2 Μαΐου 2018

Μια γόμα και μια ξύστρα

Συνέντευξη με τον Ευγένιο Τριβιζά
(συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, καθηγητής Εγκληματολογίας
στο πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στην Αγγλία)

Γιατί βαριούνται τα παιδιά στην τάξη;

Επειδή τα μαθήματα είναι ως επί το πλείστον κουραστικά και βαρετά. Η διαδικασία της μά­θη­σης θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο ελκυστική αν μπολιαζόταν με χιούμορ και φαντασία.

Τι κάνει ο δάσκαλος όταν βλέπει ορθογραφικά λάθη;

Σκέφτεται ότι σοβαρότερα από τα ορθογραφικά είναι τα λάθη της ζωής και από αυτά πρέπει να προφυλάξει κυρίως τους μαθητές του.

Σε μια σχολική κασετίνα τι υλικά θα βάζατε;

Μια γόμα που σβήνει τα δάκρυα και μια ξύστρα για ουρανοξύστες.

Το πιο πολύτιμο δώρο για τα παιδιά;

Ο χρόνος που τους αφιερώνουμε.


Τι συμβαίνει όταν πεθαίνει η παιδικότητα;

Δεν πεθαίνει. Κρύβεται ντροπιασμένη ή φοβισμένη και περιμένει τη στιγμή που θα α­παλ­λα­γού­με από την έπαρση της σοβαροφάνειας.

Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας;

«Όταν η παιδικότητα πεθαίνει, το πτώμα της το αποκαλούμε ενηλικίωση», είχε σχολιάσει κά­ποιος. Το τραγικό είναι ότι συχνά χάνουμε την παιδικότητά μας χωρίς να αποκτήσουμε ω­ρι­μό­τη­τα. Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά να απαλλαγούμε από τις παρωπίδες τις σο­βα­ρο­φά­νει­ας και να ξαναγίνουμε παιδιά. Να ξαναβρούμε δηλαδή τη φρεσκάδα της ματιάς, την πίστη ότι πά­ντα υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε να νικήσουμε τους δράκους που μας απειλούν και τους γί­γα­ντες που μας δυναστεύουν. Κι αυτό επειδή οι αναμνήσεις, τα σκιρτήματα, τα πρω­τό­γνω­ρα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας δεν είναι πουκάμισο φιδιού το οποίο α­πο­βάλ­λου­με όταν ενηλικιωνόμαστε, αλλά ένας θησαυρός που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Μπο­ρεί τον θησαυρό να τον έχουμε παραμελήσει, αγνοήσει ή λησμονήσει, αυτό όμως δε ση­μαί­νει ότι δεν εξακολουθεί να υπάρχει και να περιμένει τη στιγμή που θα τον ξαναβρούμε.

ΠΗΓΗ: presspublica.gr (11.09.2015) / Γιώργος Κιούσης


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: γονείς, εκπαίδευση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου