24 Ιουλίου 2011

Η σχέση των γονέων και το παιδί

(ψυχοθεραπεύτρια-παιδοψυχολόγος, mariasaranti.blogspot.gr)

Κάθε άνθρωπος είναι ένας εν δυνάμει γονέας. Όταν όμως θελήσει να κάνει ένα παιδί, οφείλει να σκεφτεί τις οικογενειακές συνθήκες μέσα στις οποίες θα το φέρει να ζήσει. Η πορεία ενός παι­διού είναι προκαθορισμένη ώς έναν βαθμό πριν το ίδιο γεννηθεί και σε αυτό παίζουν ρόλο
● οι γονείς,
● η διάθεσή τους ως προς την ύπαρξη ακόμη ενός μέλους στην οικογένεια,
● η ετοιμότητά τους για τον ρόλο του γονιού και
● η δική τους προσωπική ιστορία ως παιδιά.

Η κυριότερη συνθήκη είναι η επιλογή του συντρόφου με τον οποίο αποφασίζει κάποιος να κά­νει παι­δί. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται με έναν σύντροφο και τον ε­πι­λέ­γουν να κάνουν παιδί, διότι θα γίνει «καλός πατέρας» ή «καλή μητέρα», χωρίς τα τρυ­φε­ρά συ­ναι­σθή­μα­τα που λειτουργούν προστατευτικά για τη σχέση δύο ανθρώπων που θέ­λουν να συ­μπο­ρευ­τούν και να δημιουργήσουν. Αυτή η λογική είναι προβληματική.

Η σχέση των γονέων είναι ο πυρήνας της οικογένειας. Το παιδί, πέρα από την καθαυτή ο­ντό­τη­τά του και την εξέλιξη της ύπαρξης, έρχεται με σκοπό τη συναισθηματική συνέχεια του ζευ­γα­ριού, όχι για να συμπληρώσει τα κενά ενός συντρόφου.

Συναίσθημα

Είναι πολύ σημαντικό όταν γίνεται επιλογή συντρόφου ένα κριτήριο να είναι η καταλληλότητά του ως γονέα, αλλά δεν είναι το βασικό. Ένα παιδί χρειάζεται γονείς που αγαπιούνται. Η ει­κό­να τους και το συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει του γίνονται πρό­τυ­πο για το τι είναι φυσιολογικό, τι θα αναζητήσει το ίδιο στις σχέσεις του και πώς γενικότερα θα μά­θει να σχετίζεται με τους ανθρώπους αλλά και με το συναίσθημα. Όταν οι γονείς είναι τρυ­φε­ροί μεταξύ τους και το παιδί το αντιλαμβάνεται, νιώθει συναισθηματική ασφάλεια, ενώ πα­ράλ­λη­λα μαθαίνει και το ίδιο να είναι τρυφερό με τους ανθρώπους, με τα αδέλφια του, με τους φίλους και με το άλλο φύλο.

Επικοινωνία

Παράλληλα, είναι σημαντική και η επικοινωνία, διότι με αυτήν κάθε δυσκολία, χαρά, προ­βλη­μα­τι­σμός, επιθυμία μπορούν να γίνουν κατανοητά από τον σύντροφο. Όταν υπάρχει αυτή η ποι­ό­τη­τα σε μια σχέση, τότε οι πιθανότητες συντήρησης και της σχέσης και του θετικού συ­ναι­σθή­μα­τος αυξά­νουν, με αποτέλεσμα να μπορεί να διατηρηθεί η οικογένεια ενωμένη. Ε­πί­σης, όσο πιο ευσυμβίβαστοι είναι δύο άνθρωποι μεταξύ τους τόσο αυξάνουν οι πι­θα­νό­τη­τες ε­πι­βί­ω­σης της σχέσης· οι κοινές ή κοντινές αντιλήψεις, καταβολές και ενδιαφέροντα, για πα­ρά­δειγ­μα, θα οδηγήσουν σε μια καλύτερη ροή της σχέσης και κατ’ επέκταση της οικογένειας.

Κοινή διαπαιδαγώγηση

Τέλος, ωφέλιμο είναι οι μελλοντικοί γονείς να έχουν ένα κοινό πλάνο διαπαιδαγώγησης. Χρει­ά­ζε­ται να συμφωνεί το ζευγάρι σε ζητήματα όπως είναι ο τρόπος που φαντάζεται ότι θα με­γα­λώ­σει το παιδί, η κατάλληλη συμπεριφορά προς αυτό, η συμμετοχή ή μη των δικών τους γο­νέ­ων, αν θα πάει σε ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο, ποιος θα μένει στο σπίτι (αν μένει) για να με­γα­λώ­σει το παιδί, ποια τιμωρία είναι επιτρεπτή ή όχι κ.ο.κ.

Αφού λοιπόν η επιλογή συντρόφου έχει γίνει και τίθεται το θέμα πότε κάνει ένα ζευγάρι παιδί, η α­πάντηση είναι όταν ο καθένας ξεχωριστά νιώθει έτοιμος συναισθηματικά και πρακτικά για να γίνει γονιός, καθώς και όταν η σχέση είναι ώριμη για να αντέξει την έλευση ακόμη ενός μέ­λους, και μάλι­στα απαιτητικού λόγω της αγωνίας της ύπαρξης που βιώνει.

Εν κατακλείδι, είναι σοφό οι μελλοντικοί γονείς να έχουν βρει κοινούς κώδικες, κοινά σημεία, να έ­χουν ζωντανό συναίσθημα και να λειτουργούν αρμονικά ως ζευγάρι. Για να γίνει κα­λύ­τε­ρα κατανο­ητό, παραθέτουμε ένα πολύ απλό και κατανοητό παράδειγμα: ο μπαμπάς είναι τυ­ρί και η μαμά ζα­μπόν (ή το αντίστροφο), δηλαδή ο καθένας ξεχωριστά αρέσει στο παιδί και ται­ριά­ζουν μεταξύ τους. Αν όμως ο μπαμπάς είναι τυρί και η μαμά σοκολάτα, τότε αρέσει στο παι­δί ξεχωριστά ο κα­θένας, αλλά ο συνδυασμός τους δεν του αφήνει ωραία γεύση...

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (21.08.2007)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου