27 Αυγούστου 2017

Οι άριστοι που δεν τιμούμε

Από τον Πύρρο Δήμα
(αρσιβαρίστας, τέσσερις φορές ολυμπιονίκης)

​​Υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα μέσα στην ίδια συζήτηση. Το πρώτο έχει να κά­νει με τη δι­α­τή­ρη­ση ή μη των μαθητικών παρελάσεων. Το δεύτερο με την ε­πι­λο­γή του σημαιοφόρου.


Εδώ και δεκαετίες έχουμε κατακτήσει το προνόμιο να μην απαιτούμε από τη νε­ο­λαί­α μας την ε­πί­δει­ξη στρατιωτικού πνεύματος. Υπάρχουν πλέον πολύ πιο δη­μι­ουρ­γι­κοί και χρήσιμοι τρό­ποι για να καμαρώσουμε τα παιδιά μας ως το μέλλον της κοι­νω­νί­ας μας. Και είναι καλύτερο, α­πό το να τα βλέπουμε σε σειρές με το ίδιο βή­μα, να τα παρακολουθούμε απελευθερωμένα και δημιουργικά. Για να τιμήσεις τους α­γώ­νες του έθνους, δεν είναι απαραίτητο να βαδίσεις σαν στρατιώτης. Μπορείς, μα­ζί με τη μνήμη, να καταθέσεις προσφορά και ιδέες που θα κά­νουν καλύτερο αυ­τόν τον τόπο. Θα ήταν ιδανικό αν στις εθνικές επετείους οι μαθητικές κοι­νό­τη­τες α­να­λάμ­βα­ναν πρωτοβουλίες κοινωνικής προσφοράς ως ένδειξη τιμής προς ε­κεί­νους που πρόσφεραν πολύ περισσότερα: τη ζωή τους.

Όμως γνωρίζω ότι στην πατρίδα μας η πλειονότητα της κοινής γνώμης είναι υπέρ των μα­θη­τι­κών παρελάσεων. Πρόκειται, άλλωστε, για παράδοση. Το υπουργείο Παι­δεί­ας αποφάσισε η ε­πι­λο­γή των σημαιοφόρων να γίνεται με κλήρωση. Η σημαία δε θα παραδίδεται στον α­ρι­στού­χο αλλά στον πιο τυχερό. Αυτό δεν είναι σωστό.

Είχα την τιμή να είμαι δύο φορές σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας σε Ο­λυ­μπι­α­κούς Α­γώ­νες. Δεν επρόκειτο να την αποδεχθώ αν ήταν προϊόν τύχης. Η θέση του ση­μαι­ο­φό­ρου είναι, πά­νω απ’ όλα, εκείνη του ηγέτη. Στον σημαιοφόρο ανατίθεται η τι­μή και η ευθύνη να βαδίσει πρώ­τος, να προχωρήσει μπροστά. Και υπάρχουν συ­γκε­κρι­μέ­νοι λόγοι για τους οποίους γί­νε­ται αυτό. Δεν μπορείς να επιλέξεις τους η­γέ­τες σου με κλήρωση, αν και, για να είμαι ει­λι­κρι­νής, καμιά φορά πιστεύω ότι η τύ­χη θα τα κατάφερνε καλύτερα από εμάς.

Όσο λοιπόν έχουμε παρελάσεις, η σημαία πρέπει να παραδίδεται στον καλύτερο. Μό­νο που αυ­τός δε χρειάζεται να είναι πάντα ο άριστος στους βαθμούς. Υπάρχουν πολ­λά πεδία α­ρι­στεί­ας, δεν είναι μόνο η βαθμολογική επίδοση:
● Άριστος είναι ο μαθητής με κινητικά προβλήματα, που έχει στους ώμους με­γα­λύ­τε­ρο βά­ρος σε σχέση με τους συμμαθητές του.
● Άριστος είναι και ο μαθητής που αγωνίζεται με επιτυχία στους αθλητικούς στί­βους και ας μην έχει χρόνο για τα μαθήματα.
● Άριστος είναι ο μαθητής που την προηγούμενη χρονιά ήταν κάτω από τη βάση και φέ­τος προ­σπα­θεί αφιερώνοντας πολλαπλάσιο χρόνο στο διάβασμα.
● Άριστος είναι και ο μαθητής που οι γονείς του δε μιλούν ελληνικά, που ο ίδιος δε θε­ω­ρεί­ται Έλ­λη­νας στα χαρτιά, και όμως μιλάει, γράφει και αισθάνεται όπως ένας α­πό εμάς.
● Άριστος είναι, ακόμη, και ο μαθητής που μετά το σχολείο πηγαίνει να κάνει με­ρο­κά­μα­το για να στηρίξει την οικογένειά του.
● Αλλά και αυτός που διακρίνεται στη μουσική, που χορεύει ή έχει θεατρικό τα­λέ­ντο άριστος δεν είναι;

Υπάρχουν πολλοί άριστοι μαθητές μέσα σε κάθε τάξη του ελληνικού σχολείου. Αρ­κεί φυσικά να συμφωνήσουμε ότι η αριστεία δε μετριέται μόνο με βαθμούς στον έ­λεγ­χο.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να επιλέγουμε τους σημαιοφόρους διαφορετικά. Όχι όμως στην τύχη. Εί­ναι άδικο. Αν κάνουμε κλήρωση, κλείνουμε τα μάτια σε όλα αυτά που πε­τυ­χαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά τα παιδιά μας. Αν κοιτάξουμε δίπλα μας με άλλο μάτι, θα τους δούμε τους άριστους. Και τό­τε μπορεί να τους επιλέξουμε μαζί. Τυχεροί θα εί­μα­στε εμείς, όχι οι σημαιοφόροι.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.08.2017)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου