31 Ιουλίου 2011

Μπούλινγκ και ρατσισμός

(καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ)

Bullying. Αυτή η λέξη είναι ίσως ο μοναδικός αγγλισμός του οποίου την είσοδο στον λό­γο μας αρ­νεί­ται επίμονα η ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό στην περίπτωση του Άλεξ δυ­σκο­λεύ­τη­κε να α­πο­δε­χθεί την πιο πιθανή ερμηνευτική εκδοχή και προτίμησε να κα­τα­φύ­γει στα σενάρια των «ε­μπό­ρων οργάνων» και των «απαγωγέων».

Το μπούλινγκ είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο στα σχολεία των οι­κο­νο­μι­κά α­να­πτυγ­μέ­νων χω­ρών. Ο όρος εννοεί τη συστηματική επιθετική συμπεριφορά –από την απλή φρα­στι­κή έ­ως την πιο βίαιη– σε βάρος μεμονωμένων μαθητών μέσα και έ­ξω από το σχολείο. Εί­ναι μέ­ρος της ζωής μιας γε­νιάς παιδιών που, σύμφωνα με έ­γκυ­ρους υπολογισμούς, μέχρι την η­λι­κί­α των 14 ετών έχουν γίνει μάρτυρες έ­ντε­κα χι­λιά­δων (11.000) φόνων στην τη­λε­ο­πτι­κή «πραγ­μα­τι­κό­τη­τα»!

Πλούσια είναι η σχετική διεθνής βιβλιογραφία που περιγράφει το φαινόμενο και προ­τεί­νει λύ­σεις. Όμως, για να χρησιμοποιήσει κανείς αυτήν τη συσσωρευμένη ε­πι­στη­μο­νι­κή γνώση, πρέ­πει πρώτα να αναγνωρίσει την ύπαρξη και τη σημασία του ι­δι­αί­τε­ρου φαινομένου, που εί­ναι εντελώς διαφορετικό από τα παιδικά και εφηβικά μα­λώ­μα­τα –ακόμη και τα πιο βίαια. Στη χώ­ρα μας επιλέξαμε να μιλούμε α­δι­α­φο­ρο­ποί­η­τα για «αύξηση των κρουσμάτων βίας στα σχο­λεί­α» και για «συμμορίες μα­θη­τών». Ε­νοχοποιούμε με ευκολία τις οικογένειες ακόμη και πα­ντε­λώς άγνωστων δρα­στών. Ας γνωρίζουμε ό­μως ότι δράστες και θύματα του μπού­λινγκ μπο­ρούν να γί­νουν όλα τα παιδιά και σε όλα τα περιβάλ­λοντα.

«Και ο ρατσισμός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην τραγική περίπτωση του Άλεξ;», α­να­ρω­τιού­νται με­ρικοί. Έπαιξε, και μάλιστα πολλαπλούς ρόλους. Έδωσε στους διώ­κτες του την κοι­νω­νι­κά αποδεκτή κατηγοριοποίηση του θύματος, που χρειάζεται κά­θε διώ­κτης, μικρός ή με­γά­λος. Αλλά το πιο σημα­ντικό είναι ότι εμπόδισε μια ο­λό­κλη­ρη κοι­νω­νί­α να αναζητήσει την α­λή­θεια, από φόβο μήπως υπο­χρεωθεί να πα­ρα­δε­χθεί την ύπαρξη ενός ρατσισμού που, πράγ­μα­τι, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στον φόνο ε­νός τόσο καλλιεργημένου και ευγενικού παι­διού, που θα θέλαμε να του μοιά­ζει και το δικό μας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (05.06.2006)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολική βία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου