Αντηλιακή προστασία μηδέν

Λανθασμένη η συμπεριφορά των Ελληνόπουλων κατά την έκθεσή τους στον ήλιο

Της Πέννυς Μπουλούτζα
Δημοσιογράφος

Τρία στα δέκα δε χρησιμοποιούν πάντα αντηλιακό και έξι στα δέκα δε φορούν πάντα καπέλο όταν κυκλοφορούν στον ήλιο. Σχεδόν τα μισά δε συνηθίζουν να κάθονται στη σκιά όταν βρίσκονται στην παραλία. Άλλωστε, ένα στα τρία δηλώνει ότι του αρέσει να έχει μαυρισμένο κορμί. Και σχεδόν έξι στα δέκα έχουν υποστεί ηλιακό έγκαυμα…

Αυτή η εικόνα λανθασμένης συμπεριφοράς κατά την έκθεση στον ήλιο απαντάται σε παιδιά ηλικίας 9-13 ετών στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Και καταδεικνύει την ανάγκη για την «επιμόρφωση» των Ελλήνων όσον αφορά τη σωστή τους σχέση με τον ήλιο από μικρή ηλικία. Η επιμόρφωση αυτή είναι επιτακτική με δεδομένο ότι η συχνότητα εμφάνισης δερματικών καρκίνων, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυξάνεται. Κάθε χρόνο παγκοσμίως καταγράφονται περισσότερα από δύο εκατομμύρια νέα περιστατικά, εκ των οποίων τα 130.000 είναι μελάνωμα. Στην Ευρώπη προσβάλλονται από την ασθένεια 12 γυναίκες και 6 άνδρες ανά 100.000 κατοίκους, ενώ η ετήσια αύξηση του αριθμού των νέων περιπτώσεων φτάνει και το 8%. Η αύξηση των κρουσμάτων σχετίζεται με την αλλαγή στη συμπεριφορά απέναντι στον ήλιο και κυρίως την ηλιοθεραπεία. Σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, τα δύο τρίτα των περιπτώσεων κακοήθους μελανώματος οφείλονται στην ηλιακή ακτινοβολία, ενώ σημαντικός παράγοντας για την εμφάνιση μελανώματος στην ενήλικη ζωή είναι τα ηλιακά εγκαύματα κατά την παιδική και εφηβική ηλικία.

Όπως αναφέρει ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Κυριάκος Σουλιώτης, «μέσα από πρόσφατες μελέτες σε παιδιά και εφήβους (στον νομό Κορινθίας) της επιστημονικής μας ομάδας στο πανεπιστήμιο, οι οποίες διεξήχθησαν έπειτα από πρωτοβουλία της δρος Μαρίας Σαρίδη, φαίνεται ότι οι γνώσεις τόσο των εφήβων 15-18 ετών όσο και των μαθητών μικρότερης ηλικίας για την αντηλιακή προστασία δεν είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Χαρακτηριστικά, όσον αφορά στους εφήβους, μόνο το 37,9% γνωρίζει τι είναι το μελάνωμα και το 30% τι είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, ενώ το 80% δε γνωρίζει ότι το ηλιακό έγκαυμα αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη κακοήθους μελανώματος στο μέλλον». Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις το 16% των εφήβων αναφέρει ότι ο ήλιος είναι το ίδιο επικίνδυνος τον χειμώνα και το καλοκαίρι.

Αναφορικά με τη στάση των μικρότερων μαθητών (9-13 ετών) απέναντι στον ήλιο, το 72% των παιδιών λέει ότι χρησιμοποιεί πάντα αντηλιακό, αν και το 34,5% δε γνωρίζει τον δείκτη προστασίας που χρησιμοποιεί. Επίσης μόνο το 46% δηλώνει ότι συνηθίζει να προστατεύεται στη σκιά στην παραλία και μόνο το 40% φοράει πάντα καπέλο στον ήλιο.

Ως απόλυτα λογική συνέπεια, το 42% των εφήβων και το 56% των μικρότερων μαθητών έχουν υποστεί ηλιακό έγκαυμα.

Χρειάζονται συντονισμένες δράσεις

«Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η αντηλιακή προστασία αποτελεί έναν παραμελημένο τομέα, που άπτεται της αγωγής υγείας στην Ελλάδα σήμερα», τονίζει ο κ. Σουλιώτης. Και διευκρινίζει ότι «στα σχολεία παρατηρείται ότι δεν παρέχονται επαρκείς πληροφορίες σε κανένα επίπεδο εκπαίδευσης για την ηλιακή ακτινοβολία και τα μέτρα αντηλιακής προστασίας που πρέπει κάποιος να λαμβάνει. Έτσι, η λήψη αντηλιακής προστασίας κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς επαφίεται στην καλή διάθεση και την πιθανή ορθή ενημέρωση των εκπαιδευτικών. Κατά τη διάρκεια της γυμναστικής ή κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων δεν υπάρχει σαφής οδηγία για συγκεκριμένα μέτρα (καπέλο, αντηλιακό κλπ.). Οι γονείς, πάλι, εφαρμόζουν κάποια μέτρα εφόσον είναι σωστά ενημερωμένοι και έχουν αποκτήσει κατάλληλη κουλτούρα και γνώση, λαμβάνοντας πληροφορίες κυρίως από τα ΜΜΕ». Σύμφωνα με τον κ. Σουλιώτη, η αντηλιακή προστασία είναι μια διαδικασία που πρέπει να ενταχθεί στην κουλτούρα όλων και να εφαρμόζεται από πολύ μικρή ηλικία. Όπως τονίζει, «ο σχεδιασμός και η ενεργοποίηση συντονισμένων και συστηματικών ενημερωτικών δράσεων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και σχολικής ζωής θα συντελέσει στη βελτίωση των γνώσεων και στην αλλαγή της στάσης».

Μια σχετική συζήτηση με τα παιδιά μπορεί να ξεκινήσει και από αναρτήσεις στο παιδικό μου ιστολόγιο (ενότητα «Καλοκαίρι»)

Αντηλιακή προστασία

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή (16.05.2015)

Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη

Του Παντελή Μπουκάλα
Ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων

Τραμπούκοι. Νταήδες. Τσαμπουκάδες. Ζόρικοι. Τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια. Ψευτοπαλικαράδες… Υπήρχαν πάντοτε. Και τίποτα δε δείχνει ότι κάποτε θα λείψουν. Άλλωστε η βία που εκλύεται από τους πόρους του κοινωνικού σώματος αυξάνεται σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι οποίες επικυρώνονται από όσα διαπιστώνει ο καθένας στον μικρό ή μεγάλο περίγυρό του.

Και οι λέξεις, επίσης, ήταν ήδη εδώ. Διαυγείς. Απτές. Για να κατονομάζουν όσους φέρονται όχι απλώς επιθετικά έως κανιβαλικά απέναντι στους ασθενέστερους και στους κάθε είδους διαφορετικούς: ως προς το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία, την ερωτική επιλογή, τη θέση στην κοινωνική κλίμακα, την πολιτική ένταξη και τώρα πια και ως προς τη φαρμακευτική ανάπτυξη των μυώνων.

Το νέο (πέρα από τον όρο μπούλινγκ, που για ένα τμήμα τουλάχιστον του πληθυσμού μάλλον συσκοτίζει παρά αποσαφηνίζει), το σχετικώς νέο, δεν είναι η συγκρότηση αγέλης από νταήδες. Είναι κυρίως το ότι έχει μειωθεί πολύ ο μέσος όρος ηλικίας στη συγκρότηση αγέλης εκβιασμού, όπως δείχνουν οι συμμοριούλες που δρουν ακόμα και στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Και επιπλέον, το ότι η αδίστακτη βία δεν εκδηλώνεται πια εκτάκτως, αλλά τείνει να εμφανίζεται σαν νορμάλ και συνήθης.

Εκσυγχρονισμός σημειώθηκε και στον εξοπλισμό των εκφοβιστικών συμμοριών. Το διαδίκτυο με τη βολική ανωνυμία του κι από κοντά η μικροκάμερα του κινητού που καταγράφει τα πάντα τους πρόσφεραν καινούργιες μεθόδους εκβιασμού. Τους έδωσαν νέους τρόπους για να απειλούν, να τσακίζουν το ηθικό του «αντιπάλου» (του συμμαθητή, συμφοιτητή ή συγχωριανού), να τον βυθίζουν στην κατάθλιψη, και στην αυτοκτονία ακόμη.

Δεν είναι, τέλος, αμελητέα η κάλυψη (κουρέλια ραμμένα πάνω στο πατρόν χλαμύδας) που παρείχε σε αρκετές αγέλες η παρουσία είτε μεμονωμένων χρυσαυγιτών, σε ρόλο αρχινταή, είτε χρυσαυγίτικων πυρήνων, σε ρόλο οργανωτή της απέχθειας προς τους πιο ανίσχυρους, αλλοδαπούς, ομοφυλόφιλους και όποιους άλλους κατατάσσει στους κατώτερους και τους αποβλητέους η τόση πια ανεκτικότητά μας. Ο ιδεολογικός φασισμός συνάντησε τον κοινωνικό φασισμό και προέκυψε τέρας.

Στις περιπτώσεις του συστηματικού τραμπουκισμού η αυτοκτονία είναι καθαρή δολοφονία. Δεν είναι, δε θα μπορούσε να είναι, επιλογή. Υπαγορεύεται, σαν έσχατη «λύση», από την απόγνωση του εκβιαζόμενου, που έχει δύο γεννήτορες: τη σαδιστική αναλγησία των «μπουλαδόρων» και την ανυπαρξία συμπαράστασης από την πλευρά όσων ξέρουν, αλλά σιωπούν «για να μην μπλέξουν».

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν αυτοκτόνησε. Θανατώθηκε από την ανελέητη κακία των συσπουδαστών-συμπατριωτών του και από την ανοχή όσων γνώριζαν, αλλά είτε αδιαφορούσαν είτε διέκοπταν γρήγορα την προσπάθειά τους να παρέμβουν. Οι ανήθικοι αυτουργοί λιάνισαν την ψυχή του Βαγγέλη απολαμβάνοντας το «παιχνίδι» τους· και ίσως αυτή η απόλαυσή τους είναι ό,τι αποκρουστικότερο. Τον χρησιμοποιούσαν σαν τζουκμπόξ. Τον έκλειναν σε μια ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να τραγουδάει. Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη είναι μοιρολόι. Μόνο που δε μοιρολογάει για τη ζωή του που χάθηκε, αλλά για τον κόσμο που επέτρεψε να χαθεί αυτή η ζωή.

Σχολική βία

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή (17.03.2015)
ΕΙΚΟΝΑ: Σκίτσο του Ηλία Μακρή από το φύλλο της ίδιας μέρας

Οι τραμπούκοι της ζωής μου

Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
Δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας LiFO

To πιο καθοριστικό πράγμα της ζωής μου ήταν το μπούλινγκ που δέχτηκα μικρός. Πρώτον, διότι μου στέρησε την παιδική μου ηλικία. Δεύτερον, γιατί μου προκάλεσε έναν απέραντο φόβο, που ποτέ δεν ξεπέρασα και κατά καιρούς καταλύει ό,τι κερδίζω.

Όσα συμβαίνουν σε κάθε άνθρωπο που ενηλικιώνεται —⁠θάνατοι, καταστροφές, αστάθειες⁠— τα διαπραγματεύεσαι σχετικά ευκολότερα. Λες είναι η μοίρα των ανθρώπων, η φύση των πραγμάτων — είναι κάτι γενικό. Όμως τον φόβο που σου κληροδότησε το μπούλινγκ δύσκολα τον σκεπάζεις, πόσο μάλλον τον σβήνεις. Γιατί έρχεται από τη ρίζα του εαυτού σου — τότε που διαμορφωνόταν. Είναι ένα «ελάττωμα» δικό σου: το ατομικό σου στίγμα.

Κι αυτό το στίγμα είναι ο εξοστρακισμός από την ομάδα και την κοινωνία. Η αίσθηση ότι δε σε θέλουν — επειδή είσαι σεξουαλικά, φυλετικά, σωματικά ή ψυχικά ασυνήθιστος. Αυτή η επιβεβλημένη μόνωση, ιδίως τότε που δεν έχεις ακόμη έρμα μέσα σου για να σε συγκρατήσει, είναι σαν ξαφνικός θάνατος. Ειδικά αν ζεις σε ένα απλοϊκό περιβάλλον (επαρχία ή οικογένεια) που συσχετίζει κουτά. Δεν ξέρεις από πού να κρεμαστείς.

Παλιά τα πράγματα ήταν χειρότερα. Τη δεκαετία του ’60, χωρίς facebook και ίντερνετ, περιοδικά και κινητά, δεν μπορούσες καν να παρηγορηθείς στη φάτνη των ομοιοπαθούντων. Πολλά βράδια αποκοιμιόμουν κλαίγοντας κάτω από τα σκεπάσματα. Ζήλευα τα παιδιά που ποτέ δε σκέφτηκαν τι είναι και πού πάνε. Ο συναγερμός που χτύπησε μέσα μου με έκανε μεν πιο σβέλτο, αλλά μου στέρησε κάθε ανεμελιά.

Διαβάζω κατά καιρούς στο ίντερνετ διάφορες εμψυχωτικές ιστορίες ανθρώπων που μετέστρεψαν τα χτυπήματα του μπούλινγκ σε κάτι θετικό. Πράγμα ασφαλώς αξιέπαινο. Κι όντως, υπάρχει μια «υπόγεια» πινακοθήκη ηρώων που ήταν λοξοί, καταδιωγμένοι κλπ. και τελικά τα καταφέρανε, κάνοντας την κακοποίησή τους δημιουργική αξία.

Όμως αυτή η ικανοποίηση δεν είναι και για χόρταση. Ο αργοπορημένος θρίαμβος είναι ακριβώς αυτό: αργοπορημένος. Αντί να κάνω το ξίδι γλυκάδι, θα προτιμούσα να φάω τα γλυκά στην ώρα τους. Και όσο μάταιες είναι οι κλάψες, άλλο τόσο βαριέμαι τις παρηγοριές στον άρρωστο. Πρέπει να ειπωθεί απλά και καθαρά: άπαξ και σε τραμπούκισαν μικρό την έβαψες! Το μπούλινγκ είναι έγκλημα πρώτου βαθμού, όπως ο βιασμός και η κακοποίηση ανηλίκων, διότι επιφέρει κάτι οριστικό και μη αναστρέψιμο. Δεν αποζημιώνεσαι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.

Προσπαθώ να σκεφτώ συχνά τα πρόσωπα εκείνων που μου έκαναν μπούλινγκ, τόσα χρόνια μετά. Μερικούς τους συναντώ ακόμα. Προσπαθώ να μειώσω τον αντίλαλο της κακίας τους με το να σκέφτομαι πόσο λίγα κατάφεραν στη ζωή, πόσο ασχήμυναν, πόση άγνοια είχαν, πόσο δυστυχισμένοι έγιναν οι περισσότεροι. Αλλά αυτό είναι μια φτενή και λίγο ένοχη απόλαυση. Κατά βάθος δε με αφορά. Επίσης, δεν υπάρχει λόγος να τους ρωτήσω γιατί το έκαναν. Ξέρω. Φοβόντουσαν και αυτοί.

Προσπαθώ να το πάρω απόφαση και να πάω παρακάτω. Λέω στον εαυτό μου: είναι σαν να όρμησε ένα κτήνος και να σου έφαγε το χέρι — μάθε να ζεις ως μονόχειρας και φρόντισε να κάνεις καλά ακροβατικά.

Οτιδήποτε κατορθώνω στη δουλειά μου ουσιαστικά απαντά στην απορία που μου γεννήθηκε όταν μου επιτέθηκαν πρώτη φορά: αναρωτήθηκα αν το αξίζω και επειδή δεν είχα ακόμα συνείδηση του εαυτού μου, υπέθεσα ότι ίσως είμαι κάτι όντως παρακατιανό. Έφτανα να τους δικαιολογώ — στο ποδόσφαιρο ήμουνα το όνειδος της χλόης και οι ομάδες τσακωνόντουσαν ποια δε θα με πάρει. Τα κατάφερνα βέβαια σε άλλα πράγματα (π.χ. στις λέξεις), αλλά ούτε κανείς μου το είχε πει ποτέ ούτε εγώ το ήξερα. Κι έτσι μεγάλωσα ως εξωφυλαρούχας — πράγμα όχι καλό. Έκτοτε προσπαθώ κυρίως για ένα πράγμα: να αποδείξω ότι τα δίχτυα μου δεν είναι τρύπια. Κουραστικό, πολύ κουραστικό.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάψω να φοβάμαι μέσα από τη φιλία, τον έρωτα, το χρήμα ή τη δύναμη.

Τα δύο πρώτα, σίγουρα, είναι καταφυγή όταν δυσκολεύομαι — όπως και τα ταξίδια. Αλλά με τα χάδια ή τη φυγή δε γίνεται για πολύ καιρό δουλειά. Κάποια στιγμή πρέπει να ξαναβγείς στον κόσμο.

Τα δύο τελευταία βοηθούν όσους θέλουν να δώσουν πόνο σε όσους τους πονέσανε — αλλά το ζητούμενο δεν είναι τα καουμποϊλίκια (όσο κι αν τα ευνοεί η κοινωνία), είναι η προσωπική ευτυχία. Η εξουσία, η επίδειξη της δύναμης, η εκδικητικότητα απλώς αναδιπλασιάζουν την παλιά αγωνία — κανένα όφελος.

Αν όμως είναι έτσι η φύση του μπούλινγκ, οριστική και μη αναστρέψιμη, τότε γιατί καθόμαστε και μιλάμε;

Μιλάμε για τους επόμενους — εμείς σχεδόν γεράσαμε. Καθώς η κοινωνία (ελπίζω) εξελίσσεται, το μπούλινγκ πρέπει να οριστεί ως πράξη βίας, να αναχαιτίζεται, να τιμωρείται, κυρίως να προλαβαίνεται. Και πρέπει να εκπαιδευτούν τα παιδάκια (με την έμφυτη σκληρότητα) στην αναγνώριση του διαφορετικού, στην ισονομία του συνηθισμένου με τον ασυνήθιστο. Θέλει πολλή δουλειά.

Αν και περάσανε τα χρόνια και κάποια πράγματα έχουνε βελτιωθεί, το μπούλινγκ μαίνεται. Κυρίως ψηφιακά. Ακόμα και σε πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά, συχνότατα διακρίνεις την αυτοματική μανία που μετατρέπει τον φόβο του διαφορετικού σε χύδην μπούλινγκ. Οτιδήποτε είναι διαφορετικό, από τις πολιτικές απόψεις μέχρι τη σεξουαλικότητα, στοχοποιείται αυτόχρημα, αποκτάει διαστάσεις απειλητικές και του πρέπει το λιντσάρισμα.

Δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτό το κείμενο οι bullies θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου. Είναι «αγαθόν το εξομολογείσθαι» μόνο αν οι τραμπούκοι δεν έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ.

Σχολική βία

ΚΕΙΜΕΝΟ: lifo.gr (01.03.2015)
ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com

Ημερολόγια εκφοβισμού

Από το European Antibullying Network

Ιστορίες καθημερινής πλάκας στη σχολική αυλή ή ένα φαινόμενο που τραυματίζει συναισθηματικά έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή; Ο εκφοβισμός θεωρείται από πολλούς ως ένα ατυχές, ακίνδυνο και τελικά αναπόφευκτο κομμάτι της ενηλικίωσης. Κάποιοι ίσως θυμούνται με νοσταλγία πειράγματα και καβγάδες στο σχολείο και τη γειτονιά. Πότε σταματούν, όμως, αυτά τα αστεία να έχουν πλάκα; Πότε υπερβαίνουν τα όρια;

Αγόρια και κορίτσια, που έχουν βιώσει τον εκφοβισμό είτε ως θύματα είτε ως δράστες, αλλά και εκπαιδευτικοί μιλούν ανοιχτά στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί. Έγκριτοι επιστήμονες προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις και να φωτίσουν όλες τις πτυχές του φαινομένου. Στόχος να αναγνωριστεί δημόσια ο εκφοβισμός και να εντοπιστούν οι βασικές του αιτίες με την ελπίδα ότι ο φαύλος κύκλος του μπορεί να σπάσει…

Σχολική βία

ΠΗΓΗ: alphatv.gr

Για τη σχέση των παιδιών με το διαδίκτυο

Από τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αθηνών
(Νοσοκομείο Παίδων «Παν. & Αγλ. Κυριακού», youth-health.gr)

Διαδίκτυο

Σχολικές διακοπές ή σχολική… συνέχεια;

Του Θεόδωρου Μπαρή
Αναπληρωτής Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας

Σε όλες τις περιόδους των σχολικών διακοπών (είτε στις πιο σύντομες των Χριστουγέννων και του Πάσχα είτε στις μεγαλύτερες σε διάρκεια του καλοκαιριού) τα παιδιά μπορούν να ξεφύγουν από τις υποχρεώσεις του σχολείου, να ξεκουραστούν, να βρεθούν με τους φίλους τους, να παίξουν, να περάσουν χρόνο με τους γονείς και τους συγγενείς τους, να κάνουν βόλτες και εκδρομές, να δουν θέατρο, να πάνε σινεμά.

Τις ίδιες ακριβώς περιόδους ένα από τα βασικά άγχη που αντιμετωπίζουν οι γονείς είναι πώς θα διαχειριστούν την επαφή των παιδιών με το διάβασμα. Θα τα αφήσουν απολύτως ελεύθερα, χωρίς καμία επαφή με το σχολικό βιβλίο, ή θα προσπαθήσουν εξαρχής να το εντάξουν στην καθημερινότητα των διακοπών;

Υπάρχουν μερικές βασικές αρχές, οι οποίες —⁠χωρίς να αποτελούν έτοιμες λύσεις⁠— μπορούν να βοηθήσουν να οργανωθεί με εποικοδομητικό τρόπο ο χρόνος των παιδιών. Αυτές είναι οι εξής:

1. Τα παιδιά έχουν απόλυτη ανάγκη να ξεκουραστούν και να χαλαρώσουν

Όλα τα παιδιά δουλεύουν σκληρά στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, καθώς, εκτός από τις σχολικές δραστηριότητες, απασχολούνται και με αρκετές εξωσχολικές, όπως ξένες γλώσσες, μουσική και αθλητισμό. Αν αναλογιστούμε τις υποχρεώσεις στις οποίες καλούνται να ανταποκριθούν καθημερινά, θα διαπιστώσουμε ότι πολλές φορές το ημερήσιο πρόγραμμά τους είναι επιβαρυμένο περισσότερο και από αυτό των ενηλίκων. Τα παιδιά, επομένως, έχουν απόλυτη ανάγκη για ξεκούραση.

Άλλωστε, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι διακοπές δεν εντάχθηκαν τυχαία στη ροή της σχολικής χρονιάς. Ο στόχος τους είναι ακριβώς να δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά να επανακτήσουν την ενέργεια που χρειάζονται και να ξεκουραστούν από τις υποχρεώσεις, την πίεση και το άγχος της σχολικής πραγματικότητας, ώστε να επανέλθουν με νέες δυνάμεις στη συνέχεια της μαθητικής τους διαδρομής. Συνεπώς, το παιχνίδι και η αποχή από την πίεση των καθημερινών σχολικών υποχρεώσεων είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία.

2. Σεβόμαστε τον ελεύθερο χρόνο τους

Οι διακοπές σημαίνουν το ίδιο για όλους, μικρούς και μεγάλους: Ελεύθερος χρόνος. Χρόνος που διατίθεται κατά βούληση, χρόνος ξεκούρασης και διασκέδασης, ύπνου, χαράς, παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς. Αποτελούν και μια πολύ καλή ευκαιρία για τα μέλη της οικογένειας να βρεθούν όλοι μαζί και για περισσότερο χρόνο. Επομένως, οι γονείς μπορούν να αφιερώσουν ποιοτικό χρόνο στα παιδιά και να απολαύσουν μαζί τους κοινές δραστηριότητες, οι οποίες δένουν ακόμη περισσότερο τα μέλη της οικογένειας, καθώς τα παιδιά μπορούν να χαρούν τη γονική παρουσία και φροντίδα χωρίς χρονικούς περιορισμούς και πιέσεις για μελέτη και άλλα καθημερινά καθήκοντα.

3. Τα ενθαρρύνουμε να απολαύσουν την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων

Η επαφή των παιδιών με το διάβασμα μπορεί να συνεχιστεί με τα εξωσχολικά βιβλία, τα οποία δεν εμπεριέχουν το στοιχείο της «υποχρέωσης», γεγονός που τα καθιστά περισσότερο ελκυστικά. Το καλό εξωσχολικό βιβλίο μορφώνει, ψυχαγωγεί, ανοίγει περαιτέρω τους ορίζοντες των παιδιών στη σκέψη και τη φαντασία. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τα ενθαρρύνουμε να επιλέγουν τα ίδια βιβλία που τα ενδιαφέρουν και να σεβόμαστε τις επιλογές τους, καθώς τα παιδιά έχουν δείξει ότι αγαπούν το βιβλίο όταν τους προσφέρεται ως μέσο χαράς και διασκέδασης. Αρκεί να σεβαστούμε τις απόψεις τους. Άλλωστε, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αν οι διακοπές συνεπάγονται την ανεμελιά και το παιχνίδι, το βιβλίο πρέπει να έχει παρόμοιο ρόλο.

4. Σεβόμαστε την προσωπικότητά τους

Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σε κάθε παιδί. Το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα και με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες του διαμορφώνουμε την προσέγγισή μας απέναντί του. Έτσι, δε θα πρέπει να τα πιέζουμε, επειδή ενδεχομένως κάποια άλλα παιδιά γνωστών ή φίλων επιλέγουν κατά τη διάρκεια των διακοπών τους να ασχοληθούν με επαναλήψεις της σχολικής ύλης ούτε βέβαια προσπαθούμε να τους επιβάλλουμε να διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία παρά τη θέλησή τους.

5. Συμβουλευόμαστε τους εκπαιδευτικούς τους για τα κενά που πιθανόν αντιμετωπίζουν στη σχολική ύλη

Είναι πολύ χρήσιμο στο τέλος κάθε σχολικής περιόδου, λίγο πριν ξεκινήσουν οι σχολικές διακοπές, να επικοινωνήσουμε με τους δασκάλους ή τους καθηγητές των παιδιών για ενδεχόμενα κενά που πιθανόν έχουν σε σχέση με τη διδακτέα ύλη. Αν επιλέξουμε, λοιπόν, στις διακοπές να καλύψουμε κάποια από αυτά τα κενά, οι παρεμβάσεις μας θα πρέπει να είναι επιλεκτικές και στοχευμένες στα μαθήματα που το έχουν περισσότερο ανάγκη, χωρίς να ασκούμε πίεση.

6. Τα προετοιμάζουμε σταδιακά τις τελευταίες ημέρες των διακοπών για επανένταξη στο σχολικό πρόγραμμα

Τις τελευταίες ημέρες των διακοπών διαμορφώνουμε από κοινού με τα παιδιά ένα πρόγραμμα, το οποίο θα τα βοηθήσει να ενταχθούν ξανά στον ρυθμό του σχολείου. Σιγά σιγά η επαφή τους με τα σχολικά βιβλία γίνεται εντονότερη, ολοκληρώνουν τις εργασίες που τους είχαν ανατεθεί κατά τη διάρκεια των διακοπών, ο χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης μειώνεται σημαντικά, κοιμούνται και ξυπνούν νωρίτερα σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα, ώστε η μετάβαση στη σχολική πραγματικότητα να γίνει με μεγαλύτερη ευκολία.

Συνοψίζοντας, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η συμμετοχή του ίδιου του παιδιού στον σχεδιασμό του προγράμματος που θα ακολουθήσουμε στις διακοπές κρίνεται απαραίτητη, καθώς θα πρέπει να συζητήσουμε αναλυτικά μαζί του και να συναποφασίσουμε, μεταξύ άλλων, ποια θα πρέπει να είναι η θέση του διαβάσματος.

Σε κάθε περίπτωση, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που προέχει είναι να ξεκουραστούν τα παιδιά και να απολαύσουν την περίοδο των διακοπών τους.

ΔιαπαιδαγώγησηΚαλοκαίρι - Σχολικές διακοπέςΣχολικά μαθήματα

ΠΗΓΗ: agriniopress.gr (22.12.2014)

Εσύ τι βλέπεις;

Κακοποίηση

ΠΗΓΗ: 8ο Δημοτικό Σχολείο Ελευθερίου-Κορδελιού