10 Ιουλίου 2015

Τα παιδιά αποδέκτες του άγχους της κρίσης

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, εκτός από τις αντικειμενικές επιπτώσεις της οικονομικής κρί­σης στη ζωή τους (μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, ενδεχόμενη αλλαγή πε­ρι­βάλ­λο­ντος, μετανά­στευση κ.ο.κ.), τα παιδιά έχουν υπάρξει και αποδέκτες του άγχους, της α­να­σφά­λει­ας και του φόβου των οικογενειών τους, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ψυχολογι­κές επιπτώσεις δεν είναι αμελητέες και μπορούν να εκδηλωθούν με ποι­κί­λους τρόπους, όπως δια­τρο­φι­κές διαταραχές ή μαθησιακές δυσκολίες.

Τον Ιούνιο του 2015 ο κ. Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δι­και­ώ­μα­τα του Παι­διού, παρενέβη για το θέμα στον ιστότοπο Ταλκ με τις παρακάτω συμβουλές:

1. Πρώτα απ’ όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μί­σους-ε­πιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έ­χουν χορ­τά­σει να ακούνε κατηγόριες από την κοινωνία των ενηλίκων.

2. Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπουδαίο να τους ε­πι­βε­­βαι­ώ­σου­με την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο κα­λύ­τε­ρος πλοη­­γός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξεσπάνε.

3. Τρίτο, θα έλεγα να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρή­μα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά, πε­ρισ­σό­τε­ρο από πο­τέ, το μήνυμα ότι δε θα μας κάνει το χρήμα ευτυχισμένους αλλά η αίσθηση ότι α­νή­κου­με σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοινά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο.

4. Και τέταρτο, προτείνω κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική παράκρουση να μην α­φήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με τοξικότητα.

Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ήχους, ας θαυ­μά­­σου­με τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ό­τι η ύ­παρ­ξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρκεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, αγωνιστικής και αλληλεπιδραστικής πραγ­μά­τω­σης της ανθρώπινής μας μοναδικότητας.

Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύσκολα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μας.


ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (01.07.2015) / Λίνα Γιάννα­ρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου