30 Αυγούστου 2010

Σχολική φοβία

Το φαινόμενο της σχολικής φοβίας δεν είναι καινούργιο και ούτε οι διαστάσεις του μπορεί να θε­ω­ρη­θούν ανησυχητικές. Ωστόσο η τάση που καταγράφεται είναι ανοδική και οι ε­πι­στή­μο­νες συμβου­λεύουν τέτοιου τύπου προβλήματα να αντιμετωπίζονται εγκαίρως, ώστε να μη με­τε­ξε­λίσ­σο­νται αρ­γότερα, χαρακτηρίζοντας μια προβληματική ενήλικη κοινωνική ζωή.

Η σχολική φοβία περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1941 από την Αμερικανίδα ψυχίατρο Α­ντε­λαΐ­ντε Τζόνσον και για πάρα πολλά χρόνια ερμηνευόταν κυρίως ως συνέπεια των σχέ­σε­ων εξάρτησης με­ταξύ μητέρας και παιδιού. Η μετεξέλιξη της επιστημονικής ερμηνείας χώ­ρε­σε στη συνέχεια την κα­θόλα ερμηνεύσιμη άρνηση του σχολείου, για να φθάσει σήμερα να δι­ευ­ρυν­θεί αρκετά, ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει πολλές διαφορετικές φοβίες, που μπο­ρεί να κυμαίνονται από το άγχος –συ­νέπεια ενός χωρισμού– μέχρι τον φόβο για τα πει­ράγ­μα­τα των συμμαθητών, τη φοβική αντιμετώπι­ση των δασκάλων ή και την πιθανότητα κακής βαθ­μο­λο­γί­ας.

Η ανάπτυξη της σχολικής φοβίας δε συνδέεται συνήθως με κακή απόδοση του παιδιού στο σχο­λεί­ο. Αντίθετα, πολλές φορές τα παιδιά που εμφανίζουν το πρόβλημα είναι επιμελείς μα­θη­τές με καλές ε­πιδόσεις.

Τα συμπτώματα

● Το παιδί εμφανίζεται αγχωμένο και κακοδιάθετο όταν έρχεται η ώρα να πάει στο σχολείο.
● Μπορεί να τρέμει, να ιδρώνει υπερβολικά ή και να παθαίνει κρίσεις πανικού.
● Η ανησυχία και τα προβλήματα μεγεθύνονται όσο το παιδί πλησιάζει στον χώρο του σχο­λεί­ου.
● Μπορεί να εμφανισθούν συμπτώματα (ναυτία, πόνος στην κοιλιά, πονοκέφαλοι, «δέκατα» πυ­ρε­τού) χωρίς άλλη αιτιολογία, τα οποία εξαφανίζονται σε περιόδους διακοπών ή πα­ρα­μο­νής στο σπί­τι.
● Αν μιλάμε για πολύ μικρή ηλικία, μπορεί το παιδί να κλαίει και να μην ξεκολλάει από το χέρι των γονιών.
● Σε σοβαρές περιπτώσεις το παιδί φθάνει στην πλήρη άρνηση και μπορεί να του συμβεί να μπει στην τάξη και, εξαιτίας του έντονου άγχους που δεν μπορεί να διαχειριστεί, να το βάλει ξαφ­νι­κά στα πόδια!

Τι μπορεί να βιώνει το παιδί

● Επιθυμία να παραμείνει νήπιο, «προσκολλημένο» στην οικογένεια.
● Έλλειψη συναισθηματικής ασφάλειας.
● Μεγεθυμένο φόβο απομάκρυνσης από το οικείο περιβάλλον.
● Όσο το παιδί μεγαλώνει μπορεί η κατάσταση αυτή να μετεξελιχθεί σε μια κοινωνική φοβία, σε φοβία της έκθεσης στην κριτική των φίλων ή των καθηγητών αλλά και σε πειράγματα και πι­θα­νούς εξευτελισμούς.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (21.02.2007) / Κατερίνα Τζαβάρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου