20 Μαρτίου 2014

Το σβήσιμο της φωτιάς

«Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός
κουβά αλλά το άναμμα μιας φωτιάς»
(William Butler Yeats)

(ψυχοθεραπεύτρια, ann-lou.blogspot.gr)

Κάθε απόγευμα μια δεκάχρονη μικρή διαβάζει κι εγώ βράζω από τον θυμό μου. Α­πο­στη­θί­ζει λέ­ξεις που δεν κατανοεί χωρίς να ρωτάει την έννοιά τους. Κόβει τον κό­σμο και τον καταπίνει α­μά­ση­το. Προφανώς κανείς ποτέ δεν την έμαθε να ρω­τά­ει. Σκέ­φτο­μαι στο σχολείο τη δα­σκά­λα να αγκομαχά να τελειώσει την αδυσώπητη ύ­λη. Πού χρόνος για ερωτήσεις και α­πα­ντή­σεις. Αυτά είναι γι’ αυτούς που θέλουν να μά­θουν να σκέφτονται. Αποστηθίζει την Ιστορία, τη Γε­ω­γρα­φί­α. Όταν πάει να γρά­­ψει μια πιο σύνθετη σκέψη γράφοντας μια πιο σύνθετη πρό­τα­ση, μπερδεύεται.

Βλέπω τα παιδιά να δυσκολεύονται. Τα πιο αδύναμα να πασχίζουν βασανιστικά να πιά­σουν τους πιο δυνατούς. Κι όλοι μαζί να λουφάζουν, να υποστέλλουν τη σημαία της φιλομάθειας, της ανα­ζω­ο­γο­νητικής περιέργειας. Να νιώθουν σαν επιβάτες σε έ­να τρένο που τους πάει μα­κρι­ά σε χώρες στεί­ρες και ξερές, μακριά από τους θρε­πτι­κούς χυμούς της αληθινής γνώσης. Να βαριούνται, να α­δια­φορούν, να μισούν. Να χά­νουν ψιχουλάκι ψιχουλάκι την έμφυτη α­νά­γκη για εξερεύνηση του κό­σμου. Να πα­ρα­σύ­ρο­νται στη δική μας δίνη, να εσωτερικεύουν τις τρύ­πες μας, να α­δειά­ζουν από ου­σί­α.

Τη βλέπω να βάζει στη σάκα της τα βιβλία. Ένα από τα έξι της Γλώσσας, ένα από τα πέ­ντε των Μα­θηματικών, ένα Ι­στο­ρί­ας γραμμένο από κάποιον που μάλλον είχε μι­σή­σει πολύ την Ι­στο­ρί­α ή τα παιδιά που διαβάζουν Ιστορία. Ένα Θεατρικής Αγωγής που δε θα το ανοίξουν και πάλι σήμερα για­τί η ύλη δε θα το επιτρέψει, ένα Φυσικής Α­γω­γής για τις ασκήσεις που θα μπο­ρού­σε μόνη της να κά­νει αν είχε ελεύθερο χρό­νο. Πολ­λά βιβλία που δε θα ανοίξουν πο­τέ. Γραμμένα με τα λεφτά από τα κοι­νο­τι­κά κον­δύ­λια. Από ανθρώπους που αρπάξανε τότε πολ­λά λεφτά και που τώρα δεν εί­μαι καν σί­γου­ρη πως μάθανε τουλάχιστον να μη μιλάνε. Με­ρι­κοί δάσκαλοι προ­σπα­θούν, δί­νουν τα δικά τους φυλλάδια. Αλλά αυτό δεν αρκεί.


Τη βλέπω να μαζεύει τα τετράδιά της. Αυτά που περιέχουν τα πρώτα της βήματα στη μαγική χώ­ρα του Λόγου. Τις λέξεις, τα επιχειρήματα, τις σκέψεις της. Και θέ­λω να της ζητήσω συ­γνώ­μη που ε­ξακολουθώ να την αφήνω απροστάτευτη να σκορ­πί­ζε­ται άσκοπα, να μπαίνει κι αυ­τή σαν ένα μι­κρο­σκοπικό λιθαράκι σε μια ι­στο­ρί­α θλι­βε­ρής πραγματικότητας που μας σφίγ­γει όλο και πιο βάρ­βα­ρα.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω να περπατά ελεύθερη στα λιβάδια, κρα­τώ­ντας τη ζω­ή στα χέρια της. Να μη φοβάται να μιλήσει, να διεκδικήσει, να θυμώσει, να αγαπήσει.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω ν’ ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της και της καρ­διάς της για να δώσει βοήθεια στον αδύναμο, αγάπη στον φίλο της.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω να αναλαμβάνει ρίσκο για να μπορέσει να περ­πα­τή­σει σε δρόμους ωραίους και φωτεινούς, γιατί οι δρόμοι δεν πάνε πάντα α­πό τα σίγουρα. Να περπατήσει άφοβα σε δρόμους που οι άνθρωποι δοκιμάζουν να συν­δε­θούν, να δώσουν και να πάρουν.

Τη βοηθώ να φορέσει τη σάκα της στην πλάτη και παρακαλώ από μέσα μου να γίνει σή­με­ρα το θαύ­μα. Όπως τότε, χρόνια πολλά πριν, που είχαμε κανονίσει στην ώρα των «φι­λο­λο­γι­κών» να μην κάνουμε μάθημα. Μέρες πριν ο δάσκαλος μάς είχε γρά­ψει σ’ ένα χαρτάκι: «Ν. Καβ­βα­δί­ας “Μαρα­μπού”». Σαν συνθηματικό το νιώσαμε. Συν­θη­μα­τι­κό ήταν. Δυο ώρες εκεί. «Μα­ρα­μπού», «Πούσι», «Η βάρδια»· απαγγελία α­πό το στό­μα δωδεκάχρονων παιδιών. Τα τρα­γού­δια ενδιάμεσα. Απαγ­γε­λί­ες του ποιητή σ’ έ­να κασετόφωνο που είχαμε φέρει από το σπί­τι. Και για διακόσμηση αφίσα με θέ­­μα α­πό πίνακες του Τσαρούχη. Δυο ώρες δε μίλησε κα­νείς.

Αυτό το συνθηματικό περιμένω κάθε μέρα. Για να πάψω να νιώθω πως κρεμώ στην τσά­ντα της τη συνεχόμενη ανημπόρια μας για ένα καλύτερο αύριο. Γι’ αυτό το αύριο που μεγαλώνει σή­με­ρα στα πόδια μας, δίπλα μας. Ένα δίπλα μας τόσο μακριά ακόμη α­πό τις δυνατότητές μας. Ένα συνθημα­τικό που να με κάνει να ελπίσω ξανά πως τα δε­κά­χρο­να παιδιά θα αρ­χί­σουν να μαθαίνουν πως οι φίλοι, οι δάσκαλοι είναι μνήμες. Και πως, όπως η ποίηση, δε βρί­σκο­νται μόνο στα βιβλία αλλά στα πρόσωπα και στα έρ­γα των ανθρώπων. Στον κόσμο.


ΠΗΓΗ: vetonews.gr (15.10.2013) ● ΕΙΚΟΝΕΣ: klimbo.ru, newagemama.com


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ: εκπαίδευση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου