3 Ιανουαρίου 2011

Οικογένεια και Λογοτεχνία

Το λογοτεχνικό βιβλίο ως γέφυρα που
συνδέει τους γονείς με τα παιδιά τους

(συγγραφέας-εικονογράφος)

Έχει διαπιστωθεί ότι τα παιδικά βιβλία τα κατανοούν περισσότερο οι ενήλικες πα­ρά τα παιδιά κι αυτό βέβαια οφείλεται στην πιο σαφή αντίληψη που έχουν για το τι εί­ναι πραγματικό και τι φα­ντα­στι­κό. Τα παιδιά όμως τα απολαμβάνουν πε­ρισ­σό­τε­ρο, για­τί δε νιώθουν την ανάγκη να κά­νουν, σώ­νει και καλά, αυτόν τον διαχωρισμό. Γι’ αυ­τό και ενθουσιάζονται ή συναρπάζονται με ένα ωραίο βι­βλίο, χωρίς να τα εν­δι­α­φέ­ρει αν κινείται στη σφαίρα του πραγματικού ή του φα­ντα­στι­κού ή γυρο­φέρνει α­νά­με­σα. Αφήνουν τον εαυτό τους ελεύθερο να κινηθεί μέσα στην ι­στο­ρί­α, χωρίς εν­δοι­α­­σμούς και τοποθετήσεις ορίων.

Αλήθεια, τι εμποδίζει τους ενήλικες, και κυρίως τους γονείς, να απολαύσουν ένα παι­δι­κό βι­βλί­ο και να διασκεδάσουν μαζί του; Ποιοι λόγοι τους απομακρύνουν από τον υπέροχο κό­σμο της παιδικής λογοτεχνίας; Όσο και να προβληματίστηκα, κα­τέ­λη­ξα στο συμπέρασμα πως τί­πο­τα και κανένας δεν εμποδίζει πραγματικά έναν ε­νή­λι­κο να διαβάσει ένα παιδικό βιβλίο. Α­ντι­θέ­τως, υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι να το πρά­ξει. Ένας από αυτούς είναι η επανάκτηση της πα­λιάς καλής παιδικής ξε­γνοια­σιάς που έχουμε όλοι μας ανάγκη.

Όταν κάποιος γίνει γονιός, η ενασχόληση με το παιδικό βιβλίο επιβάλλεται και τα κί­νη­τρα πολ­λα­­πλα­σι­ά­ζο­νται. Η σωστή επιλογή ενός βιβλίου, η φροντίδα για τη δι­α­παι­δα­γώ­γη­ση, η εκ­παί­δευ­ση και μόρφωση του παιδιού, η ψυχική του ηρεμία, αρ­μο­νί­α και ισορροπία, η ένταξή του στην κοινωνί­α και το ευρύτερο περιβάλλον, η α­νά­πτυ­ξη σωματικών δεξιοτήτων και πνευ­μα­τι­κών ικανοτήτων εί­ναι μερικοί από τους λό­γους που πρέπει ένας γονιός να ασχοληθεί με το βιβλίο που πρόκειται να πέ­σει στα χέρια του παιδιού του.

Με αφορμή το βιβλίο

Οι περισσότεροι γονείς μπαίνουν στον κόπο να προμηθεύσουν τα παιδιά τους με κά­ποια βι­βλί­α, δεν μπαίνουν όμως στη διαδικασία να τα αξιοποιήσουν. Γιατί σίγουρα έ­να βιβλίο δεν εί­ναι μόνο για ανά­γνωση. Ένα βιβλίο μπορεί να σταθεί αφορμή για πολ­λές δημιουργικές στιγ­μές, να γίνει κρίκος επα­φής και σύνδεσης μεταξύ γονιών και παιδιών και να κρατήσει ι­σορ­ρο­πί­ες μέσα σε μια οικογένεια.

Ξέρετε πόσες φορές το παιδί απασχολείται με διάφορες σκέψεις και προ­βλη­μα­τι­σμούς κι ε­μείς οι μεγάλοι δεν έχουμε ιδέα; Πόσα ερωτήματα υπάρχουν α­να­πά­ντη­τα στο μυαλό του και τα­ρά­ζουν την ψυχή του κι εμείς ούτε που το παίρνουμε χαμπάρι; Πό­σα λάθος μηνύματα παίρ­νει από την ίδια τη ζωή κι αν δε συζητήσουμε μαζί του δε θα το ξέρουμε ποτέ μέχρι να βγουν σε μεταγενέστερο στάδιο στην επιφάνεια;

Όλα αυτά μπορούν να λυθούν απλά με ένα βιβλίο. Ναι. Αν διαθέσουμε τον χρόνο να δια­βά­σου­με παρέα με το παιδί ένα βιβλίο και να το συζητήσουμε, να το αναλύσουμε, να το σχο­λι­ά­σου­με, τότε και θα μάθουμε τι σκέφτεται το παιδί μας και θα ε­πι­ση­μά­νου­με τις πιθανές ελ­λεί­ψεις που μπορεί να έχει, ώστε να το βοηθήσουμε να λύσει ο­ποιουσ­δή­πο­τε προ­βλη­μα­τι­σμούς και ανησυχίες. Και το κυρι­ότερο: θα έχουμε μια κα­λή εικόνα για την πνευματική και ψυχική υ­γεί­α του, κάτι που είναι το μέγι­στο κα­θή­κον κάθε γονιού ή κηδεμόνα. Αυτό πολλές φορές δεν το καταφέρνουμε με α­πευ­θεί­ας συζή­τηση, γιατί τα παιδιά συχνά ντρέπονται ή δεν μπο­ρούν εύ­κο­λα να εκ­φρά­σουν τους προβληματι­σμούς τους. Συζητούν όμως άνετα κάτι που τα εν­δι­α­φέ­ρει με πα­ραλ­λη­λι­σμούς ή ταυτιζόμενα με κάποιον από τους ήρωες του βιβλίου ή με κά­ποια κατάσταση που μοιάζει με αυτήν που ζουν.

Το θέμα που διαπραγματεύεται ένα βιβλίο, μια παράγραφος, μια πρόταση, μια φράση ή μια ει­κό­να μπορούν να σταθούν αφορμές για να δημιουργήσουμε ένα σημαντικό βαθ­μό ε­πι­κοι­νω­νί­ας με το παι­δί, ώστε να αναπτύσσεται, βελτιώνεται και προοδεύει ως άνθρωπος και να ο­λο­κλη­ρώ­νε­ται πνευμα­τικά ως προσωπικότητα, η οποία θα ευ­δο­κι­μή­σει και θα ανθίσει μέ­σα στο περιβάλλον όπου ζει, προ­σφέροντας ο­πωσ­δή­πο­τε θετικά στην κοινωνία.

Για να πραγματοποιηθούν όμως και να λειτουργήσουν όλα αυτά, πρέπει την πρω­το­βου­λί­α να την πάρουν οι γονείς. Αυτοί θα καθοδηγήσουν τα παιδιά, γιατί αυτά γνω­ρί­ζουν μόνο όσα βλέ­πουν, εκεί­να που τους δείχνουμε εμείς οι μεγάλοι. Μας πα­ρα­κο­λου­θούν από κοντά, μας πα­ρα­τη­ρούν κι αναμ­φισβήτητα μας μιμούνται. Μας α­ντι­γρά­φουν. Αντιγράφουν όμως μόνο αυ­τά που βλέπουν, γιατί μόνο αυτά ξέρουν.

Ένας τρόπος, λοιπόν, να έρθετε κοντά με τα παιδιά σας, όπως αρμόζει σε μια οι­κο­γέ­νει­α, εί­ναι να κάνετε εσείς την αρχή. Μαζί με τα παιδιά, χέρι με χέρι, αγκαλιά με έ­να βιβλίο, με υ­πο­μο­νή, αγάπη και ενθουσιασμό, όπως ακριβώς κάνατε τότε που τα βοη­θού­σα­τε να κά­νουν τα πρώ­τα τους βήματα για να περπατήσουν...

ΠΗΓΗ: Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου