9 Οκτωβρίου 2010

Και τα παιδιά διδάσκουν τους γονείς

Η σχέση των γονιών με τα παιδιά, αυτή η υπέροχη σχέση αγάπης, τους προσφέρει μια νέα μα­τιά του κόσμου. Μαθαίνουν θαυμαστά πράγματα, ξαναβρίσκουν τις χαρές που έχασαν ω­ρι­μά­ζο­ντας και συνειδητοποιούν πόσο μπορούν να αλλάξουν προς το κα­λύ­τε­ρο.

Τι πρέπει να κάνουν όμως οι γονείς για να εισπράξουν όλη αυτή τη γνώση; Μα, να βά­λουν στην ά­κρη την «ωριμότητα» και την «πείρα» τους, να αφουγκραστούν την παι­δι­κή σοφία, να εί­ναι ανοι­χτοί και να εκτιμήσουν το αυθόρμητο και λαμπερό πνεύ­μα των μικρών. Με δυο λό­για, να γίνουν οι καλύτεροι μαθητές των παιδιών τους!

Ας δούμε, λοιπόν, τις μικρές και μεγάλες χαρές που μπορούν να διδάξουν τα παι­δά­κια στους γο­νείς τους:

1. Η απόλαυση του παιχνιδιού. Ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα των παιδιών είναι να μην παίρ­νουν ποτέ τη ζωή στα... σοβαρά. «Τα παιδιά έχουν τη μοναδική ι­κα­νό­τη­τα να με­τα­τρέ­πουν το κα­θετί σε παιχνίδι και να το απολαμβάνουν με πάθος. Χαί­ρο­νται τόσο εύκολα παί­ζο­ντας με τόσο α­πλά, καθημερινά πράγματα», αναφέρει η παι­δο­ψυ­χο­λό­γος κ. Αγνή Μα­ρια­κά­κη.

2. Η αστείρευτη περιέργεια. Μόλις τα παιδιά καταφέρουν να φτιάξουν τις πρώτες φρά­σεις, αρ­χί­ζουν τα «γιατί;». Οτιδήποτε βλέπουν γύρω τους τα προκαλεί. Έχουν α­μέ­τρη­τες απορίες, ε­νώ η κά­θε απάντηση που λαμβάνουν όχι μόνο δε σβήνει τη δί­ψα τους, αλλά προκαλεί μια και­νούρ­για ερώτη­ση –μέχρι τελικής (των γονιών) ε­ξα­ντλή­σε­ως σε αποθέματα γνώσεων ή α­ντο­χής. Δεν τους αρκεί η επιφάνεια των πραγ­μά­των και αναζητούν την ουσία.

3. Η δημιουργικότητα και ο πλάγιος τρόπος σκέψης. Τα παιδιά έχουν δικούς τους τρό­πους να ε­πεξεργάζονται νοητικά τον κόσμο. Αυτό φαίνεται στον τρόπο με τον ο­ποί­ο δη­μι­ουρ­γούν ή εκφράζο­νται, στον τρόπο με τον οποίο επιλύουν ένα πρό­βλη­μα. Είναι ένα μοναδικό χά­ρι­σμα που τα βοηθά να ζουν όμορφα κάθε φάση της ζωής.

4. Η δύναμη της συγνώμης. Ένα από τα σημαντικότερα χαρίσματα των παιδιών είναι η α­νε­ξι­κα­κί­α και η μεγαλοψυχία τους, ο τρόπος που αφήνουν πίσω τους ο­ποια­δή­πο­τε πικρία. Εί­ναι πάντα έτοιμα να ξεχάσουν, να συγχωρήσουν. Δεν κρατούν καμιά κα­κί­α μέσα τους.

5. Η απόλαυση του «τώρα». Συνήθως οι γονείς, πιεσμένοι και αγχωμένοι από τις υ­πο­χρε­ώ­σεις, με­τατρέπονται, χωρίς να το καταλάβουν, σε ρομποτάκια που τρέχουν χω­ρίς να βλέπουν ή να ακούνε τίποτα γύρω τους. Τα παιδιά –που έχουν τον δικό τους ρυθμό– τους α­να­γκά­ζουν, ευ­τυ­χώς, να επι­βραδύνουν. Οι γονείς μαθαίνουν ότι δε θα χαθεί ο κόσμος αν αντί για δέ­κα πράγ­μα­τα γίνουν μόνο τα δύο και ότι πάντα μπο­ρούν να αφήσουν ορισμένα για μια άλ­λη στιγ­μή. Ο κόσμος είναι για τα παιδιά πο­λύ πιο συναρπαστικός όταν χαρίζουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να τον πα­ρα­τη­ρεί και να απολαμβάνει τα χρώματα, τους ήχους, κάθε λε­πτο­μέ­ρει­α απ’ ό,τι μας πε­ρι­βάλ­λει.

6. Δε χρειάζεται να είναι όλα τέλεια. Τα παιδιά βοηθούν τους γονείς να δεχτούν τα ό­ρι­α των ι­κα­νο­τή­των τους, να τα συνειδητοποιήσουν και να αισθανθούν έτσι πολύ πιο ήρεμοι. Στα μά­τια των μι­κρών οι γονείς είναι πάντα υπέροχοι. Η μαμά, π.χ., σε σύ­γκρι­ση με όλες τις άλλες γυ­ναί­κες είναι πάντα η πιο όμορφη, έχει τα πιο ωραία μαλ­λιά –κι ας είναι εκείνη τη στιγμή α­χτέ­νι­στη και με τις πι­τζάμες. Τα παιδιά δέ­χο­νται και αγαπούν τους γονείς γι’ αυτό που είναι.

7. Αισιοδοξία για το αύριο. Η Σκάρλετ Ο’ Χάρα, ηρωίδα της ταινίας «Όσα παίρνει ο Ά­νε­μος», είχε πει την κλασική ατάκα «Αύριο είναι μια άλλη μέρα». Αυτό ακριβώς κά­νουν και τα παι­διά. Ζουν στο παρόν και το απολαμβάνουν, αντί να ανησυχούν για τα αρνητικά που μπο­ρεί να κρύβει το άγνωστο μέλλον. Εξάλλου, τα παιδιά έχουν μια δική τους αντίληψη των πραγ­μά­των, πιο χαλαρή και με λιγό­τερους φόβους.

8. Ποτέ μη λες «ποτέ». Αυτή η μοναδική εμπειρία της ανατροφής του παιδιού κάνει τους γο­νείς να αναθεωρούν διάφορα πράγματα. Αντιλαμβάνονται πόσο εύκολα δι­α­ψεύ­δο­νται τα με­γα­λε­πή­βο­λα «Ε­γώ ποτέ δε θα...» ή «Εγώ πάντα θα...». Μαθαίνουν, ε­πί­σης, να είναι πιο ε­πι­ει­κείς όταν κρίνουν τους δικούς τους γονείς για όσα δεν έ­κα­ναν ή έκαναν με λανθασμένο τρό­πο.

9. Η δύναμη της αλήθειας. Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα είναι να λέει κανείς πά­ντα την α­λήθεια. Τα παιδιά το κάνουν με τον φυσικότερο τρόπο –μέχρι, βέβαια, να τα μάθουν οι γο­νείς ότι «μερικά πράγματα δεν τα λέμε»...

10. Τα παιδιά μεταμορφώνουν. Κανένας δεν έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει τους γο­νείς ό­σο ένα παιδί. Η αντίδραση ενός παιδιού, π.χ., απέναντι σε μια μαμά που είναι αυ­στη­ρή με τους άλλους και η οποία πάντα λέει αυτό που θέλει χωρίς να νοιάζεται αν πληγώνει τους άλ­λους, μπορεί να την αλ­λάξει και να την κάνει να σκεφτεί πριν μι­λή­σει.

11. Η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Το συναίσθημα που νιώθουν οι γονείς για το παιδί τους δε συ­γκρί­νε­ται με κανένα άλλο. Όταν το παίρνουν για πρώτη φορά στην α­γκα­λιά τους, σίγουρα νιώ­θουν ότι δε θα μπορέσουν ποτέ να ξαναγαπήσουν τόσο πο­λύ κα­νέ­να πλάσμα πάνω στη γη. Αλλά μέσα α­πό τα παιδιά τους μαθαίνουν ν’ αγαπούν ό­λα τα παιδιά του κόσμου –όχι με έ­ναν γενικό και αόριστο τρόπο αλλά πιο ου­σι­α­στι­κά. Ανακαλύπτουν ότι όσο δίνουν από αυτή την αγάπη, τόσο μεγαλύτερο α­πό­θε­μα έ­χουν μέσα τους. Αρχίζουν να ενδιαφέρονται για την τύ­χη όλων των παιδιών αλλά και για το μέλλον του πλανήτη, αφού είναι ο τόπος όπου θα ζή­σει το παιδί τους. Βγαί­νουν, έτσι, από τα στενά όρια του κόσμου τους και αποκτούν μια άλλη α­ντί­λη­ψη για όλους και για όλα γύρω τους.

12. Η σχέση με τα αντικείμενα. Ο καταναλωτισμός είναι βασικό χαρακτηριστικό της ση­με­ρι­νής κοινωνίας. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, λειτουργεί αρνητικά: Όσο πιο πολλά αποκτά κα­νείς τόσο λιγότερο τα απολαμβάνει και θέλει διαρκώς πε­ρισ­σό­τε­ρα για να ευχαριστηθεί. Έ­να παιδί χαίρεται με το παραμικρό, φτάνει να εί­ναι «και­νούρ­γιο».

13. Η επαφή με το σώμα. Τα παιδιά ζουν κυριολεκτικά μέσα από το σώμα τους. Πα­ρα­τη­ρώ­ντας τα μικρά, οι γονείς διδάσκονται ότι πρέπει να ξαναβρούν την επαφή με τον εαυτό τους μέ­σα από το σώμα τους.

14. Ποτέ δε σταματάς να μαθαίνεις. Το μεγάλωμα του παιδιού είναι συναρπαστικό αλ­λά ταυ­τό­χρο­να και δύσκολο. Οι γονείς ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τις ι­κα­νό­τη­τες και τις α­δυ­να­μί­ες τους. Τα μικρά τούς βοηθούν να δουν ότι έχουν αμέτρητες δυ­να­τό­τη­τες και τους δί­νουν το κίνητρο να τις αξιοποιήσουν.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ (03/2000)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: γονείς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου