31 Ιουλίου 2011

Μπούλινγκ και ρατσισμός

(καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ)

Bullying. Αυτή η λέξη είναι ίσως ο μοναδικός αγγλισμός του οποίου την είσοδο στον λόγο μας αρ­νεί­ται επίμονα η ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό στην περίπτωση του Άλεξ δυσκολεύτηκε να α­πο­δε­χθεί την πιο πιθανή ερμηνευτική εκδοχή και προτίμησε να καταφύγει στα σενάρια των «ε­μπό­ρων οργάνων» και των «απαγωγέων».

Το μπούλινγκ είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο στα σχολεία των οικονομικά α­να­πτυγ­μέ­νων χω­ρών. Ο όρος εννοεί τη συστηματική επιθετική συμπεριφορά –από την απλή φρα­στι­κή έ­ως την πιο βίαιη– σε βάρος μεμονωμένων μαθητών μέσα και έξω από το σχολείο. Εί­ναι μέ­ρος της ζωής μιας γε­νιάς παιδιών που, σύμφωνα με έγκυρους υπολογισμούς, μέχρι την η­λι­κί­α των 14 ετών έχουν γίνει μάρτυρες έντεκα χιλιάδων (11.000) φόνων στην τη­λε­ο­πτι­κή «πραγ­μα­τι­κό­τη­τα»!

Πλούσια είναι η σχετική διεθνής βιβλιογραφία που περιγράφει το φαινόμενο και προτείνει λύ­σεις. Όμως, για να χρησιμοποιήσει κανείς αυτήν τη συσσωρευμένη επιστημονική γνώση, πρέ­πει πρώτα να αναγνωρίσει την ύπαρξη και τη σημασία του ιδιαίτερου φαινομένου, που εί­ναι εντελώς διαφορετικό από τα παιδικά και εφηβικά μαλώματα –ακόμη και τα πιο βίαια. Στη χώ­ρα μας επιλέξαμε να μιλούμε αδιαφοροποίητα για «αύξηση των κρουσμάτων βίας στα σχο­λεί­α» και για «συμμορίες μαθητών». Ε­νοχοποιούμε με ευκολία τις οικογένειες ακόμη και πα­ντε­λώς άγνωστων δραστών. Ας γνωρίζουμε ό­μως ότι δράστες και θύματα του μπού­λινγκ μπο­ρούν να γίνουν όλα τα παιδιά και σε όλα τα περιβάλ­λοντα.

«Και ο ρατσισμός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην τραγική περίπτωση του Άλεξ;», α­να­ρω­τιού­νται με­ρικοί. Έπαιξε, και μάλιστα πολλαπλούς ρόλους. Έδωσε στους διώκτες του την κοι­νω­νι­κά αποδεκτή κατηγοριοποίηση του θύματος, που χρειάζεται κάθε διώκτης, μικρός ή με­γά­λος. Αλλά το πιο σημα­ντικό είναι ότι εμπόδισε μια ολόκληρη κοινωνία να αναζητήσει την α­λή­θεια, από φόβο μήπως υπο­χρεωθεί να παραδεχθεί την ύπαρξη ενός ρατσισμού που, πράγ­μα­τι, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στον φόνο ενός τόσο καλλιεργημένου και ευγενικού παι­διού, που θα θέλαμε να του μοιάζει και το δικό μας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (05.06.2006)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου