31 Μαρτίου 2018

Τάμπλετ, γόμα και παπαγαλία

(δημοσιογράφος)

Πειράματα που εκπονήθηκαν στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και στο Πανεπιστήμιο της Κα­λι­φόρ­νι­ας στις ΗΠΑ έδειξαν ότι οι φοιτητές που χρησιμοποιούν φορητούς υ­πο­λο­γι­στές ή τα­μπλέ­τες κατά τη διάρκεια της διάλεξης ενός καθηγητή μαθαίνουν λι­γό­τε­ρα σε σχέση με ε­κεί­νους που ακούν τον διδάσκοντα και κρατούν σημειώσεις. Και αυ­τό διότι αποδείχθηκε πως τα λό­για του διδάσκοντος περνούσαν μηχανικά στα δά­χτυ­λα του φοιτητή σε αντίθεση με τις ση­μει­ώ­σεις, οι οποίες «ανάγκαζαν» τους φοι­τη­τές να προχωρούν σε μια πρώτη, γρήγορη α­ξι­ο­λό­γη­ση όσων έλεγε ο κα­θη­γη­τής, ώ­στε να καταγράφουν –έστω στενογραφημένα– εκείνα που θε­ω­ρού­σαν πιο ση­μα­ντι­κά. Την πρόσληψη της γνώσης, μάλιστα, επηρεάζει και η τα­χύ­τη­τα της πλη­κτρο­λό­γη­σης από κάθε φοιτητή. Οι γρήγοροι φοιτητές, δηλαδή, ενίσχυαν τη μη­χα­νι­στι­κή πρό­σλη­ψη της διάλεξης, η οποία ουσιαστικά κατέληγε σε παπαγαλία. Βέβαια και οι δύ­ο πε­ρι­πτώ­σεις φοιτητών μπορούν αργότερα να καταφύγουν στη βιβλιογραφία του μα­θή­μα­τος, ώ­στε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του καθηγητή.

Οι έρευνες στις ΗΠΑ φέρνουν νέα δεδομένα στην εκπαίδευση. Μέχρι τώρα ε­θε­ω­ρεί­το άνευ ό­ρων ότι η χρήση της τεχνολογίας κάνει το μάθημα πιο ελκυστικό για τον μαθητή, ο οποίος χρη­σι­μο­ποι­εί εργαλεία της καθημερινότητάς του (π.χ. το τά­μπλετ του) για να με­λε­τή­σει τα μα­θή­μα­τα που έχει. Με τις έρευνες σε Πρίνστον και Κα­λι­φόρ­νι­α αποδεικνύεται εί­τε ό­τι πρόκειται για μηχανιστικό διάβασμα είτε πως μέ­σω της τεχνολογικής καταγραφής η πα­πα­γα­λί­α βρίσκει τις ρωγμές εκείνες για να ει­σχω­ρή­σει στις μαθησιακές πρακτικές.

Άρα επιστρέφουμε στο μολύβι και στο χαρτί; Αν κρίνω από τη γοητεία που ακόμη προ­κα­λεί η μυ­ρω­διά του χαρτιού και της γραφικής ύλης, και κυρίως αυτή που α­φή­νει πίσω της η γόμα που αναλώνεται στην επιδιόρθωση των μαθητικών λαθών, πολ­λοί θα συμφωνούσαν.

Η ουσία του θέματος παραμένει διαχρονικά ίδια: Ένα παιδί αποκτά κριτική σκέψη και στέρεα γνώ­ση εάν μπορεί να παρατηρεί τον κόσμο, να ακούει ιστορίες, να συν­δυ­ά­ζει τις γνώσεις, να ο­δη­γεί­ται σε συμπεράσματα, να φτιάχνει τις δικές του ιστορίες και να τις ακολουθεί. Η γνω­σι­α­κή ωριμότητα είναι αποτέλεσμα μακράς παι­δα­γω­γι­κής διαδικασίας, που ξεκινά από τα πρώ­τα παιδικά χρόνια με ένα χαρτί, ένα μολύβι και μια γόμα.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (15.02.2018)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: σχολικά μαθήματα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου