25 Ιουλ 2011

Σχολικός εκφοβισμός

Από την Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Πρόληψης
της Σεξουαλικής Κακοποίησης

Αρνητικά συμβάντα μεταξύ παιδιών σχολικής ηλικίας

1. Σωματική επίθεση: σπρωξίματα, κλωτσιές, μπουνιές, χαστούκια κλπ.

2. Συναισθηματική επίθεση: σκόπιμη απομόνωση του παιδιού-θύματος, το να κρύβουν τα βιβλία του, να λερώνουν και να καταστρέφουν τα πράγματά του, να το εκβιάζουν για χρήματα κλπ.

3. Λεκτική επίθεση: κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης, ρατσιστικά ή ομοφοβικά σχόλια, χειρονομίες, συκοφαντικά γκράφιτι, απειλές κλπ.

4. Σεξουαλικός εκφοβισμός: ανεπιθύμητα αγγίγματα, απειλές, προσβλητικά γράμματα / μηνύματα / εικόνες, λεκτική παρενόχληση κλπ.

5. Ηλεκτρονικός εκφοβισμός: χρήση διαδικτύου (e-mail, chat room), κλήσεις κινητών και sms με κακοποιητικό και απειλητικό περιεχόμενο, χρήση κάμερας με σκοπό την απειλή και την ταπείνωση του παιδιού.

Πιθανά σημάδια ότι ένα παιδί θυματοποιείται από τους συμμαθητές του

  • Γίνεται επιθετικό, παράλογο, ανήσυχο.
  • Εκφοβίζει ή θυματοποιεί άλλα παιδιά ή αδέρφια.
  • Σταματάει να τρώει.
  • Φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό ή το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο.
  • Τρομάζει, φέρεται αμήχανα όταν λαμβάνει μήνυμα στο κινητό.
  • Φοβάται να περπατήσει μόνο του στο σχολείο.
  • Δε θέλει να πάει σχολείο ούτε να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο.
  • Εκλιπαρεί να το πάνε σχολείο με το αμάξι.
  • Αλλάζει διαδρομή πηγαίνοντας προς το σχολείο.
  • Κάνει απουσίες, κοπάνες.
  • Αρχίζει να τραυλίζει.
  • Απειλεί με αυτοκτονία.
  • Κλαίει πριν κοιμηθεί, έχει εφιάλτες.
  • Το πρωί νιώθει άρρωστο, δε θέλει να πάει σχολείο.
  • Πέφτει η σχολική του επίδοση.
  • Επιστρέφει με σχισμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία.
  • Του λείπουν πράγματα.
  • Ζητά ή κλέβει χρήματα (για να τα δώσει στον θύτη-εκβιαστή).
  • Χάνει συνέχεια το κολατσιό του ή τα χρήματά του, επιστρέφει πεινασμένο.
  • Έχει ανεξήγητες μελανιές / χτυπήματα.
  • Δίνει απίθανες εξηγήσεις για όλα τα παραπάνω.





Οδηγίες για το παιδί-θύμα

  • Κατ’ αρχάς, δε φταις εσύ! Πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι είχαν πέσει θύματα εκφοβισμού στο σχολείο.
  • Διατήρησε την ψυχραιμία και την αυτοπεποίθησή σου.
  • Μην απαντάς στις κοροϊδίες, μην μπαίνεις σε διάλογο, κάνε ότι δεν τις ακούς.
  • Κοίταξέ τους στα μάτια και πες τους καθαρά και σταθερά: «ΣΤΑΜΑΤΑ!»
  • Φύγε όσο γρηγορότερα μπορείς.
  • Πες αμέσως τι συνέβη στον δάσκαλό σου ή σε κάποιον άλλον ενήλικο.
  • Αν φοβάσαι να το πεις σε κάποιον ενήλικο, πες το σε έναν φίλο και ζήτα του να είναι μαζί σου.
  • Συνέχισε να το λες, μέχρις κάποιος να σε βοηθήσει.
  • Αν σου έστειλαν απειλητικό sms ή e-mail κράτησέ το, μην το σβήσεις. Θα χρειαστεί ως απόδειξη.
  • Αν σε εκφοβίζει ολόκληρη παρέα, πιάσε το πιο αδύναμο μέλος της και πες του ότι αυτό δεν είναι σωστό και αν θα του άρεσε να του φέρονταν εκείνου έτσι.
  • Αν μετά από αυτά δεν αλλάξει κάτι, άλλαξε σχολείο. Ζήτησε από τους γονείς σου να βρουν ένα σχολείο που είναι φιλικό και ασφαλές.
  • Μην πιστεύεις αυτά που σου λένε οι εκφοβιστές. Να επαινείς τον εαυτό σου και να του υπενθυμίζεις κάθε μέρα τα καλά σου σημεία.

Οδηγίες για γονείς

  • Παρατηρήστε αν το παιδί σας δείχνει σημάδια ότι θυματοποιείται από άλλα παιδιά ή αν δρα ως θύτης. Μην το αμελήσετε, επικοινωνήστε αμέσως με το σχολείο.
  • Αναπτύξτε μια ζεστή και φιλική σχέση με το παιδί. Να είστε κοντά του και να επιδιώκετε τη συζήτηση μαζί του. Από μόνο του μπορεί να μη σας αναφέρει τίποτε για το θέμα αυτό.
  • Διδάξτε του να κοιτά στα μάτια τον εκφοβιστή, να λέει δυνατά «ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ» ή «ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ», να φεύγει και να το λέει σε κάποιον ενήλικο.
  • Καθησυχάστε το ότι δε φταίει αυτό αν του επιτέθηκαν και ότι δεν είναι δικό του λάθος.
  • Μιλήστε με συγκεκριμένα περιστατικά στον δάσκαλο, στον διευθυντή, στις αρμόδιες Διευθύνσεις Εκπαίδευσης.
  • Διατηρήστε επικοινωνία με το παιδί και με το σχολείο, ώστε να επιβεβαιώνετε ότι δεν υπάρχουν επαναλήψεις των περιστατικών εκφοβισμού.
  • Ζητήστε βοήθεια από τον τοπικό Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων ή άλλες υπηρεσίες ψυχολογικής στήριξης.
  • Συμβουλεύστε το παιδί σας να προσέχει σε ποιον δίνει τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου και τη διεύθυνση του e-mail του.

Μην υποτιμάτε τις συνέπειες που μπορεί να έχει ο εκφοβισμός

  • Οι μύθοι «ε, παιδιά είναι, πειράζονται μεταξύ τους» ή «έτσι θα σκληραγωγηθεί για να βγει στην κοινωνία» μπορεί να ζημιώσουν το παιδί και να το οδηγήσουν σε δυστυχία και απομόνωση.
  • Επαινείτε τα παιδί, δώστε του ευκαιρίες να αναλάβει ευθύνες, εγγράψτε το σε άλλες ομαδικές δραστηριότητες (αθλητισμό, προσκοπισμό, καλλιτεχνικά κλπ.) όπου δεν υπάρχουν εκφοβιστές και όπου έχει την ευκαιρία να κάνει νέες φιλίες και να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή του.
  • Αν το παιδί τραυματιστεί από τους εκφοβιστές, ενημερώστε την αστυνομία και γνωστοποιήστε στο σχολείο ότι έχετε ενημερώσει την αστυνομία.
  • Απαιτήστε από το σχολείο να ενημερώσει τους γονείς του παιδιού-εκφοβιστή.
  • Αν ο εκφοβισμός δεν αντιμετωπίζεται, αλλάξτε σχολείο. Μιλήστε με το νέο σχολείο και βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν ή δε γίνονται ανεκτοί εκεί οι εκφοβιστές.

Αν το παιδί σας εκφοβίζει άλλα παιδιά

  • Σταματήστε το αμέσως μόλις παρατηρήσετε την επιθετική συμπεριφορά του.
  • Εξηγήστε του ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή και ότι το αντίκτυπο στα άλλα παιδιά είναι πολύ βαρύ.
  • Διδάξτε του τρόπους συμπεριφοράς για επίλυση συγκρούσεων που δεν περιλαμβάνουν βία. Επίσης διδάξτε του πώς να ζητάει αυτό που θέλει με ευγενικό τρόπο.
  • Μην το χτυπάτε ως τιμωρία για την επιθετική του συμπεριφορά. Του διδάσκετε αυτό ακριβώς που θέλετε να σταματήσει: τη βία. Προτιμήστε ως τιμωρία την αφαίρεση προνομίων.
  • Επικοινωνήστε με το σχολείο και συζητήστε με τον δάσκαλο για την αντιμετώπιση της επιθετικής συμπεριφοράς του παιδιού σας.
  • Επαινείτε και ενισχύετέ το κάθε φορά που επιδεικνύει συνεργατικές και φιλικές συμπεριφορές προς άλλα παιδιά.
  • Ελέγχετέ το συχνά για να βεβαιωθείτε ότι δεν έχει επιστρέψει σε επιθετικές συμπεριφορές.


Σχολική βία
ΠΗΓΗ: obrela.gr

24 Ιουλ 2011

Μια διαφορετική κακομεταχείριση

(είδηση του 2009)

Της Έρσης Βατού
Δημοσιογράφος

Ο υστερικός υπερπροστατευτισμός μιας μητέρας προς το παιδί της φτάνει ξανά σε ιταλικό δικαστήριο, αυτήν τη φορά εξαιτίας της άρνησης της γυναίκας να δώσει δικαίωμα επισκέψεων στον πατέρα του 12χρονου αγοριού με τον οποίο έχει πάρει διαζύγιο.

Η μητέρα και ο παππούς του παιδιού έχουν ήδη καταδικαστεί για κακομεταχείρισή του, όχι γιατί ασκούσαν σωματική βία στον μικρό, αλλά γιατί του απαγόρευαν σχεδόν τα πάντα. Το δικαστήριο δέχτηκε ότι συνιστά κακομεταχείριση το γεγονός ότι η μαμά δεν επέτρεπε στο αγόρι να πηγαίνει πουθενά αλλού πέραν του σχολείου, αλλά και εκεί του απαγόρευε να παίρνει μέρος στα πειράματα, να κάνει γυμναστική και να έχει επαφές με συμμαθητές του. Στη δικογραφία που δημοσιοποιήθηκε όλοι έμειναν άφωνοι όταν άκουσαν πως η μητέρα έδινε στο παιδί το κολατσιό του κομμένο σε μπουκιές!

Το αγόρι είχε ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες και στα εννιά του χρόνια είχε κινητικότητα τρίχρονου παιδιού. Ήταν βεβαίως και εξαιρετικά εσωστρεφές, χωρίς επαφή με το σχολικό περιβάλλον, χωρίς φίλους και επικοινωνία.

Η μητέρα και ο παππούς είχαν καταδικαστεί το 2004 σε περίπου 1,5 χρόνο φυλάκιση με αναστολή αλλά φαίνεται ότι στην πορεία δεν έβαλαν μυαλό. Ο πατέρας του παιδιού, που ζει σε άλλη πόλη της Ιταλίας, επανέρχεται δικαστικά διεκδικώντας να βλέπει το παιδί του, επιδιώκοντας να το βοηθήσει να βρει τη χαμένη του ισορροπία, αυτήν που του στέρησε ο υπερπροστατευτισμός της μητέρας…


Υπερπροστασία

Η σχέση των γονέων και το παιδί

Της Μαρίας Σαράντη
Ψυχοθεραπεύτρια-Παιδοψυχολόγος, mariasaranti.blogspot.com

Κάθε άνθρωπος είναι ένας εν δυνάμει γονέας. Όταν όμως θελήσει να κάνει ένα παιδί, οφείλει να σκεφτεί τις οικογενειακές συνθήκες μέσα στις οποίες θα το φέρει να ζήσει. Η πορεία ενός παιδιού είναι προκαθορισμένη ώς έναν βαθμό πριν το ίδιο γεννηθεί και σε αυτό παίζουν ρόλο
  • οι γονείς,
  • η διάθεσή τους ως προς την ύπαρξη ακόμη ενός μέλους στην οικογένεια,
  • η ετοιμότητά τους για τον ρόλο του γονιού και
  • η δική τους προσωπική ιστορία ως παιδιά.

Η κυριότερη συνθήκη είναι η επιλογή του συντρόφου με τον οποίο αποφασίζει κάποιος να κάνει παιδί. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται με έναν σύντροφο και τον επιλέγουν να κάνουν παιδί, διότι θα γίνει «καλός πατέρας» ή «καλή μητέρα», χωρίς τα τρυφερά συναισθήματα που λειτουργούν προστατευτικά για τη σχέση δύο ανθρώπων που θέλουν να συμπορευτούν και να δημιουργήσουν. Αυτή η λογική είναι προβληματική.

Η σχέση των γονέων είναι ο πυρήνας της οικογένειας. Το παιδί, πέρα από την καθαυτή οντότητά του και την εξέλιξη της ύπαρξης, έρχεται με σκοπό τη συναισθηματική συνέχεια του ζευγαριού, όχι για να συμπληρώσει τα κενά ενός συντρόφου.

Συναίσθημα

Είναι πολύ σημαντικό όταν γίνεται επιλογή συντρόφου ένα κριτήριο να είναι η καταλληλότητά του ως γονέα, αλλά δεν είναι το βασικό. Ένα παιδί χρειάζεται γονείς που αγαπιούνται. Η εικόνα τους και το συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει του γίνονται πρότυπο για το τι είναι φυσιολογικό, τι θα αναζητήσει το ίδιο στις σχέσεις του και πώς γενικότερα θα μάθει να σχετίζεται με τους ανθρώπους αλλά και με το συναίσθημα. Όταν οι γονείς είναι τρυφεροί μεταξύ τους και το παιδί το αντιλαμβάνεται, νιώθει συναισθηματική ασφάλεια, ενώ παράλληλα μαθαίνει και το ίδιο να είναι τρυφερό με τους ανθρώπους, με τα αδέλφια του, με τους φίλους και με το άλλο φύλο.

Επικοινωνία

Παράλληλα, είναι σημαντική και η επικοινωνία, διότι με αυτήν κάθε δυσκολία, χαρά, προβληματισμός, επιθυμία μπορούν να γίνουν κατανοητά από τον σύντροφο. Όταν υπάρχει αυτή η ποιότητα σε μια σχέση, τότε οι πιθανότητες συντήρησης και της σχέσης και του θετικού συναισθήματος αυξάνουν, με αποτέλεσμα να μπορεί να διατηρηθεί η οικογένεια ενωμένη. Επίσης, όσο πιο ευσυμβίβαστοι είναι δύο άνθρωποι μεταξύ τους τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες επιβίωσης της σχέσης· οι κοινές ή κοντινές αντιλήψεις, καταβολές και ενδιαφέροντα, για παράδειγμα, θα οδηγήσουν σε μια καλύτερη ροή της σχέσης και κατ’ επέκταση της οικογένειας.

Κοινή διαπαιδαγώγηση

Τέλος, ωφέλιμο είναι οι μελλοντικοί γονείς να έχουν ένα κοινό πλάνο διαπαιδαγώγησης. Χρειάζεται να συμφωνεί το ζευγάρι σε ζητήματα όπως είναι ο τρόπος που φαντάζεται ότι θα μεγαλώσει το παιδί, η κατάλληλη συμπεριφορά προς αυτό, η συμμετοχή ή μη των δικών τους γονέων, αν θα πάει σε ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο, ποιος θα μένει στο σπίτι (αν μένει) για να μεγαλώσει το παιδί, ποια τιμωρία είναι επιτρεπτή ή όχι κ.ο.κ.

Αφού λοιπόν η επιλογή συντρόφου έχει γίνει και τίθεται το θέμα πότε κάνει ένα ζευγάρι παιδί, η απάντηση είναι όταν ο καθένας ξεχωριστά νιώθει έτοιμος συναισθηματικά και πρακτικά για να γίνει γονιός, καθώς και όταν η σχέση είναι ώριμη για να αντέξει την έλευση ακόμη ενός μέλους, και μάλιστα απαιτητικού λόγω της αγωνίας της ύπαρξης που βιώνει.

Εν κατακλείδι, είναι σοφό οι μελλοντικοί γονείς να έχουν βρει κοινούς κώδικες, κοινά σημεία, να έχουν ζωντανό συναίσθημα και να λειτουργούν αρμονικά ως ζευγάρι. Για να γίνει καλύτερα κατανοητό, παραθέτουμε ένα πολύ απλό και κατανοητό παράδειγμα: ο μπαμπάς είναι τυρί και η μαμά ζαμπόν (ή το αντίστροφο), δηλαδή ο καθένας ξεχωριστά αρέσει στο παιδί και ταιριάζουν μεταξύ τους. Αν όμως ο μπαμπάς είναι τυρί και η μαμά σοκολάτα, τότε αρέσει στο παιδί ξεχωριστά ο καθένας, αλλά ο συνδυασμός τους δεν του αφήνει ωραία γεύση…

Γονείς
ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (21.08.2007)

21 Ιουλ 2011

Θυμήσου την παιδική ζωή σου!

Της Όλγας Παπακυριακίδου
Νηπιαγωγός, akomaenapaidi.blogspot.com

Σκέψου καλά και προσπάθησε να θυμηθείς
τότε που ήσουν μικρό παιδί,
τότε που πήγαινες σχολείο,
τότε που μάθαινες τα πρώτα σου γράμματα,
τότε που έγραφες το πρώτο σου «Σκέφτομαι και Γράφω»,
τότε που έσβηνες τις πρώτες σου λέξεις για να τις ξαναγράψεις·
και τσαλάκωνες τη σελίδα του τετραδίου σου…

Θυμάσαι πόσο λαχταρούσες να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα;
Θυμάσαι πόσο στενοχωριόσουν όταν χτυπούσε το κουδούνι «για μέσα»;
Θυμάσαι τι ένιωθες όταν έτρεχες στο διάλειμμα χωρίς λόγο και σκοπό;
Θυμάσαι πώς ένιωθες όταν έβρισκες μπάλα σε ώρα διαλείμματος;
Θυμάσαι που θυμόσουν να φας μόλις χτυπούσε το κουδούνι για μάθημα;
Θυμάσαι πόσες φορές χτυπούσες στο σχολείο;
Θυμάσαι πόσο λερωμένος και ιδρωμένος γυρνούσες στο σπίτι;
Θυμάσαι τη χαρά που σε πλημμύριζε όταν έπεφτες κουρασμένος στο κρεβάτι και σκεφτόσουν τα διαλείμματα της επόμενης μέρας;

«Μεγάλε», προσπάθησε να μην ξεχνάς…

Μην τρομάζεις κάθε φορά που το παιδί σου έρχεται στο σπίτι με νερομπογιές στην μπλούζα του.
Μη σε πιάνει υστερία κάθε φορά που λέει: «με χτύπησε ο Γιώργος».
Μη χλωμιάζεις με την παραμικρή γρατζουνιά στο πόδι του.
Μην το απειλείς επειδή δεν τρώει πολύ στα διαλείμματα.

Άσε το παιδί σου να τρέξει στην αυλή.
Άσε το παιδί σου να διεκδικήσει.
Άσε το παιδί σου να έχει φίλους.

Μην του στερείς την παιδική ζωή του.
Του είναι απαραίτητη.

Διαπαιδαγώγηση

15 Ιουλ 2011

Προσαρμογή στην κατασκήνωση

Της Αλεξάνδρας Καππάτου
Ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος, συγγραφέας, akappatou.gr

Σε μια οργανωμένη κατασκήνωση τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να βρεθούν στη φύση και να μοιραστούν με συνομηλίκους τους διάφορες εμπειρίες μακριά από την οικογένεια. Ζουν, δηλαδή, σε μικρογραφία μια οργανωμένη κοινωνία που διέπεται από κανόνες, τους οποίους καλούνται να τηρήσουν.

Η εμπειρία αυτή συνήθως λειτουργεί θετικά στην ψυχική ωρίμανση του παιδιού: δέχεται νέα ερεθίσματα, μαθαίνει να αυτενεργεί και να στηρίζεται στον εαυτό του, δημιουργεί φιλίες και λειτουργεί συντροφικά μέσα στην ομάδα, λαμβάνοντας υπόψη και τους άλλους. Όλα αυτά του δημιουργούν ένα αίσθημα χαράς και επιβεβαίωσης.

Πολλοί γονείς, αν και βλέπουν θετικά την κατασκήνωση, προβληματίζονται, ιδίως αν πρόκειται να αποχωριστούν το παιδί τους για πρώτη φορά.

Προϋποθέσεις

Είναι γεγονός ότι, για να βιώσει θετικά ένα παιδί αυτήν την εμπειρία, απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις, όπως, για παράδειγμα, να έχει περάσει τα 7 χρόνια και να έχει προχωρήσει η κοινωνικοποίησή του. Πρέπει ήδη να έχει προσαρμοστεί στο σχολείο, εφόσον έχει προηγηθεί η φοίτησή του στο νηπιαγωγείο και βρίσκεται τώρα στο δημοτικό.

Επίσης, για να μην αναπτύξει το άγχος του αποχωρισμού, πρέπει να έχει κατανοήσει ότι μπορεί οι γονείς να φεύγουν, αλλά θα επιστρέψουν έπειτα από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και, παρ’ ότι δεν είναι μαζί του, το αγαπούν.

Είναι εύλογο ότι αυτά τα κριτήρια λειτουργούν κατά περίπτωση και πάντα σε συνάρτηση με τον τρόπο που έχει διαπαιδαγωγηθεί το παιδί. Οι γονείς μπορούν να αντιληφθούν κατά πόσο είναι έτοιμο, αν συλλογιστούν και αξιολογήσουν τις αντιδράσεις του σε διάφορες περιπτώσεις της καθημερινότητας, όπως π.χ. αν μπορεί να κοιμηθεί κάποιο βράδυ σε φιλικό σπίτι, αν κάνει εύκολα φιλίες, πώς αντιδρά στα διάφορα προβλήματα που παρουσιάζονται κ.ά. Έτσι θα σχηματίσουν κάποια άποψη για τον βαθμό της ετοιμότητάς του να αποδεχτεί αυτή την εμπειρία. Και φυσικά παίζει ρόλο η επιθυμία του ίδιου του παιδιού να πάει στην κατασκήνωση.



Χρήσιμες οδηγίες

1 Προκειμένου να επιλέξουν οι γονείς την κατασκήνωση, είναι σκόπιμο να γνωρίζουν, εκτός από τον τρόπο λειτουργίας και τον εξοπλισμό που διαθέτει, το αναλυτικό πρόγραμμα των ημερήσιων δραστηριοτήτων, καθώς και τις δυνατότητες που παρέχει για παιχνίδι και δημιουργική απασχόληση. Η άμεση επικοινωνία με τα άτομα στα οποία θα εμπιστευτούν το παιδί τους είναι καθοριστική. Από τη στιγμή που θα κατασταλάξουν, είναι αναγκαίο να τους ενημερώσουν για οτιδήποτε το αφορά, όπως πιθανά προβλήματα υγείας ή ιδιαιτερότητες και ευαισθησίες.

2 Απαιτείται αρκετή συζήτηση με το παιδί προτού πάει στην κατασκήνωση, ώστε να ενημερωθεί λεπτομερώς για τις δραστηριότητες που θα αναπτύξει εκεί, αλλά και να αντιληφθεί ότι ναι μεν θα αποκτήσει φίλους, θα παίζει και θα αθλείται, αλλά θα υπάρχουν και κάποιες υποχρεώσεις που πρέπει να αναλάβει, όπως π.χ. να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του.

3 Είναι χρήσιμο το παιδί να πάει με συμμαθητές ή γνωστά του παιδιά, κυρίως αν είναι η πρώτη φορά.

4 Πρέπει να είναι εφοδιασμένο με άνετα ρούχα, κάποια αγαπημένα παιχνίδια και βιβλία, χωρίς όμως περιττά πράγματα.

5 Οι τακτικές επισκέψεις των γονιών είναι αναγκαίες και φυσικά πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο του προγράμματος κάθε κατασκήνωσης. Η χαρά του παιδιού είναι μεγάλη, γιατί του δίνεται επιπλέον η ευκαιρία να τους παρουσιάσει στους νέους φίλους του.

6 Η στάση των γονιών κατά την ώρα του αποχωρισμού πρέπει να είναι σταθερή. Είναι προτιμότερο, ειδικά στο ξεκίνημα, να κρύψουν την ανησυχία και το άγχος τους, δείχνοντας σίγουροι ότι το παιδί θα προσαρμοστεί.

7 Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που, ενώ το παιδί φαίνεται σίγουρο για τον εαυτό του ή ζητά να πάει στην κατασκήνωση με τους φίλους του, μόλις βρεθεί εκεί και διαπιστώσει ότι η καθημερινότητα απαιτεί και υποχρεώσεις, δυσφορεί. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται η στήριξη των γονιών. Τα παιδιά που είναι υπερβολικά προσκολλημένα αντιδρούν άσχημα σε περιβάλλον έξω από την οικογένεια. Αν η αντίδρασή τους συνεχίζεται μετά την πρώτη εβδομάδα, ίσως δεν είναι έτοιμα να προσαρμοστούν. Τότε είναι προτιμότερο να αποχωρήσουν και να ξαναδοκιμάσουν την επόμενη χρονιά, αφού προετοιμαστούν καλύτερα.

8 Μόλις τελειώσουν οι μέρες της ομαδικής ζωής και το παιδί επιστρέψει πάλι στην οικογένεια, οι γονείς είναι καλό να μοιραστούν τις εμπειρίες του και να ενισχύσουν την ανάπτυξη των δεξιοτήτων που απέκτησε.

Καλοκαίρι - Σχολικές διακοπέςΦίλοι
ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (09.07.2011)
ΕΙΚΟΝΑ: babysitting.academy

6 Ιουλ 2011

Τα παιδιά δεν είναι καρτούν

Μια διαφήμιση για την παιδική κακοποίηση


Τα πραγματικά παιδιά δεν αναπηδούν όπως οι χαρακτήρες στα κόμικς. Τα πραγματικά παιδιά πονάνε στο σώμα, πονάνε και στην ψυχή. Εμείς οι «μεγάλοι» είμαστε δυνατότεροι μόνο για έναν λόγο: για να τα προστατεύουμε!


29 Ιουν 2011

Πιλάτοι και θύματα της ενδοσχολικής βίας

Της Νάντιας Γιαννίρη
Συγγραφέας

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» είναι η έκφραση που ταιριάζει στο φλέγον θέμα της ενδοσχολικής βίας και επιθετικότητας, σύμφωνα με ειδικούς επιστήμονες.
Η παγκόσμια κοινότητα σε όλα τα επίπεδα ζει σε ένα συγκρουσιακό περιβάλλον, συμπεριφέρεται με επιθετικότητα και βία.
Η σχολική κοινότητα δε μένει ανεπηρέαστη και αναπαράγει την ευρύτερη κοινωνική και οικογενειακή βία.

Η βία και η επιθετικότητα μεταξύ μαθητών στην εκπαίδευση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και διαρκώς αυξανόμενα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σχολείο και κατ’ επέκταση η κοινωνία, όπως παραδέχονται όλοι όσοι, επαγγελματίες ή μη, συναναστρέφονται μαθητές. Το φαινόμενο σημειώνει αύξηση παγκοσμίως, ιδίως μεταξύ παιδιών 8-15 ετών.

Πρόκειται για ζήτημα στο οποίο η κοινωνία οφείλει να εγκύψει με επείγουσα δράση, έγκαιρη πρόληψη και διαπαιδαγώγηση, αφού ανυπολόγιστες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού και του εφήβου. Εκπαιδευτικοί, μα και γονείς, δείχνουν αδύναμοι να παρέμβουν αποτελεσματικά μέσα σε ένα σχολικό σύστημα χωρίς όραμα και συνοχή, που στερείται πρόσβαση σε υποστηρικτικές υπηρεσίες. Παρατηρείται δε πως, παρά τη σαφή αύξηση του φαινομένου, τα περιστατικά τείνουν να διαφεύγουν την προσοχή, να παραγνωρίζονται ή και να αποσιωπώνται.

Τη νέα μορφή και χροιά επιθετικότητας μεταξύ νέων στη χώρα μας περιγράφει, μεταξύ άλλων, η καθηγήτρια Αλίκη Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου, η οποία στάθηκε η εμπνεύστρια της δημιουργίας Εθνικής Επιτροπής Μελέτης Ομαδικής Ενδοσχολικής Βίας με αφορμή τις συγκλονιστικές περιπτώσεις του φόνου του Άλεξ στη Βέροια και τον βιασμό της μαθήτριας στην Αμάρυνθο. Υπενθυμίζει πως η βία υπήρχε από παλιά μεταξύ των μαθητών, όμως έξω από τα σχολεία, υπό τη μορφή «μονομαχίας» ή ομάδας κατά ομάδας. Ακόμη, υπήρχαν σε περιοχές ομάδες «πετροπόλεμου» μεταξύ συνοικιών που συγκρούονταν εκούσια και φυσικά στο ύπαιθρο. Αντίθετα, σήμερα η βία διεξάγεται μέσα στο σχολείο και είναι άνανδρη, διότι η ομάδα εφαρμόζει βία κατά ενός μαθητή —⁠κατά κανόνα όχι επιθετικού, σωματικά αδύναμου, καλού στα μαθήματα⁠— παρά τη θέλησή του.

Ως σχολική βία ορίζεται η επιβολή βούλησης, απειλή εκφοβισμού, κακομεταχείρισης, κακοποίηση, προσβολή, πρόκληση βλάβης, ζημίας και φθοράς που συμβαίνουν στον σχολικό κυρίως χώρο από μέλη της μαθητικής κοινότητας και από εξωσχολικούς. Ως άμεσες, φανερές μορφές επιθέσεων καθορίζονται η λεκτική, ψυχολογική, σωματική και σεξουαλική βία, οι βανδαλισμοί, ενώ υφίσταται και η κοινωνική απομόνωση ως αφανής μη άμεση βία.

Κατά την άποψη του Συνηγόρου του Παιδιού, που έχει υποβάλει σειρά προτάσεων στην πολιτεία προκειμένου να εφαρμοστούν ειδικές δράσεις που εστιάζουν στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της βίας, χρειάζεται πρωτίστως να διασφαλιστούν συνθήκες γενικότερης λειτουργικότητας και ξεκάθαροι κανόνες ευνομίας στη σχολική κοινότητα και να αναπτυχθεί κλίμα συνεργασίας, συμμετοχής και αλληλοσεβασμού ανάμεσα στα μέλη της. Μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό έχει ο διευθυντής του σχολείου, που θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε εκπαιδευτικούς και μαθητές. Ως ειδικότερη καλή πρακτική προτείνεται από τον Συνήγορο η σύσταση ομάδων διαμεσολάβησης από μαθητές.

Εύλογη ανησυχία προκαλούν τα ποσοτικά-ποιοτικά χαρακτηριστικά της βίας μεταξύ ανηλίκων, αν και δεν έχει τις διαστάσεις που προσδίδουν συχνά όσο και αποσπασματικά τα ΜΜΕ, υποστηρίζει ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κωστής Παπαϊωάννου, που επισημαίνει ότι ιδιαίτερης προσοχής χρήζει η αποφυγή «δαιμονοποίησης» των παιδιών και των εφήβων.

Σε έρευνα της Εθνικής Επιτροπής το 2008 οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί σημειώνουν την αδυναμία του σχολείου να ανταποκριθεί στις ανάγκες των μαθητών, την έλλειψη οράματος που το διαπνέει και την αναγκαιότητα επικέντρωσης στην εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων. Σε έρευνα του ΕΚΚΕ το 2007 ένα 63% των παιδιών του Δημοτικού, 51% του Γυμνασίου και 36% του Λυκείου δηλώνουν ότι υπάρχουν παιδιά που τους συμπεριφέρονται άσχημα στο σχολείο. Τα παιδιά ανέφεραν ότι έχουν βιώσει εκδηλώσεις βίας και ως αμέτοχοι θεατές: Τα μισά (53%) έχουν δει παιδιά να απειλούν κάποιο άλλο στο σχολείο.

«Τι θέλετε να κάνουμε;»

Οι διευθυντές και οι εκπαιδευτικοί, ωστόσο, αν και καταγράφουν ως αυξανόμενη την επιθετικότητα, την αντιμετωπίζουν —όπως και η πλειονότητα των μαθητών— ως φυσικό και αναπόφευκτο φαινόμενο, ενώ αναφέρουν μόνο κατασταλτική αντιμετώπιση της βίαιης συμπεριφοράς και μόνο σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις. Συχνές απαντήσεις εκπαιδευτικών είναι: «Τι θέλετε να κάνουμε», «έτσι είναι τα παιδιά», «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε με τους γονείς που έχουν».

Το διακρατικό πρόγραμμα «Δάφνη» για την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό (της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου) πραγματοποίησε παρεμβάσεις σε Δημοτικά και είχε σημαντικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, μειώθηκαν από 28% σε 5,26% τα θύματα που δεν αναφέρουν πουθενά το πάθημά τους. Ενδεικτικό είναι, όμως, πως τόσο οι μαθητές-θύματα όσο και οι μαθητές-θύτες θεωρούν ότι οι δάσκαλοι προσπαθούν να παρέμβουν μόνο στο ένα τρίτο των περιπτώσεων. Οι δάσκαλοι, αντίθετα, δήλωσαν ότι βοηθούν τις περισσότερες φορές (79,4%). Η πλειοψηφία των γονέων, τέλος, το 66,67%, αν και σε αυτούς μιλούν πρώτα τα θύματα κατά 55%, δε μιλά με το σχολείο για να σταματήσουν καταστάσεις εκφοβισμού.

Σχολική βία

Διαβάστηκαν περισσότερο την τελευταία εβδομάδα