18 Απριλίου 2011

Ηθική νοημοσύνη

Ηθική νοημοσύνη είναι η ικανότητα να ξεχωρίζεις το καλό απ’ το κακό, αλλά και να σέβεσαι τις α­ξί­ες των άλλων. Με άλλα λόγια, είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σε ένα παι­δί.

Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τύποι νοημοσύνης. Κάποιοι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της μα­θη­μα­­τι­κής και φιλοσοφικής σκέψης, όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ή ο Μπιλ Γκέιτς. Κάποιοι άλ­λοι είναι συ­ναισθηματικά προικισμένοι, για παράδειγμα οι μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Τζον Στάινμπεκ και η Άι­ρις Μέρντοχ, άνθρωποι δηλαδή που μπορούν να αποτυπώσουν ή να με­τα­φέ­ρουν το συναίσθημά τους στο ευρύ κοινό. Επίσης υπάρχει η πρακτική νοημοσύνη. Εί­ναι οι άνθρωποι που επιλύουν προ­βλήματα, μπορούν να φτιάξουν ένα αυτοκίνητο, να δώ­σουν λύση όταν πλημμυρίσει το υπόγειο ή να λύσουν εύκολα μια εξίσωση. Επιπλέον υ­πάρ­χει και η αισθητική νοημοσύνη, αυτή που διαθέτουν οι καλλιτέχνες, οι ζωγράφοι και οι μου­σι­κοί. Κάποιες φορές, ιδιαίτερα στους μουσικούς και στους συνθέτες, η ευφυΐα αυτή συν­δυ­ά­ζε­ται με μαθηματική ευφυΐα.

Τέλος, υπάρχει κι ένα άλλο είδος ευφυΐας, ίσως το λιγότερο γνωστό, η λεγόμενη ηθική νοη­μο­σύ­νη. Πρόκειται για το είδος εκείνο της εξυπνάδας που συνδυάζει τη δύναμη του χαρακτήρα με την ορθή κρίση, δύο προσόντα που συνήθως απαξιώνουμε γιατί δεν τα θεωρούμε και τό­σο σημαντικά.

Τι είναι η ηθική νοημοσύνη

Είναι η αρετή που μας μαθαίνει να κάνουμε όλα αυτά που οφείλουμε και όχι αυτά που μας α­ρέ­σει να κάνουμε.

Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Κόουλς στο βιβλίο του The Moral Intelligence Of Chil­dren («Η η­θική νοημοσύνη των παιδιών») διατυπώνει την άποψη ότι τα παιδιά χρειάζονται κά­τι πε­ρισ­σό­τε­ρο από επιτυχία στις σπουδές τους και από την ικανότητα να τα πηγαίνουν κα­λά με τους άλλους για μια ικανοποιητική ζωή. Χρειάζονται συνείδηση, δηλαδή την ι­κα­νό­τη­τα να ερ­μη­νεύ­ουν αυτά που νιώ­θουν και να είναι σίγουρα γι’ αυτά που ξέρουν. Τα παιδιά με α­να­πτυγ­μέ­νη την ηθική νοημοσύνη βι­ώνουν συναισθηματική ασφάλεια, επειδή ε­μπι­στεύ­ο­νται την εσωτερική αίσθηση που διαθέτουν για να διακρίνουν το σωστό απ’ το λάθος, το καλό απ’ το κακό. Αυτό είναι που τα βοηθάει να αισθά­νονται ισχυρούς δεσμούς με τους άλλους αν­θρώ­πους, όπως με την οικογένεια, τους φίλους ή τους συμμαθητές τους.

Οι επτά βασικές αρετές της ηθικής νοημοσύνης

Στο βιβλίο Building Moral Intelligence («Χτίζοντας την ηθική νοημοσύνη») ο καθηγητής Dr Michele Borba και συγγραφέας του βιβλίου δίνει ένα σαφές πλάνο για το πώς μπορούμε να δι­δά­ξου­με στα παιδιά τις αρετές της ηθικής νοημοσύνης. Αυτές είναι επτά και καθεμία μπορεί να διδαχτεί με συ­γκεκριμένους τρόπους:

1. Ενσυναίσθηση. Είναι η ικανότητα να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα και τις ανά­γκες των άλλων. Για να την αποκτήσει το παιδί θα πρέπει να το βοηθήσουμε να καλ­λι­ερ­γή­σει την ευαισθησία του, να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, αλλά και να του δείξουμε τον τρό­πο να αναγνωρί­ζει τα συναισθήματα των άλλων.

2. Συνείδηση. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις το σωστό και να μπορείς να το πράττεις. Πρέ­πει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για ηθική ανάπτυξη στην οικογένεια, να διδάξουμε στο παιδί να ξε­χωρίζει το καλό απ’ το κακό και να ενισχύσουμε την ηθική του ανάπτυξη (να βοη­θά­ει, για παρά­δειγμα, όσους έχουν ανάγκη).

3. Αυτοέλεγχος. Είναι η ικανότητα να ελέγχουμε τις σκέψεις και τις πράξεις μας και να λει­τουρ­­γού­με με τον τρόπο που έχουμε μάθει πως είναι ο σωστός. Καλό είναι να διδάξουμε ως προ­τε­ραι­ό­­τη­τα την αρετή της αυτοπειθαρχίας. Επίσης, να μάθουμε στο παιδί να θέτει στό­χους και να βάζει τα δυνατά του για να τους πραγματοποιήσει.

4. Σεβασμός. Το να δείχνεις πως εκτιμάς τους άλλους, φροντίζοντάς τους αλλά και μιλώντας τους με πολιτισμένο τρόπο. Για να βοηθήσουμε το παιδί, θα πρέπει να του διδάξουμε τον σε­βα­σμό αφού πρώτα το… σεβαστούμε. Πρέπει, επίσης, να του μάθουμε την αρετή της ευ­γέ­νει­ας, δίνοντας έμφαση στους καλούς τρόπους. Είναι ένα εφόδιο που θα έχει για όλη του τη ζω­ή.

5. Καλοσύνη. Το να νοιάζεσαι για την ευημερία και τα αισθήματα των άλλων. Διδάσκοντας στα παιδιά την αξία της καλοσύνης, αλλά και μαθαίνοντάς τα να επαναστατούν στη φτώχεια και στη μι­ζέρια, τα εισάγουμε στη δύσκολη αξία της καλοσύνης.

6. Ανεκτικότητα. Το να σέβεσαι τις αξίες και τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, ακόμη κι αν διαφωνείς με τα πιστεύω τους. Από πολύ νωρίς τα μικρά παιδιά πρέπει να μάθουν και να τους γίνει συνείδηση πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, θρη­σκεί­ας ή εμ­φάνισης.

7. Δικαιοσύνη. Το να διαλέγεις την ανοιχτόμυαλη συμπεριφορά και να συμπεριφέρεσαι δί­και­α στους άλλους. Μάθετε στο παιδί τι είναι δικαιοσύνη, διδάξτε του να συμπεριφέρεται δί­και­α, καθώς και τους τρόπους να αντιδρά στο άδικο.

Πώς χτίζεται η ηθική νοημοσύνη του παιδιού

Μια άλλη επίσης ενδιαφέρουσα άποψη για την ηθική νοημοσύνη είναι αυτή της Αμερικανίδας ψυ­χο­­λό­γου και ειδικής σε θέματα ανατροφής Μίμι Ντο. «Η διανοητική και η συναισθηματική α­ντί­λη­ψη είναι σημαντικές», λέει η ψυχολόγος. «Στην ερώτηση όμως τι μετράει περισσότερο, το μυαλό ή η καρδιά, συνήθως ξεχνάμε την ψυχή. Και αυτή είναι που έχει τη μεγαλύτερη ε­πί­δρα­ση στη διαμόρ­φωση της προσωπικότητας ενός παιδιού».

1. Να σκέφτεστε θετικά. Τα παιδιά ανταποκρίνονται πάντοτε στις υψηλές ή χαμηλές προσ­δο­κί­ες των γονιών τους, γι’ αυτό τοποθετήστε τον πήχη ψηλά. Να εμπιστεύεστε τις επιλογές του παιδιού. Προτιμήστε να πιστεύετε ότι θα κάνει το σωστό και όχι το λάθος. Περιμένετε από αυ­τό να δείχνει σεβασμό σε σας, στους άλλους και στον εαυτό του. Πάνω απ’ όλα, όμως, να πι­στεύ­ε­τε ότι θα έχει μια ευτυχισμένη ζωή. Αποφεύγετε να διαβάζετε δυσάρεστες έρευνες και να φοβάστε διαρκώς για το μέλλον του. Στην εποχή του υλισμού και της «τοξικής» παιδικής η­λι­κί­ας είναι εύκολο να μας κα­τακλύσει ο φόβος ότι οι ζωές των παιδιών πήγαν στραβά με κά­ποιον τρόπο. Κι όμως, η παιδική ηλι­κία μπορεί ακόμη να είναι μια περίοδος διασκέδασης και αθωότητας και να έχει πολλά ηλιόλουστα απογεύματα με παιχνίδια στην πλατεία.

2. Μάθετε να ζείτε τη στιγμή. «Τα παιδιά το καταλαβαίνουν όταν δεν είστε πραγματικά συ­γκε­­ντρω­μέ­νοι σε αυτά», μας λέει η Ντο. Η αφηρημάδα και η συνεχής έγνοια για άλλα πράγ­μα­τα εκ­λαμβάνεται από εκείνα ως αδιαφορία. Όπως είπε χαρακτηριστικά ένα τετράχρονο παι­δί: «Μαμά, μπορείς να με ακούσεις με το μπροστινό μέρος του προσώπου σου;» Το πιο ση­μα­ντι­κό πράγμα, λοιπόν, που μπορείτε να διαθέσετε στο παιδί είναι ο χρόνος σας. Και αν α­φι­ε­ρώ­σε­τε χρόνο, θα μπορέσετε να χαλαρώσετε και να απολαύσετε τη στιγμή. Πολύ συχνά πο­λύ­τι­μες στιγμές μάς προ­σπερνούν γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι για να τις δι­α­κρί­νου­με ή ανησυχούμε για κάτι που έχει ήδη περάσει ή μας απασχολεί κάτι άλλο που μπορεί να συμ­βεί ή και να μη συμβεί. Αντ’ αυτού, δο­κιμάστε να αφιερώσετε όλη σας την προσοχή στο πα­ρόν.

3. Κατεβάστε ταχύτητα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό αν θέλετε να απολαύσετε τις ώρες που περ­νά­τε με τα παιδιά. Αναπτύξτε δομές και υιοθετήστε συνήθειες στη ζωή σας που να δίνουν και σε σας και σε εκείνα χώρο να αναπνεύσετε. Για παράδειγμα, ξεκινήστε δέκα λεπτά νω­ρί­τε­ρα για το ραντεβού με τον γιατρό, για να μπορέσετε να περπατήσετε με το παιδί στο πάρκο που βρίσκεται στον δρόμο για το ιατρείο και να σταματήσετε για να μυρίσετε τα λουλούδια. Αυ­τά τα μικρά πράγματα είναι που βοηθούν τα παιδιά να καλλιεργήσουν τον ψυχισμό τους και τα κάνει να αισθάνονται ότι ζουν σε έναν θαυμαστό κόσμο.

4. Να επιβραβεύετε και τη συλλογική προσπάθεια. Παρακολουθείτε το παιδί σας που παί­ζει ποδό­σφαιρο. Στο τέλος του αγώνα τρέχει προς το μέρος σας ζητώντας την ε­πι­βρά­βευ­ση. Ε­σείς του λέ­τε: (α) «Μπράβο! Ήσουν με διαφορά ο καλύτερος παίκτης στο γήπεδο. Είσαι πραγ­μα­τι­κά εκπληκτι­κός» ή (β) «Τι καταπληκτική ομάδα που έχετε, όλοι σας δουλέψατε έ­ξο­χα. Ήταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι». Όλοι μπαίνουμε στον πειρασμό να υιοθετήσουμε την πρώ­τη επιλογή, επειδή τα παιδιά λα­τρεύουν τους επαίνους και διψούν για την αποδοχή των γο­νιών τους. Καλύτερα όμως να επιλέξετε τη δεύτερη. «Υπενθυμίζοντας στο παιδί ότι είναι μέ­ρος ενός συνόλου –σε αυτή την περίπτωση μιας ποδοσφαιρικής ομάδας– αποκτά την αί­σθη­ση ότι συνυπάρχει δημιουργικά και σε σχέσεις εξάρτησης με τους άλλους ανθρώπους. Αυ­τό είναι στοιχείο-κλειδί για την ανάπτυξη μιας υγιούς συνείδησης», λέει η ψυχολόγος.

5. Γίνετε χαρούμενοι. Πριν αρχίσετε να ανησυχείτε για την ευτυχία του παιδιού, χρειάζεται πρώ­τα να αναζητήσετε τη δική σας. Τα παιδιά μπορούν να δουν πέρα από τα ψεύτικα χα­μό­γε­λα. Αν εκτι­μάτε τον εαυτό σας, το παιδί θα το νιώσει και αυτό θα είναι ένα από τα πιο πο­λύ­τι­μα μαθήματα ζω­ής. Η Μίμι Ντο μιλά για ένα δίλημμα που αντιμετώπισε κάποιο Σάββατο πρω­ί, όταν δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα πήγαινε στο μάθημα της γιόγκα (η «ε­γω­ι­στι­κή» επιλογή) ή αν θα έμενε στο σπίτι για να περάσει λίγο ποιοτικό χρόνο παρέα με τα παιδιά της (η επιλογή της «καλής μητέρας»). Τελι­κά, αποφάσισε η μικρή της κόρη για εκείνη: «Μου εί­πε να πάω επειδή μετά το μάθημα της γιόγκα είμαι καλύτερος άνθρωπος και πιο καλή πα­ρέ­α», θυμάται η Ντο. Όταν είστε χαρούμενοι και χαλα­ροί, αντανακλάτε θετική ενέργεια. Είναι με­τα­δο­τι­κή. Μην προσποιείστε ότι είστε οι τέλειοι γονείς, απλώς να είστε χαρούμενοι. Τόσο α­πλά.

6. Βρείτε την ψυχή σας. Δε χρειάζεστε την οποιαδήποτε θρησκεία για να έρθετε σε επαφή με την ψυχή σας. «Λαμβάνω συνεχώς γράμματα από γονείς που λένε ότι έχουν ανάγκη και πραγ­μα­τι­κά δι­ψάνε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε ένα πνευματικό σπίτι, αλλά δεν ξέρουν πώς να το κάνουν, επειδή έχουν απομακρυνθεί από την οργανωμένη θρησκεία», εξηγεί η Ντο. «Ωστόσο, η πνευματικό­τητα έρχεται από μέσα μας. Είναι το να έρθουμε σε επαφή με την εσώτερη αίσθηση του θαυμασμού και της χαράς και με το τι σημαίνει να είμαστε σε ε­πα­φή με τους άλλους ανθρώπους».

7. Κάνετε τα πιστεύω σας πράξεις. «Τα παιδιά είναι άγρυπνοι φρουροί της ηθικής των με­γά­λων –ή της έλλειψής της», επισημαίνει ο καθηγητής Ρόμπερτ Κόουλς. «Ένα παιδί θα ψά­ξει για ενδείξεις σχετικά με το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται και σίγουρα θα βρει πολλές από τον τρόπο με τον ο­ποίο οι γονείς ζούνε τη ζωή τους». Με άλλα λόγια, μη μένετε στα λόγια. Κά­νε­τε τα πιστεύω σας πράξη.

8. Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσετε. Τα μικρά παιδιά είναι πνευματικά από τη φύση τους. Δε χρειάζεται να τους μάθετε να βιώνουν τον θαυμασμό και τη χαρά. Επίσης, έχουν έ­ναν φυ­σι­κό δε­σμό με τους άλλους ανθρώπους και με το σύμπαν, αλλά η κουλτούρα μας τον κα­τα­στρέ­φει. Όταν γίνεστε γονείς, έχετε μια καλή ευκαιρία να επανεκτιμήσετε τις αξίες σας και να επανασυνδεθείτε με τον δικό σας πνευματικό εαυτό. «Η εγκυμοσύνη είναι το σημείο εκ­κί­νη­σης για τόσο πολλές μητέ­ρες», λέει η Ντο. «Είναι η περίοδος κατά την οποία ε­πα­να­συν­δέ­ο­νται με την πνευματικότητά τους. Τι θα μπορούσε να είναι πιο πνευματικό από μια νέ­α ζωή που μεγαλώνει μέσα μας;» Το κλειδί είναι να διατηρήσουμε αυτό το συναίσθημα σε όλη τη δι­άρ­κει­α της εγκυμοσύνης και της ανατροφής του παιδιού. «Πολύ συχνά η φυσική πνευ­μα­τι­κό­τη­τα των παιδιών συνθλίβεται από καλοπροαίρετους γο­νείς που ενδιαφέρονται να δουν α­πο­τε­λέ­σμα­τα και από ένα ανταγωνιστικό σχολικό σύστημα», προ­ειδοποιεί η Ντο. «Ό,τι κι αν συμ­βεί, όμως, μην αφήσετε την αίσθηση θαυμασμού του παιδιού να μα­ραθεί και να σβή­σει».

9. Όλοι κάνουν λάθη. Όλοι οι γονείς τα θαλασσώνουν μερικές φορές, μην ανησυχείτε. Μά­θε­τε να λέτε συγγνώμη και να προχωράτε. Είναι πάντα χρήσιμη μια δεύτερη ευκαιρία τό­σο για τον εαυτό σας όσο και για τα παιδιά. Με αυτό τον τρόπο τούς δείχνετε και πώς να α­ντι­με­τω­πί­ζουν τα δικά τους λάθη.

Το χτίσιμο της ηθικής νοημοσύνης δεν είναι βοηθητικό μόνο για το παιδί αλλά και για όλη την κοι­­νω­νί­α. Με άλλα λόγια, η ηθική εξυπνάδα είναι το αντίδοτο στη μιζέρια και στην απώλεια της ελπί­δας. Ένα ηθικά εκπαιδευμένο άτομο μπορεί να κυριαρχήσει στον άκρατο αυ­θορ­μη­τι­σμό του, να πο­λεμήσει τη βία και την κατάθλιψη. Είναι αντίδοτο στη βίαιη συ­μπε­ρι­φο­ρά και μπο­ρεί να δώσει υπό­σταση σε μια άδεια ζωή. Η ηθική νοημοσύνη είναι ίσως η πιο αν­θρω­πο­κε­ντρι­κή απ’ όλες και σίγου­ρα εκείνη που μπορεί να συμβάλει στο χτίσιμο μιας πιο δίκαιης και ευτυχισμένης κοινωνίας.

ΠΗΓΗ: kids.in.gr / Ελένη Χαδιαράκου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου