ­πό­λοι­πο χρό­νο τα παιδιά πρέπει να παί­ζουν και να περνούν μαζί τους ποιοτικό χρόνο, εφόσον δεν εί­ναι οι δάσκαλοί τους (δά­σκα­λο έχουν, χρειάζονται και γονιό).

Την ίδια στιγμή το πρόβλημα παραμένει: η ποσότητα και η ποιότητα των κατ’ οίκον ερ­γα­σι­ών δεν αξιολογείται. Είναι γεγονός ότι δυο φορές που δούλεψα στο Ο­λο­ή­με­ρο διαφορετικών σχο­λεί­ων είδα... πράματα και θάματα καθώς μελετούσαν τα παι­διά, αλλά δε χρειάζεται να α­να­κα­λύ­ψου­με τον τροχό. Προτάσεις από ανθρώπους της εκ­παί­δευ­σης υπάρχουν (π.χ. εδώ), ε­νώ η ε­μπει­ρί­α άλλων χωρών είναι πάντοτε στη δι­ά­θε­σή μας.


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική τσάντα

1 σχόλιο:

δάσκαλος98 είπε...

@ ζωηρός μαθητής: Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση!

Δημοσίευση σχολίου