8 Σεπτεμβρίου 2017

Αγαπώ σημαίνει και στερώ

Οι υπερβολές των γονέων δημιουργούν ενήλικες με συ-
μπεριφορά παιδιού σε πολλές πτυχές της ζωής τους

(ψυχολόγος, ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια)

Στην εποχή μας οι γονείς προσπαθούν συνεχώς να μη λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Ιδίως οι γο­νείς των σημερινών τριαντάρηδων και σαραντάρηδων είναι άνθρωποι που πάλεψαν πολύ για να μη μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν εκείνοι ή οι δικοί τους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές να φτάνουμε στο άλλο άκρο: να βρι­σκό­μα­στε, ως κοι­νω­νί­α, αντιμέτωποι με συμπεριφορές ενηλίκων που δε μοιάζουν με ενήλικες· ή να βρι­σκό­μα­στε α­ντι­μέ­τω­ποι με τη δυσκολία μας να μπούμε σε καταστάσεις που ζορίζουν, όπως εί­ναι μια α­παι­τη­τι­κή δουλειά χωρίς δίχτυ ασφαλείας, το μεγάλωμα των παιδιών, ο γάμος, η α­νά­λη­ψη των οικονομικών υποχρεώσεων εξ ολοκλήρου.

Πολλοί αποδίδουν αυτές τις δυσκολίες στην «κρίση». Αυτό φαινομενικά είναι σωστό, όχι ό­μως κατά βάθος, διότι θα μπορούσαμε να πούμε ότι και η κρίση από αυτό δημιουργήθηκε. Φτά­σα­με δηλαδή σε αυτήν, επειδή δεν αναλάβαμε ποτέ εξ ολοκλήρου τις ευθύνες μας.

Σκέφτομαι ότι αν θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, οφείλουμε να είμαστε κοντά τους ψυ­χι­κά, αλλά να τους στερήσουμε τα περιττά: τις πολλές ανέσεις, τις περιττές φρο­ντί­δες, το να είμαστε πάντα εκεί γι’ αυτά –ιδίως από μια ηλικία και μετά. Να τα κάνουμε να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σουν ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ότι και εκείνα είναι ικανά για πολλά πράγ­μα­τα. Να τους δείξουμε την πραγματικότητα.

Όταν έχουμε φτιάξει ένα πλαίσιο ψυχικής προσφοράς και συναισθηματικής αλήθειας, τότε στα­δι­α­κά μπορούμε να στερήσουμε από τον άλλο ό,τι θα του κάνει κακό. Ό,τι θα τον κάνει ε­ξαρ­τη­μέ­νο, στάσιμο, αδύναμο. Αγαπώ δε σημαίνει μόνο δίνω. Σημαίνει και αφαιρώ. Η σχέ­ση θέλει μικρές δόσεις ουσίας αλλά και μικρές δόσεις απουσίας, για να μπορέσει ο άλλος να βρει τον εαυτό του, τις δυνάμεις του. Καμιά φορά η αδιαφορία, σε κατάλληλες ηλικίες, είναι πιο κι­νη­τή­ρι­α και σωτήρια, γιατί σε μικρές δόσεις παράγει θυμό και ενεργοποίηση. Το σί­γου­ρο εί­ναι ότι κάθε σχέση, γονεϊκή και άλλη, θέλει σκέψη. Σκέψη για το ποιοι είμαστε εμείς που δί­νου­με και τι παίρνουμε τελικά με το να μην πατά ο άλλος στα πόδια του, με το να μη δι­α­φο­ρο­ποι­εί­ται.

Η ενηλικίωση είναι μια επίπονη αλλά ουσιαστική διαδικασία. Η σχέση, ο γάμος, η γο­νεϊ­κό­τη­τα, η φιλία, οι σπουδές και η εργασία θέλουν κυρίως κόπο, συστηματικότητα και πειθαρχία. Ό­μως, τελικά, αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την εξέλιξη, ψυχική και κοινωνική.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (27.08.2017)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου