18 Μαρτίου 2015

Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη

(ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων)

Τραμπούκοι. Νταήδες. Τσαμπουκάδες. Ζόρικοι. Τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια. Ψευ­το­πα­λι­κα­ρά­δες... Υπήρχαν πάντοτε. Και τίποτα δε δείχνει ότι κάποτε θα λείψουν. Άλλωστε η βία που ε­κλύ­ε­ται από τους πόρους του κοινωνικού σώματος αυξάνεται σύμφωνα με επιστημονικές έ­ρευ­νες, οι οποίες επι­κυρώνονται από όσα διαπιστώνει ο καθένας στον μικρό ή μεγάλο πε­ρί­γυ­ρό του.

Και οι λέξεις, ε­πί­σης, ήταν ήδη εδώ. Διαυγείς. Απτές. Για να κατονομάζουν όσους φέ­ρο­νται ό­χι απλώς επιθετικά έως κα­νιβαλικά απέναντι στους ασθενέστερους και στους κάθε εί­δους δι­α­φο­ρε­τι­κούς: ως προς το φύ­λο, τη φυλή, τη θρησκεία, την ερωτική επιλογή, τη θέση στην κοι­νω­νι­κή κλίμακα, την πολιτική έ­νταξη και τώρα πια και ως προς τη φαρμακευτική α­νά­πτυ­ξη των μυώνων.

Το νέο (πέρα από τον όρο μπούλινγκ, που για ένα τμήμα τουλάχιστον του πληθυσμού μάλ­λον συ­σκο­τί­ζει παρά αποσαφηνίζει), το σχετικώς νέο, δεν είναι η συγκρότηση αγέλης από ντα­ή­δες. Είναι κυ­ρίως το ότι έχει μειωθεί πολύ ο μέσος όρος ηλικίας στη συγκρότηση αγέλης εκ­βι­α­σμού, όπως δεί­χνουν οι συμμοριούλες που δρουν ακόμα και στις πρώτες τάξεις του γυ­μνα­σί­ου. Και επιπλέον, το ότι η αδίστακτη βία δεν εκδηλώνεται πια εκτάκτως, αλλά τείνει να εμ­φα­νί­ζε­ται σαν νορμάλ και συ­νήθης.
● Εκσυγχρονισμός σημειώθηκε και στον εξοπλισμό των εκ­φο­βι­στι­κών συμμοριών. Το δια­δί­κτυ­ο με τη βολική ανωνυμία του κι από κοντά η μι­κρο­κά­με­ρα του κινητού που καταγράφει τα πά­ντα τους πρόσφεραν καινούργιες μεθόδους εκ­βι­α­σμού. Τους έδωσαν νέους τρόπους για να α­πει­λούν, να τσακίζουν το ηθικό του «αντιπάλου» (του συμμαθητή, συμφοιτητή ή συγ­χω­ρια­νού), να τον βυθίζουν στην κατάθλιψη, και στην αυ­το­κτο­νί­α ακόμη.
● Δεν είναι, τέλος, αμελητέα η κάλυψη (κουρέλια ραμ­μένα πάνω στο πατρόν χλα­μύ­δας) που πα­ρεί­χε σε αρκετές αγέλες η παρουσία είτε μεμονωμένων χρυσαυγιτών, σε ρό­λο αρχινταή, εί­τε χρυσαυγίτικων πυρήνων, σε ρόλο οργανωτή της απέχθειας προς τους πιο ανίσχυρους, αλ­λο­δα­πούς, ομοφυλόφιλους και όποιους άλλους κα­τα­τάσσει στους κα­τώ­τε­ρους και τους α­πο­βλη­τέ­ους η τόση πια ανεκτικότητά μας. Ο ιδεολογικός φα­σι­σμός συ­νά­ντη­σε τον κοινωνικό φα­σι­σμό και προέκυψε τέρας.

Στις περιπτώσεις του συστηματικού τραμπουκισμού η αυτοκτονία είναι καθαρή δολοφονία. Δεν εί­ναι, δε θα μπορούσε να είναι, επιλογή. Υπαγορεύεται, σαν έσχατη «λύση», από την α­πό­γνω­ση του εκβιαζόμενου, που έχει δύο γεννήτορες: τη σαδιστική αναλγησία των «μπου­λα­δό­ρων» και την ανυ­παρξία συμπαράστασης από την πλευρά όσων ξέρουν, αλλά σιωπούν «για να μην μπλέξουν».


Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν αυτοκτόνησε. Θανατώθηκε από την ανελέητη κακία των συ­σπου­δα­στών-συμπατριωτών του και από την ανοχή όσων γνώριζαν, αλλά είτε α­δι­α­φο­ρού­σαν είτε διέκο­πταν γρήγορα την προσπάθειά τους να παρέμβουν. Οι ανήθικοι αυτουργοί λιά­νι­σαν την ψυχή του Βαγγέλη απολαμβάνοντας το «παιχνίδι» τους· και ίσως αυτή η α­πό­λαυ­σή τους είναι ό,τι αποκρου­στικότερο. Τον χρησιμοποιούσαν σαν τζουκμπόξ. Τον έκλειναν σε μια ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να τραγουδάει. Το τελευταίο τραγούδι του Βαγ­γέ­λη είναι μοιρολόι. Μόνο που δε μοι­ρολογάει για τη ζωή του που χάθηκε, αλλά για τον κό­σμο που επέτρεψε να χαθεί αυτή η ζωή.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17.03.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: Σκίτσο του Ηλία Μακρή από το φύλλο της ίδιας μέρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου