17 Φεβρουαρίου 2012

Τεχνικές διαχείρισης θυμού

(σχολικός ψυχολόγος)

Όπως όλα τα συναισθήματα, έτσι και ο θυμός, όταν καταπιέζεται διογκώνεται. Ο δι­ο­γκω­μέ­νος θυ­μός μπορεί να ξεσπάσει με μικρή σχετικά αφορμή και με δυσανάλογο (της αφορμής) μέ­γε­θος. Από την άλλη πλευρά, η ελεγχόμενη απελευθέρωση του θυ­μού μειώνει τις πι­θα­νό­τη­τες εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς και μας ε­πι­τρέ­πει να σκεφτόμαστε πιο καθαρά.

Για τα παιδιά είναι πιο δύσκολο να καταλάβουν τα αρνητικά τους συναισθήματα και να τα εκ­φρά­σουν με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο. Έτσι μπορούν πιο εύκολα να κα­τα­φύ­γουν σε λε­κτι­κή ή φυσική κακοποίηση, σε περιφρόνηση/απομόνωση, ακόμη και σε αυ­το­τι­μω­ρη­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές (αυτο­τραυματισμός, άρνηση τροφής κ.ά.). Μπο­ρούν ε­πί­σης να παρουσιάσουν α­ντι­κοι­νω­νι­κή συμπεριφο­ρά αντιδρώντας σε κα­νό­νες, α­πο­φεύ­γο­ντας συναναστροφές και μει­ώ­νο­ντας τις σχολικές τους επι­δόσεις.

Πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε

1. Μιλάμε μαζί τους για τα συναισθήματα που βιώνουν και τα υποστηρίζουμε στην προ­σπά­θει­ά τους να τα κατανοήσουν. Είναι σημαντικό να απενοχοποιήσουμε τα συ­ναι­σθή­μα­τα. Κα­νείς δεν είναι υπεύ­θυνος γι’ αυτά που νιώθει, μόνο για το πώς τα δι­α­χει­ρί­ζε­ται. Αυτό είναι α­νά­γκη να το πιστέψουμε πρώτα εμείς και μετά να το πε­ρά­σου­με και στα παιδιά.

2. Μένουμε κοντά στο παιδί καθώς προσπαθεί να καταλάβει τον θυμό του και να «δου­λέ­ψει» μα­ζί του. Δίνουμε το μήνυμα πως είμαστε παρόντες, πως δεν το α­πορ­ρί­πτου­με, πως δεν το α­γα­πού­με μόνο όταν είναι «καλό παιδί».

3. Βοηθούμε το παιδί να εκφράσει με θετικό τρόπο τον θυμό του. Του μαθαίνουμε να λέ­ει «με ε­ξορ­γί­ζει όταν ο φίλος μου...» (κάνει ή λέει κάτι) και όχι «μισώ τον φίλο μου». Έτσι αρχίζει να κα­τα­νο­εί τα συναισθήματα και τις ανάγκες του και αποφεύγει τις προσωποποιήσεις και τις προ­βο­λές.

4. Εμποδίζουμε τη διόγκωση του θυμού του. Δίνουμε μη επιθετικές διεξόδους, ό­πως τη δυ­να­τό­τη­τα φυσικής εκτόνωσης (τρέξιμο, φωνές), έντονου παιχνιδιού (π.χ. μα­ξι­λα­ρο­μα­χί­α) κτλ. Χρή­σι­μες μπο­ρεί να αποδειχθούν και τεχνικές όπως η κα­τα­γρα­φή των αρνητικών συ­ναι­σθη­μά­των σε χαρτί και μετά καταστροφή του χαρ­τιού ή η ε­κτό­νω­ση μέσω ζωγραφικής.

5. Γινόμαστε εμείς ένα καλό παράδειγμα διαχείρισης του θυμού μας.

Τέλος, η διαχείριση θυμού δεν πρέπει να εφαρμόζεται όταν γίνονται τα ξε­σπά­σμα­τα, αλ­λά να εί­ναι μέρος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

ΠΗΓΗ: ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (4-6/2009)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: πειθαρχία, ψυχική υγεία

4 σχόλια:

Τζιλέρογλου Καλλιόπη είπε...

Πολύ ωραίο και χρήσιμο!!!

δάσκαλος98 είπε...

Σας ευχαριστώ! :))

Μαθιού Ντίνα είπε...

Πολύ ωραίο και χρήσιμο το blog σας. Μπορώ να αναδημοσιεύσω κάποια άρθρα στο blog της τάξης μου;

δάσκαλος98 είπε...

Εννοείται! Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! :))

Δημοσίευση σχολίου