21 Αυγούστου 2016

Χρυσό μετάλλιο σε ένα σπουδαίο άθλημα

Στο άθλημα του ήθους και του ευ αγωνίζεσθαι



8 Μαΐου 2016

Ούτε έπιπλο ούτε πρίγκιπας ούτε σάκος του μποξ

Από την Τασούλα Καραϊσκάκη
(δημοσιογράφος)

Κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά, νήπια θύματα των ίδιων των γονιών τους. Δεκάδες δραματι­κές ιστορίες με πρωταγωνιστές τετράχρονα ή πεντάχρονα μονοπωλούν για μέρες την επικαιρότητα, ε­γεί­ροντας πάντα το ίδιο αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν η όποια συνθήκη να είναι ι­σχυ­ρό­τε­ρη από τη γονεϊκή αφοσίωση;

Εκατομμύρια άνθρωποι δεν επιλέγουν να γίνουν γονείς –πάνω από 250.000 αμβλώσεις γίνονται ε­πι­σή­μως στη χώρα μας, είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη και τρίτοι στον κόσμο. Εκατομμύρια άλλοι το ε­πι­λέ­γουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άνθρωποι φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί ελαφρά τη καρ­δί­α, χωρίς να νιώθουν την πυκνή πραγματικότητα της επιλογής τους. Γεννούν γιατί είναι απλώς στη φύση του ανθρώπου να γεννά, αλλά όχι πάντα και να ανατρέφει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έ­τοι­μοι να αποδεχθούν τον ρόλο του γονέα, δηλαδή του ανθρώπου που μέχρι να κλείσει τα μάτια για πά­ντα θα καρδιοχτυπά για εκείνη την άλλη ύπαρξη που ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής αρ­χι­κά α­πό­λυ­τα εξαρτώμενη από αυτόν. Είναι μια ευθύνη χαρμόσυνη, γεμάτη με χίλιες χαρές, αλλά και χίλιες α­γω­νί­ες. Πρέπει να θέλεις να τη σηκώσεις. Να θέλεις να νοιάζεσαι.

Αλλά ακόμη κι αν επιθυμεί κανείς τα παραπάνω, το να είσαι γονιός είναι μια τέχνη δύσκολη να την α­σκείς. Είναι μια διαρκής πορεία στην κόψη του ξυραφιού. Τα παιδιά δεν είναι ούτε «έπιπλα» ούτε αυ­το­κράτορες, δεν είναι σάκος του μποξ, συναισθηματικό δεκανίκι ή κατοικίδιο. Πρέπει να γνωρίζει κα­νείς πόσο θα προχωρήσει στη ρύθμιση της ζωής τους και πότε θα σταματήσει.

Οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων. Μέσα από αυτές α­πο­φεύ­γουν να γίνονται θύματα της υπερβολικής υποκειμενικότητας. Η σχέση με το παιδί είναι σχο­λεί­ο. Καθώς ανατρέφεις, ξεπερνάς την ομφαλοσκόπηση και τον υπαρξιακό φόβο και ακολουθείς την αντικειμενική ροή των πραγμάτων.

Από τους γονείς που τα επιθυμούν τα παιδιά υφίστανται τρεις συνήθεις κακοποιήσεις:
● Η πρώτη είναι η υπερπροστασία. Η παγίδα τού να τους προσφέρονται όλα στο πιάτο, με α­πο­τέ­λε­σμα να νιώθουν ανίκανα να φέρουν σε πέρας κάτι μόνα, να ελέγξουν την ίδια τους τη ζωή. Έτσι γί­νο­νται άτομα με έλλειψη αυτοεκτίμησης, που αναζητούν πάντα στήριγμα σε κάποιον.
● Η δεύτερη είναι η συναισθηματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός τοποθετεί το παιδί στη θέση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του συντρόφου και αδράχνεται από εκείνο. Στην περίπτωση αυτή δεν είναι ο γο­νιός που καλύπτει την ανάγκη του παιδιού αλλά το αντίστροφο.
● Η τρίτη είναι η αμέλεια. Τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η φιλαυτία και η δίψα για α­το­μι­κή επικράτηση είναι οι αιτίες για τις διαταραγμένες σχέσεις και τα ενδοοικογενειακά εγκλήματα, τις εντάσεις, τη βία, τον τρόμο. Δε γνωρίζουν ακόμη πως όταν ο άνθρωπος προβάλλει πάνω στην οι­κο­γέ­νεια τη φλόγα της δικής του εμμονής, γεννιούνται εγκλήματα.

Τα παιδιά, ωστόσο, βλέπουν ξεκάθαρα στο πρόσωπο του προβληματικού γονιού τον άνθρωπο που τους στερεί τη γαλήνη, την ξενοιασιά, την αγάπη, την ασφάλεια, το όνειρο. Οι μεγάλοι δεν το α­ντι­λαμ­βά­νο­νται.


► ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.05.2016)

2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα: Κρατάτε αποστάσεις!

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι σαφής. Κρατάτε, λέει, ασφαλείς αποστάσεις από τα προ­πο­ρευ­ό­με­να οχήματα είτε είναι σταματημένα είτε εν κινήσει. Απλό και κατανοητό. Μακάρι να ήταν το ί­διο απλό και όσον αφορά τις αποστάσεις που πρέπει να κρατούμε οι γονείς από τα παιδιά μας.

Τώρα τελευταία ένας καινούργιος όρος έκανε την εμφάνισή του. Είναι οι γονείς ελικόπτερα. Αυτοί, δη­λα­δή, που βρίσκονται συνέχεια σαν ελικόπτερα πάνω από τα παιδιά τους, παρακολουθούν κάθε τους κίνηση, δεν τα αφήνουν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και τα πνίγουν με την αγάπη και την προ­στα­σί­α τους.

Το να θέλει κάποιος να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί του είναι απολύτως κατανοητό. «Θα έ­κανα τα πάντα για να βοηθήσω τα παιδιά μου», λένε οι περισσότεροι γονείς και το εννοούν. Αυτό το «τα πάντα», όμως, περιλαμβάνει πολλά. Από μια υγιή μέχρι μια αρρωστημένη συμπεριφορά. Για­τί είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, να κάτσω να εξηγήσω στο παιδί μου πώς να κάνει ε­ξι­σώ­σεις με κλάσματα και εντελώς διαφορετικό να κάτσω να τις λύσω εγώ.

Οι γονείς ελικόπτερα ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στη ζωή τους. Φτάνουν στο σημείο να μην μπορούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το παιδί. Όταν α­να­φέ­ρονται σε αυτό μιλούν στον πληθυντικό αριθμό: Βγάλαμε δοντάκια, κάναμε εμβόλιο, πα­ρα­κο­λου­θού­με μα­θή­μα­τα πιάνου, πήραμε άριστα στο διαγώνισμα. Και τούτο είναι το λιγότερο. Οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα θέλουν να ασκούν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή των παιδιών τους: Ποια ρούχα θα φο­ρέ­σουν, ποιοι θα είναι οι φίλοι τους, πώς θα κάνουν την κατ’ οίκον εργασία τους, τι θα σπουδάσουν.

Είναι φρικτό να μεγαλώνει κανείς σε συνθήκες σκλαβιάς. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για την ε­λευ­θε­ρί­α, για να φτάνουμε στο σημείο σήμερα οι ίδιοι οι γονείς να γίνονται δυνάστες. Η καταπίεση που υ­φί­στα­νται αυτά τα παιδιά είναι τρομερή, αλλά δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά που βρίσκονται στο επίκεντρο του γονεϊκού σύμπαντος προ­σγει­ώ­νο­νται άσχημα όταν διαπιστώσουν ότι δε συμβαίνει το ίδιο στην αληθινή ζωή. Τα παιδιά των γονιών ε­λι­κο­πτέ­ρων είναι άβουλα, αδύναμα να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές δυσκολίες της ζωής.

H πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ Lythcott-Haims υποστηρίζει πως οι γονείς ε­λι­κόπτερα καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Ως επικεφαλής ενός από τα πιο φημισμένα πα­νεπιστημιακά ιδρύματα σε ολόκληρο τον κόσμο έχει παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια όλο και πε­ρισσότερους φοιτητές να μην είναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους στα πιο απλά ζη­τή­μα­τα. Νέοι με απίστευτες γνώσεις, που όμως δεν μπορούν να κάνουν τα αυτονόητα. Μιλούν τρεις ξέ­νες γλώσσες και δεν ξέρουν πώς να κλείσουν ένα ραντεβού στο νοσοκομείο. Παίρνουν άριστα στις ε­ξετάσεις και δεν μπορούν να πάνε να ψωνίσουν ό,τι χρειάζεται για να μαγειρέψουν.

Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Οι ειδικοί λένε να το κάνουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ευνουχίζουμε την προσωπικότητά τους. Άλλο είναι να στέκομαι συμπαραστάτης δίπλα στο παιδί μου και άλλο να στέκομαι μπάστακας από πάνω του. Η ζωή είναι και σκληρή και δύσκολη. Γι’ αυτό το περίπλοκο, ακατανόητο, ίσως και ζοφερό μέλλον που τα περιμένει ας δώσουμε στα παιδιά μας το καλύτερο εφόδιο: την ικανότητα να σκέφτονται μόνα τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που τα α­φορούν, γνωρίζοντας πάντα πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Αυτό θα έπρεπε να ήταν γραμ­μένο στον Κώδικα Γονεϊκής Συμπεριφοράς, αν βέβαια υπήρχε κάτι τέτοιο.


► ΠΗΓΗ: www.philenews.com (26.10.2015), από την Ξένια Τούρκη

Μήπως είστε γονείς ελικόπτερα;

Από την Αιμιλία Αξιωτίδου
(ψυχοπαιδαγωγός, οικογενειακή-συστημική σύμβουλος)

Οι γονείς ελικόπτερα είναι εκείνοι οι μανιώδεις προστατευτικοί μπαμπάδες και μαμάδες που «αι­ω­ρού­νται» γύρω από τα παιδιά τους. Όταν, όμως, οι γονείς προσπαθούν να βγάζουν όλα τα εμπόδια α­πό τον δρόμο των παιδιών τους, δημιουργούν ανήμπορους εφήβους και ενήλικες που πάντα α­να­ζη­τούν μια μαμά να ορμήσει να τους σώσει.

Εσείς είστε γονιός ελικόπτερο; Δείτε μερικά από τα εμφανή σημάδια:

1. Παραχαϊδεύετε και επαινείτε συνεχώς τα παιδιά σας. Ενώ τα παιδιά χρειάζονται ενθάρρυνση, μπορεί να υπερβάλλετε επαινώντας τα, όταν για παράδειγμα νιώθετε μια ακατανίκητη, ασυνείδητη ε­πι­θυ­μία να τα επαινείτε και να τα επιβραβεύετε πάντοτε.

2. Κάνετε εσείς τα περισσότερα για το παιδί σας. Τα βοηθάτε χωρίς να σας ζητηθεί. «Θα σου α­πλώσω εγώ τη μαρμελάδα στο ψωμί, για να μη λερωθείς, να μην κοπείς, να μην κουραστείς»... Με το να είστε συνεχώς εξυπηρετικοί στα παιδιά σας τα εμποδίζετε να γίνουν αυτόνομα. Η συνεχής βοή­θεια δεν τους δίνει την ευκαιρία να πειραματιστούν και τα κάνει εύθραυστα.

3. Προσπαθείτε να προλάβετε όλα τα λάθη. Φανταστείτε αυτό: Το παιδί σας παίζει στις κούνιες και ένα άλλο παιδί έρχεται και προσπαθεί να το σπρώξει στον δρόμο. Αισθάνεστε έτοιμοι να πα­ρέμ­βε­τε; Φράσεις όπως «Ο γιος σας είναι αγενής και σπρώχνει το μωρό μου!» σας θυμίζουν κάτι;

Αν ένα παιδί έχει πρόβλημα με έναν φίλο του, καλό θα ήταν να το ακούσετε και ίσως να του προ­τεί­νε­τε κάποιες λύσεις, αλλά δεν είναι ανάγκη να παρασυρθείτε από τα συναισθήματά σας και να μα­λώ­σε­τε το άλλο παιδί ή να στραφείτε άμεσα στους γονείς του. Πολλές φορές τα παιδιά τα πη­γαί­νουν καλύτερα χωρίς την επέμβαση των ενηλίκων.

4. Παραμελείτε τη σχέση σας με τον σύντροφό σας. Πόσος καιρός πέρασε από τότε που φύγατε για να περάσετε ένα ήσυχο Σαββατοκύριακο οι δυο σας; Καταλαβαίνετε ότι κάτι δεν πάει καλά, ό­ταν όπου κι αν πάτε υπάρχει κι ένα παιδί μαζί σας. Οι οικογένειες που επικεντρώνονται στα παιδιά δε φτιάχνουν ούτε σωστούς γονείς ούτε σωστά παιδιά.

5. Γίνεστε ο καλύτερος φίλος του παιδιού σας. Πολύ συχνά οι γονείς δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη δική τους ζωή. Όταν μια μητέρα κάθεται σπίτι και περιμένει να έρθουν το παιδί της και οι φίλοι του, ώστε να κάνουν παρέα, το μήνυμα που στέλνει είναι: «Δεν έχω φίλους, φοβάμαι να κάνω ε­νή­λι­κες φίλους. Φοβάμαι να πω ακόμα και το πρόβλημά μου. Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω στη ζωή μου...».

Τα παιδιά είναι σαν μικρά μόρια αέρα που τρυπώνουν και γεμίζουν οποιοδήποτε κενό συναντήσουν. Αν η ζωή σας είναι κενή, εκείνα αυτομάτως θα τρέξουν να γεμίσουν το κενό, όσο κι αν δια­μαρ­τύ­ρε­στε.

6. Προσφέρετε πολλές υλικές ανταμοιβές. Πολύ συχνά μπορεί να αισθάνεστε ενοχή για το έργο σας ως γονείς και προσπαθείτε να επανορθώσετε τα λάθη σας σε έναν τομέα με το να είστε πο­λύ υ­πο­χω­ρη­τι­κοί σε έναν άλλο. Μαλώνετε με την γυναίκα σας; Είστε χωρισμένοι; Περνάτε πολλές ώ­ρες στη δουλειά σας; Προσφέρετε στα παιδιά σας πολλές υλικές ανταμοιβές και νομίζετε ότι έτσι τα αποζημιώνετε κατά ένα μέρος για τη στενοχώρια που νιώθουν, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ι­σχύ­ει. Απλώς συσσωρεύετε στενοχώρια πάνω στη στενοχώρια, διογκώνοντας τα προβλήματα.

7. Εξωθείτε το παιδί σας σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες. Μπορείτε να πιέσετε τα παιδιά μέ­χρι να καταρρεύσουν και στη συνέχεια να τα πιέσετε ακόμη περισσότερο, αλλά το μόνο πράγμα που θα πετύχετε είναι δυστυχισμένοι έφηβοι που ίσως έχουν μία μέτρια επιτυχία στη σταδιοδρομία τους, αν σταθούν τυχεροί.

Αν το παιδί σας αρρωσταίνει συχνά, δεν έχει κοινωνική ζωή ή έχει χαμηλή ικανότητα να αναπτύσσει κοι­νω­νικές σχέσεις, αν είναι συναισθηματικά μουδιασμένο, τότε είναι καιρός για αλλαγή.

8. Περιμένετε από το παιδί σας να εκπληρώσει τα δικά σας όνειρα. Ως γονείς δίνετε τα πάντα στα παιδιά σας προκειμένου να πετύχουν τον στόχο. Συχνά τρέφεστε με αυτό. Υπερηφανεύεστε α­πό τις επιτυχίες τους και ταπεινώνεστε από τις αποτυχίες τους. Δε «ζείτε» για να ζήσουν μια άνετη και ξένοιαστη ζωή τα παιδιά σας. Θυσιάζεστε για εκείνα αλλά η ίδια η θυσία είναι η τροφή σας. Η ε­πι­τυ­χί­α τους σας δικαιώνει, σας ανακουφίζει.

9. Δίνετε διαταγές στα παιδιά και όχι ξεκάθαρους κανόνες που τους προσφέρουν δομή. Τα παι­διά αποκτούν εσωτερική δομή και πειθαρχία αφού πρώτα δοκιμάσουν την εξωτερική δομή. Αντί να είστε οι ιδιοκτήτες των παιδιών, είναι καλύτερα να είστε οι φύλακές τους, οι προστάτες και οι ο­δη­γοί τους. Μια καλή καθοδήγηση περιλαμβάνει, αγάπη, φροντίδα, στοργή, αρχές και όρια. Όχι ό­μως διαταγές, κριτική και αυταρχισμό. Ένας καλός αρχηγός εμπνέει τους άλλους να τον α­κο­λου­θή­σουν.

10. Είστε ανταγωνιστικοί με τους άλλους γονείς. «Δεν είναι δυνατόν οι συμμαθητές σου να έχουν πά­ρει καλύτερο βαθμό στη Φυσική!» Το να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να μπαίνετε σε έναν συ­νε­χή ανταγωνισμό με τους άλλους γονείς μπορεί να τους κάνει κακό και να τους δώσει την εντύπωση ό­τι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εκείνα. Να θυμάστε ότι και τα εξαιρετικά ταλέντα κάνουν λάθη.

Για να μπορέσει όμως κανείς να βοηθήσει πραγματικά τα παιδί του, πρώτα πρέπει να δουλέψει με τον εαυτό του, να τακτοποιήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, να ανακαλύψει τα «θέλω» και τα «δε θέλω» του και να προσπαθήσει να βάλει σε τάξη όλο αυτό το χάος που έχει μέσα του και γύρω του. Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε κανέναν αν δε βοηθήσουμε πρώτα τον εαυτό μας. Με­γα­λώ­νου­με τον άλλον μεγαλώνοντας τον εαυτό μας.


► ΠΗΓΗ: www.babyonline.gr (29.09.2015)

Γονείς ελικόπτερα

Συνέντευξη με τον Γιόζεφ Κράους
(πρόεδρος συνδικάτου εκπαιδευτικών της Γερμανίας, διευθυντής Λυκείου
και ψυχολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «Γονείς ελικόπτερα»)

Ποιοι είναι «οι γονείς ελικόπτερα»;

Είναι γονείς οι οποίοι σαν ιπτάμενα ραντάρ υπερίπτανται κάθε στιγμή πάνω από τα παιδιά τους και εί­ναι έτοιμοι να επέμβουν για να τα «σώσουν». Συνήθως σηκώνουν πολλή σκόνη και η εμφάνισή τους γίνεται πάντοτε με θόρυβο. Μεταξύ αυτών των γονιών μπορεί κανείς να διακρίνει τα «ε­λι­κό­πτερα διάσωσης», «τα ελικόπτερα άμεσης επέμβασης» και «τα ελικόπτερα μεταφοράς». Τους συ­να­ντάμε στα νηπιαγωγεία, στα σχολεία, στους συλλόγους και στα ιατρεία.

Δεν υπήρχαν πάντα τέτοιοι γονείς ή είναι φαινόμενο του καιρού μας;

Μεμονωμένες περιπτώσεις υπήρχαν και πριν. Υπάρχει όμως σημαντική αύξηση στη Δύση, όπως και στην Ασία. Πριν από μερικά χρόνια οι «γονείς ελικόπτερα» ανήκαν στην ανώτερη τάξη. Κατά τη γνώ­μη μου τους συναντά κανείς πια και στη μεσαία τάξη. Εκτιμώ ότι οι «γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα», όπως και άλλες ακραίες περιπτώσεις γονιών (π.χ. εκείνοι που παραμελούν τα παιδιά τους), είναι πε­ρί­που το ένα τρίτο των γονιών. Ευτυχώς τα δύο τρίτα είναι συνεργάσιμοι, κανονικοί, φυσιολογικοί άν­θρω­ποι.

Σε τι οφείλεται η αύξηση του αριθμού των «γονιών ελικόπτερα»;

Ένας λόγος είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών με ένα παιδί. Επίσης, το γεγονός ότι πολ­λοί πλέον γίνονται γονείς σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία γονείς είναι πολύ «προ­γραμ­ματισμένοι», με λιγότερο αυθορμητισμό και μικρότερη ενσυναίσθηση. Ταυτόχρονα πα­ρα­τη­ρεί­ται μια όλο και μεγαλύτερη ψυχολογικοποίηση της ανατροφής των παιδιών. Αυτό οφείλεται σε μια πραγματική πλημμυρίδα της λεγόμενης βιομηχανίας συμβουλευτικής, μέσω του έντυπου και η­λε­κτρο­νι­κού τύπου.

Μέσα σ’ όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον φόβο που προκαλείται από τις έρευνες που «δι­α­πι­στώ­νουν» ότι οι Γερμανοί μαθητές υστερούν σε σχέση με τους συνομηλίκους τους παγκοσμίως κι ότι αν δε φοιτήσουν στο ανώτερο σχολείο ή στα πανεπιστήμια, δεν έχουν καμιά ελπίδα στον πα­γκό­σμιο ανταγωνισμό.

Ποια είναι η εξέλιξη των παιδιών αυτών των γονέων;

Τα παιδιά αυτά, ενώ αναπτύσσουν έντονες φιλοδοξίες, από την άλλη δυσκολεύονται να αναλάβουν ευ­θύνες. Δυσκολεύονται στην πραγματικότητα να ενηλικιωθούν και περνάνε μια παρατεταμένη ε­φη­βεί­α, δεν αποκτούν πραγματική αυτονομία από τους γονείς. Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα παιδιά γί­νο­νται στη συνέχεια και προβληματικοί σύζυγοι.

Τα σημερινά παιδιά είναι διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων γενεών;

Η υπερπροστατευτική παιδαγωγική έχει κάνει τα παιδιά διαφορετικά. Η ακτίνα δράσης των ση­με­ρι­νών δεκάχρονων παιδιών από τα δύο με τρία χιλιόμετρα που ήταν παλιότερα έχει περιοριστεί στα 200 με 300 μέτρα (ΣΗΜ. 1). Πολλά παιδιά που υπερπροστατεύονται δεν τους επιτρέπεται, για πα­ρά­δειγ­μα, να σκαρφαλώσουν σε ένα δέντρο και μεταφέρονται με το αυτοκίνητο μέχρι την πόρτα του σχολείου (ΣΗΜ. 2). Έτσι δε μαθαίνουν μόνα τους να διαχειρίζονται τους κινδύνους.

Το τηλεοπτικό στερέωμα, από την άλλη, τρομοκρατεί ότι παντού υπάρχουν κίνδυνοι και ότι το κακό κα­ρα­δοκεί. Οι στατιστικές, βέβαια, δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Για παράδειγμα, ο αριθμός των νε­κρών από τροχαία από τη δεκαετία του 1970 έχει μειωθεί κατά 80%. (Ακόμη και στην περίπτωση της παιδικής κακοποίησης οι έρευνες δείχνουν ότι κατά 90% συμβαίνει στο στενό οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον και όχι έξω από αυτό, αναφέρει ο Γιόζεφ Κράους σε άλλη συνέντευξη του.)

Εκτός από γονείς, υπάρχουν και παππούδες ελικόπτερα;

Όπου συμμετέχω σε ημερίδες με θέμα τους «γονείς ελικόπτερα» έρχονται και πολλοί παππούδες. Με­ρι­κοί όντως κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους. Υπάρχουν όμως και πολλοί, οι οποίοι α­ντι­με­τω­πί­ζουν με έντονο σκεπτικισμό την ανατροφή των σημερινών παιδιών.

Ποιος είναι ο αντίλογος στους «γονείς ελικόπτερα»;

Κατά την άποψή μου η ανατροφή των παιδιών είναι μια υπόθεση που έχει κάποια όρια στον προ­γραμ­μα­τισμό. Πρέπει να βρίσκει κανείς τη χρυσή τομή μεταξύ του «καθοδηγώ» και του «αφήνω να α­να­πτυχθεί». Οι γονείς δεν πρέπει, από φόβο ότι θα χάσουν την αγάπη των παιδιών τους, να τα α­φή­νουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Θα πρέπει να τους επιτρέψουμε να παίρνουν πρωτοβουλίες. Ακόμα κι αν αποτύχουν, θα μάθουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση και την αποτυχία τους. Πρέπει να τα εμπιστευτούμε, γιατί έτσι θα αποκτήσουν αυτοεκτίμηση, θα γίνουν υπεύθυνα και θα εξελίσσονται με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χιούμορ παίζει σημαντικό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών. Το χιούμορ ακτινοβολεί ζεστασιά, δημιουργικότητα και καλοσύνη. Δίνει μια ευκαιρία να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με πιο ψύχραιμα τις ανεπάρκειες και τις δυσκολίες μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Στις ελληνικές πόλεις μάλλον έχει μηδενιστεί.
2.Πάνω στο ίδιο θέμα έχει ενδιαφέρον η επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα «Stuttgarter Zei­tung» ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου της πόλης Bad Cannstatt, διαμαρτυρόμενος για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των γονιών του σχολείου. Γράφει χαρακτηριστικά: «Καθημερινά πολλοί γονείς φέρνουν τα παιδιά τους με το αυτοκίνητο μέχρι την είσοδο του σχολείου, όπου παρκάρουν παράνομα πα­ρε­μπο­δί­ζο­ντας την ασφαλή είσοδο των μαθητών. Στη συνέχεια ξεφορτώνουν τσάντες και παιδιά και τα α­κο­λου­θούν κουβαλώντας τις τσάντες μέσα στις τάξεις, όπου και περιμένουν να βγάλουν τα μπουφάν των παιδιών και να τα κρεμάσουν στις κρεμάστρες. Με την ευκαιρία ψάχνουν και τους εκπαι­δευ­τι­κούς για να ρωτήσουν διάφορα πράγματα. Η κατάσταση είναι απίστευτη και απαράδεκτη».



► ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016) – απόσπασμα

Επιθετικοί γονείς στα σχολεία

Από τον Δημήτριο Τσουκάλη
(γραμματέας Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Χαϊδαρίου, Αν. Αιρετός ΠΥΣΠΕ Γ΄ Αθήνας)

Ένα φαινόμενο που παίρνει διαστάσεις τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση είναι οι γονείς που έρ­χο­νται στο σχολείο με επιθετική, ακόμη και πολεμική διάθεση. Αυτοί οι γονείς δεν εμπιστεύονται το σχο­λείο και το αμφισβητούν σε κάθε του πτυχή. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι ένα από τα σο­βα­ρό­τερα προβλήματα (ίσως το σοβαρότερο) που δυσχεραίνουν την εκπαιδευτική διαδικασία εί­ναι η, χωρίς σοβαρή αιτία, απαξιωτική και επιθετική συμπεριφορά μερίδας γονέων. Μέσα σε τέτοιο κλί­μα η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία καθίσταται προβληματική.

Οι γονείς αυτοί είναι ανώτερης μόρφωσης, υπερπροστατευτικοί, έχουν απόλυτες απόψεις για την εκ­παί­δευ­ση και την ανατροφή των παιδιών και απαιτούν από το σχολείο να προσαρμοστεί στις δι­κές τους αντιλήψεις και επιθυμίες, τις οποίες θεωρούν αδιαπραγμάτευτες.
● Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ανελλιπώς την ώρα των διαλειμμάτων στα κάγκελα, για να φέ­ρουν «κάτι» στο (υπέρβαρο συχνά) παιδί τους, που –όμως– «δεν τρώει τίποτα».
● Όταν ψιχαλίζει έρχονται να δουν μήπως βγήκαν τα παιδιά στην αυλή στο διάλειμμα και αρ­ρω­στή­σουν.
● Όταν τα παιδιά τους πηγαίνουν στο θέατρο, κουβαλούν μαζί τους κινητό (γνωρίζοντας ότι α­πα­γο­ρεύ­ε­ται), γιατί θέλουν να ξέρουν πού βρίσκονται, «μη συμβεί κάτι».
● Στην τσάντα τούς βάζουν προμήθειες που θα έφταναν να ταΐσουν τουλάχιστον δύο παιδιά για μια ο­λόκληρη μέρα, ενώ για να μη ...ζηλεύουν τους δίνουν μαζί τους χρήματα (από πέντε μέχρι και δέ­κα ευρώ αυτήν την εποχή της κρίσης), «να πάρουν κάτι από το κυλικείο».
● Ανησυχούν για τους βαθμούς. Για τους σημαιοφόρους. Για το ποια δασκάλα θα πάρει την τάξη του χρόνου. Για το αν θα τελειώσουν την ύλη (της δευτέρας δημοτικού). Για τις πολλές ή λίγες ερ­γα­σί­ες που τους βάζει η δασκάλα. Και οπωσδήποτε για το μπούλινγκ. To παιδί τους είναι πάντοτε θύ­μα. Ποτέ θύτης. Αν όλοι λένε το αντίθετο, τότε απλά αυτό έχει στοχοποιηθεί.

Τα παιδιά αυτών των γονιών συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμογής και συνύπαρξης στο σχολικό περιβάλλον. Δυσκολεύονται να σεβαστούν τους κανόνες του σχολείου και δημιουργούν δι­αρκώς προβλήματα με τους συμμαθητές τους αλλά και τους εκπαιδευτικούς.

Τοξικό κλίμα

Το φαινόμενο αυτό έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά την ψήφιση του νόμου που έθετε σε αργία τους εκπαιδευτικούς ακόμη και με την κατάθεση μήνυσης εναντίον τους. Δεκάδες ήταν οι πε­ρι­πτώ­σεις εκπαιδευτικών σε ολόκληρη τη χώρα που βίωσαν έναν πραγματικό εφιάλτη, συχνά με α­στή­ρι­κτες και αστείες κατηγορίες. Αυτή όμως η κατάσταση δεν ταλαιπώρησε μόνο κάποιους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Δημιούργησε ένα τοξικό κλίμα στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί ένιωθαν, και ακόμη νιώθουν, ότι εί­ναι ευάλωτοι και απροστάτευτοι μπροστά σε παράλογες απαιτήσεις και επιθετικές συμπεριφορές με­ρί­δας γονέων.

Από την πλευρά της διοίκησης ακόμη και κραυγαλέα παράλογες καταγγελίες ακολουθούσαν την τυ­πι­κή διαδικασία της διερεύνησης, «δικαιώνοντας», έστω και πρόσκαιρα, αυτού του τύπου τη συ­μπε­ρι­φο­ρά. Αυτή η αντιμετώπιση ενθάρρυνε περισσότερο τη γιγάντωση του φαινομένου.

Κανείς βέβαια δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το σχολείο είναι ένας χώρος απαλλαγμένος από προ­βλή­μα­τα, όπου όλα λειτουργούν ιδανικά ή ότι και οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ευθύνες (εξάλλου μέρος της κοινωνίας είναι κι εκείνοι), αλλά αυτή η κατάσταση ελάχιστα έχει να κάνει με πραγ­μα­­τι­κά προβλήματα.


► ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016) – απόσπασμα

30 Απριλίου 2016

Είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε
τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από τη Sarah Blaine
(μαμά, πρώην δασκάλα, δικηγόρος)

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε ήμασταν όλοι μαθητές. Σχεδόν ο κάθε ένας από εμάς είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο καθένας μας κάθισε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκπαιδευτικούς. Είχαμε δασκάλους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, στην πέμπτη τάξη· και γυμναστές και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μουσικής. Είχαμε φυσικούς και κοινωνιολόγους, καθηγητές αγγλικών και μαθη­μα­τι­κών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λατινικά ή καθηγη­τές ισπανικών, φυ­σι­κής και ψυχολογίας. Εγώ είχα καθηγητή ακόμη και για «Δεξιότητες Ε­πικοινωνίας». Είχαμε συμ­βού­λους επαγγελματικού προσανατολισμού και διευθυντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ει­δι­κής αγωγής.

Επομένως γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις και ξέρουμε τι κά­νουν. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αποτελεσματικοί, ξέρουμε ποιοι έμειναν στη μνήμη μας και ποιοι ήταν α­πα­ρά­δε­κτοι. Ξέρουμε. Γνωρίζουμε ποιοι άλ­λα­ξαν τη ζωή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε και ποιοι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο. Η διδα­σκαλία ως ε­πάγ­γελμα δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έ­χει καμία μαγεία. Δεν έχει κανέναν σεβασμό. Ήμασταν μα­θητές και, ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Τους διασύρουμε. Τους επικρίνουμε. Μπο­ρού­με να τα κάνουμε καλύτερα από ε­κείνους. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί διδάσκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δασκάλους. Πρέ­πει να τους ακούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τους μειώνουμε με αυθαίρετες μετρήσεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να στα­ματήσουμε να σκεφτόμαστε ό­τι ξέρουμε τι σημαίνει διδασκαλία μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθη­τές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Μετά πέρασα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική περιοχή. Έμαθα ότι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα εξαιρετικό κολέγιο και ακόμη και η χρονιά μου ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη σχολική εκπαίδευση, σε ένα από τα καλύ­τερα δημόσια πανεπιστήμια, δε μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μαθητές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να διδάσκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μαθή­τρια και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρόνια εξάσκησης στην τάξη θα με έκαναν κα­νονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παιδιά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νομική. Πέρασα τις δικηγορικές εξετάσεις. Άρχισα την πρακτική μου σε ένα επιβλητικό μεγάλο δικηγορικό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δε με είχαν προετοιμάσει περισσότερο απ’ ό,τι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προετοιμάσει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενερ­γεί­α δικηγόρος έβγαζα πέντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα ως δασκάλα. Δούλεψα σκληρά την πρώτη μου χρονιά ως δικηγόρος. Αλλά δε δούλεψα τόσο σκληρά όσο είχα δουλέψει τη χρονιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα δε δούλεψα πιο σκληρά. Ίσως μάλιστα να δούλεψα και λίγο λι­γό­τερο. Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα μπορού­σα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να αναπτύξω καλύτερα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να ακονίσω τη στρατηγική λογική μου. Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι καλύτερη. Να μάθω καλύτερα τον Νόμο. Να μάθω περισσότερες δια­δικασίες. Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο είναι ένα επάγγελμα. Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της σταδιοδρομίας τους. Οι δικηγόροι αποκτούν μεγαλύτερη ευθύνη, που την κερδίζουν με τον χρόνο. Οι νέοι καθηγητές αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη η­μέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη. Οι άνθρωποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως επαγγελματία, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχει α­πο­λύ­τως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δε γνωρίζετε περισσότερα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι γνωρίζετε για τη δικηγορία. Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές δεν έχετε σχε­διάσει προγράμματα σπουδών, δεν έχετε σχεδιάσει μάθημα, δεν έχετε παρακολουθήσει συνε­δρι­ά­σεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έχετε ετοιμάσει διαγωνίσματα, δεν έχετε βάλει βαθμούς μετά α­πό αξιολόγηση, δεν έχετε παρακολουθήσει τη φοίτηση των μαθητών. Δεν έχετε διδάξει μαθη­τές, δεν έχετε επανεξετάσει τους στόχους σας και δεν έχετε δημιουργήσει ερωτήσεις για μελέτη. Δεν έ­χετε βά­λει σε μαθητές εργασία για το σπίτι. Δε γράφετε καθημερινά τους στόχους του μαθήματος στον α­σπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον ασπροπίνακα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευ­α­νά­γνω­στα στον πίνακα, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζετε ότι κανένας από τους μαθητές σας δε θα πε­τά­ξει μια καρέκλα έξω από το παράθυρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που πέτυχαν. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που απέτυχαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ήσυχους κατά τη δι­άρ­κεια του μαθήματος...

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικος πολίτης αυτής της χώρας πι­στεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ενώ δε γνωρίζουν. Έτσι δίνουν «λύσεις», αναπτύσσουν πο­λι­τική, γράφουν άρθρα και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέρουν, αυτούς που μπο­ρούν να διδάξουν. Τους δασκάλους.


► ΠΗΓΗ: teleytaiothranio.blogspot.gr (30.04.2016)