7 Σεπτεμβρίου 2011

Για να μην επηρεάζονται αρνητικά
από την τηλεόραση

Από συνέντευξη με την Αρετή Κυπραίου
(συμβουλευτική ψυχολόγος Μ.Sc., συντονίστρια Σχολών Γονέων)

Τηλεόραση: η σύγχρονη ηλεκτρονική... νταντά;

Η αλήθεια είναι ότι η τηλεόραση είναι ένα μαγικό κουτί. Μόλις την ανοίγεις, τα παι­διά στα­μα­τά­νε να γκρινιάζουν, να κλαίνε, να τρέχουν, να φωνάζουν και κάθονται ευ­τυ­χι­σμέ­να για ό­ση ώ­ρα κρα­τάει η αγαπημένη τους εκπομπή. Φοβερή πρόκληση για τον σύγχρονο γονιό, ειδικά ό­ταν γνωρίζου­με τους ρυθμούς της ζωής. Η τηλεόραση μπο­ρεί να μοιάζει με την ιδανική λύ­ση στο να απασχολη­θούν τα παιδιά ευχάριστα, ω­στό­σο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έ­τσι.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία, τα παιδιά κάτω των 2 ετών δεν πρέ­πει να βλέ­πουν καθόλου τηλεόραση και τα μεγαλύτερα όχι πάνω από μισή με μία ώ­ρα την ημέρα. Τα παιδιά που βλέπουν πολλή τηλεόραση έχουν, σύμφωνα με με­λέ­τες, πιο επιθετική συ­μπε­ρι­φο­ρά, είναι πιο ανυπάκουα, δε συγκεντρώνονται στη με­λέ­τη τους, έχουν πιο χαμηλούς βαθ­μούς, είναι λιγότερο δη­μιουργικά, έχουν λι­γό­τε­ρη φαντασία, συχνά φοβούνται ότι κάτι κα­κό θα τους συμβεί, έχουν πιο ά­σχημες δι­α­τρο­φι­κές συνήθειες κτλ. Δε σημαίνει, βέβαια, ότι ό­λα τα παιδιά που βλέπουν τη­λε­ό­ρα­ση εμφανίζουν όλα αυτά τα συμπτώματα, αλλά ποιος γο­νιός θέλει για το παιδί του έστω και ένα ή δύο από αυτά;

Ωστόσο είναι απαραίτητο να «απαλλαγούμε» από την τηλεόραση; Να την α­πα­γο­ρέ­ψου­με στα παιδιά μας; Και αν όχι, τι μπορούμε να κάνουμε;

Πιστεύω ότι η τηλεόραση είναι μέσα στη ζωή μας και δε χρειάζεται να την α­πα­γο­ρέ­ψου­με, για­τί αυτό θα μπορούσε στη σύγχρονη πραγματικότητα να έχει άλ­λες αρ­νη­τι­κές συνέπειες για ένα παιδί. Ωστόσο, μπορούμε να ακολουθήσουμε μια σειρά από στρα­τη­γι­κές που θα βοη­θή­σουν τα παιδιά να μην επηρεάζονται αρνητικά από αυ­τήν:

● Κατ’ αρχάς, είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τι βλέπει το παιδί και, όσο μπο­ρού­με, να το ε­πι­λέ­γου­με. Να μην ανοίγουμε απλώς την τηλεόραση και να το αφήνουμε να δει ό,τι έχει. Μπο­ρού­με να «γράφουμε» αυτά που θεωρούμε κατάλληλα παιδικά ή να τα νοικιάζουμε.

● Έχουμε συμφωνήσει από πριν πόση τηλεόραση θα δει το παιδί. Μπορούμε, ακόμη, να το ε­μπλέ­ξου­με στη διαδικασία της απόφασης. Π.χ. «Το ξέρεις ότι η τηλεόραση βλά­πτει τα μα­τά­κια σου και ότι αν βλέπεις πολλή, θα κουραστούν. Πιστεύεις ότι μι­σή ώρα είναι εντάξει; Με­τά μπο­ρού­με να...» (παίξουμε το τάδε). Και συνεχίζουμε τη συ­ζή­τη­ση με το παιδί.

● Καθώς σίγουρα δεν μπορούμε να απαγορέψουμε σε ένα αγόρι να βλέπει Σπάι­ντερ­μαν, αυ­τό που μπορούμε να κάνουμε είναι να συζητάμε μαζί του για το παιδικό. Πώς το βλέπει, τι πι­στεύ­ει. Έτσι, από τα εκπαιδευτικά παιδικά (π.χ. Ντόρα, Νόντυ, το Ερ­γα­στή­ρι­ο του Μίκυ, Μπομπ ο Μάστορας κ.ά.), το παιδί θα «κρατάει» τα θετικά και θα μπο­ρεί να τα ενσωματώνει στη συμπεριφορά του, ε­νώ από τα υπόλοιπα θα κρίνει και θα αποφασίζει ποια συμπεριφορά του αγαπημένου του ήρωα εί­ναι σωστή και ποια όχι, ποιος είναι ο «κακός» της ιστορίας, γιατί δεν πρέπει να τον μιμηθούμε, τι συ­νέ­πει­ες θα έχει αυτό, αν πρέπει να τον φοβόμαστε κτλ.

● Μπορούμε, επίσης, να συζητάμε και για τον σκοπό των διαφημίσεων.

● Δε χρησιμοποιούμε την τηλεόραση ως έπαινο ούτε ως απειλή (θα φαίνεται πολύ πιο ελ­κυ­στι­κή στα παιδιά). Π.χ. δε λέμε «Αν τελειώσεις τα μαθήματά σου νωρίς, θα δεις τη­λε­ό­ρα­ση» ή «Αν δεν κάνεις το τάδε, δε θα δεις τηλεόραση». Το παιδί θα κά­νει α­μέ­σως τον συνειρμό ότι η τη­λε­ό­ρα­ση εί­ναι κάτι τέλειο (έβγαλα τα μαθήματα) και κα­τά συνέπεια θα την αποζητάει πε­ρισ­σό­τε­ρο.

● Δεν ξεχνάμε να κλείνουμε την τηλεόραση όταν τελειώνει το παιδικό, καθώς και ό­τι η θέση της εί­ναι στο σαλόνι και όχι στο παιδικό δωμάτιο.

● Προσφέρουμε ωραίες εναλλακτικές αντί της τηλεόρασης: κατασκευές, ζω­γρα­φι­κή, παζλ, ε­πι­τρα­πέ­ζι­α, νερομπογιές, μαγειρική, βόλτες, ποδήλατο, παιχνίδι με φί­λους, χορό, αθλητικές δρα­στη­ρι­ό­τη­τες κτλ.

Πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι το παιδί μας είναι εξαρτημένο από την τη­λε­ό­ρα­ση;

Εάν ένα παιδί ζητάει συνεχώς και επίμονα να δει τηλεόραση, αυτό δε σημαίνει α­πα­ραί­τη­τα ό­τι είναι εξαρτημένο. Για να διαπιστωθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συ­νε­κτι­μη­θούν πολλοί πα­ρά­γο­ντες. Για παράδειγμα, αν τηρούνται όλα τα παραπάνω, αν το παι­δί γενικά ζητάει ε­πί­μο­να ό,τι θέλει και έχει μάθει ότι με τη φωνή κα­τα­φέρ­νου­με αυ­τό που θέλουμε ή αν ε­πι­δει­κνύ­ει αυ­τή τη συμπεριφορά μόνο στο θέμα της τη­λε­ό­ρα­σης, σε ποια πρόσωπα του περιβάλλοντός του το ζητάει και πάρα πολλά άλ­λα.

Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς που φροντίζουν το παι­δί. Ε­άν οι γονείς του ακολουθούν όσα αναφέραμε και, ακόμη, του προσφέρουν μια ποι­κι­λί­α δρα­στη­ρι­ο­τή­των για τον ελεύθερο χρόνο του, αφιερώνουν λίγο από τον πο­λύ­τι­μο χρόνο τους για να συζητήσουν μαζί του και του παρέχουν ευκαιρίες να α­να­πτύ­ξει τη σκέψη και την κρίση του, τότε το παιδί δε θα ε­ξαρτηθεί, σε καμία πε­ρί­πτω­ση, από την τηλεόραση.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (14.11.2009) / Νατάσα Μπερή


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: τηλεόραση

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

τελειο

Δημοσίευση σχολίου