18 Μαρτίου 2015

Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη

Από τον Παντελή Μπουκάλα
(ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων)

Τραμπούκοι. Νταήδες. Τσαμπουκάδες. Ζόρικοι. Τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια. Ψευτοπαλικαρά­δες... Υπήρχαν πάντοτε. Και τίποτε δε δείχνει ότι κάποτε θα λείψουν. Άλλωστε η βία που εκλύεται από τους πόρους του κοινωνικού σώματος αυξάνεται σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, που επι­κυρώνονται από όσα διαπιστώνει ο καθένας στον μικρό ή μεγάλο περίγυρό του. Και οι λέξεις ε­πί­σης ήταν ήδη εδώ. Διαυγείς. Απτές. Για να κατονομάζουν όσους φέρονται όχι απλώς επιθετικά έως κα­νιβαλικά απέναντι στους ασθενέστερους και στους κάθε είδους διαφορετικούς: ως προς το φύ­λο, τη φυλή, τη θρησκεία, την ερωτική επιλογή, τη θέση στην κοινωνική κλίμακα, την πολιτική έ­νταξη και τώρα πια και ως προς τη φαρμακευτική ανάπτυξη των μυώνων.

Το νέο (πέρα από τον όρο bullying, που για ένα τμήμα τουλάχιστον του πληθυσμού μάλλον συσκο­τίζει παρά αποσαφηνίζει), το σχετικώς νέο, δεν είναι η συγκρότηση αγέλης από νταήδες. Είναι κυ­ρίως το ότι έχει μειωθεί πολύ ο μέσος όρος ηλικίας στη συγκρότηση αγέλης εκβιασμού, όπως δεί­χνουν οι συμμοριούλες που δρουν ακόμα και στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Και επιπλέον, το ότι η αδίστακτη βία δεν εκδηλώνεται πια εκτάκτως, αλλά τείνει να εμφανίζεται σαν νορμάλ και συ­νήθης. Εκσυγχρονισμός σημειώθηκε και στον εξοπλισμό των εκφοβιστικών συμμοριών. Το δια­δί­κτυ­ο με τη βολική ανωνυμία του κι από κοντά η μικροκάμερα του κινητού που καταγράφει τα πά­ντα τους πρόσφεραν καινούργιες μεθόδους εκβιασμού. Τους έδωσαν νέους τρόπους για να α­πει­λούν, να τσακίζουν το ηθικό του «αντιπάλου» (του συμμαθητή, συμφοιτητή ή συγχωριανού), να τον βυθίζουν στην κατάθλιψη, και στην αυτοκτονία ακόμη. Δεν είναι, τέλος, αμελητέα η κάλυψη (κουρέλια ραμ­μένα πάνω στο πατρόν χλαμύδας) που παρείχε σε αρκετές αγέλες η παρουσία είτε μεμονωμένων χρυσαυγιτών, σε ρόλο αρχινταή, είτε χρυσαυγίτικων πυρήνων, σε ρόλο οργανωτή της απέχθειας προς τους πιο ανίσχυρους, αλλοδαπούς, ομοφυλόφιλους και όποιους άλλους κα­τα­τάσσει στους κα­τώτερους και τους αποβλητέους η τόση πια ανεκτικότητά μας. Ο ιδεολογικός φα­σι­σμός συνάντησε τον κοινωνικό φασισμό και προέκυψε τέρας.

Στις περιπτώσεις του συστηματικού τραμπουκισμού η αυτοκτονία είναι καθαρή δολοφονία. Δεν εί­ναι, δε θα μπορούσε να είναι επιλογή. Υπαγορεύεται, σαν έσχατη «λύση», από την απόγνωση του εκβιαζόμενου, που έχει δύο γεννήτορες: τη σαδιστική αναλγησία των «μπουλαδόρων» και την ανυ­παρξία συμπαράστασης από την πλευρά όσων ξέρουν, αλλά σιωπούν «για να μην μπλέξουν».


Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν αυτοκτόνησε. Θανατώθηκε από την ανελέητη κακία των συσπουδα­στών–συμπατριωτών του και από την ανοχή όσων γνώριζαν, αλλά είτε αδιαφορούσαν είτε διέκο­πταν γρήγορα την προσπάθειά τους να παρέμβουν. Οι ανήθικοι αυτουργοί λιάνισαν την ψυχή του Βαγγέλη απολαμβάνοντας το «παιχνίδι» τους· και ίσως αυτή η απόλαυσή τους είναι ό,τι αποκρου­στικότερο. Τον χρησιμοποιούσαν σαν τζουκμπόξ. Τον έκλειναν σε μια ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να τραγουδάει. Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη είναι μοιρολόι. Μόνο που δε μοι­ρολογάει για τη ζωή του που χάθηκε, αλλά για τον κόσμο που επέτρεψε να χαθεί αυτή η ζωή.


► ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17.03.2015) | ΕΙΚΟΝΑ: Σκίτσο του Ηλία Μακρή από το φύλλο της ίδιας μέρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου