8 Μαΐου 2016

Ούτε έπιπλο ούτε πρίγκιπας ούτε σάκος του μποξ

Από την Τασούλα Καραϊσκάκη
(δημοσιογράφος)

Κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά, νήπια θύματα των ίδιων των γονιών τους. Δεκάδες δραματι­κές ιστορίες με πρωταγωνιστές τετράχρονα ή πεντάχρονα μονοπωλούν για μέρες την επικαιρότητα, ε­γεί­ροντας πάντα το ίδιο αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν η όποια συνθήκη να είναι ι­σχυ­ρό­τε­ρη από τη γονεϊκή αφοσίωση;

Εκατομμύρια άνθρωποι δεν επιλέγουν να γίνουν γονείς –πάνω από 250.000 αμβλώσεις γίνονται ε­πι­σή­μως στη χώρα μας, είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη και τρίτοι στον κόσμο. Εκατομμύρια άλλοι το ε­πι­λέ­γουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άνθρωποι φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί ελαφρά τη καρ­δί­α, χωρίς να νιώθουν την πυκνή πραγματικότητα της επιλογής τους. Γεννούν γιατί είναι απλώς στη φύση του ανθρώπου να γεννά, αλλά όχι πάντα και να ανατρέφει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έ­τοι­μοι να αποδεχθούν τον ρόλο του γονέα, δηλαδή του ανθρώπου που μέχρι να κλείσει τα μάτια για πά­ντα θα καρδιοχτυπά για εκείνη την άλλη ύπαρξη που ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής αρ­χι­κά α­πό­λυ­τα εξαρτώμενη από αυτόν. Είναι μια ευθύνη χαρμόσυνη, γεμάτη με χίλιες χαρές, αλλά και χίλιες α­γω­νί­ες. Πρέπει να θέλεις να τη σηκώσεις. Να θέλεις να νοιάζεσαι.

Αλλά ακόμη κι αν επιθυμεί κανείς τα παραπάνω, το να είσαι γονιός είναι μια τέχνη δύσκολη να την α­σκείς. Είναι μια διαρκής πορεία στην κόψη του ξυραφιού. Τα παιδιά δεν είναι ούτε «έπιπλα» ούτε αυ­το­κράτορες, δεν είναι σάκος του μποξ, συναισθηματικό δεκανίκι ή κατοικίδιο. Πρέπει να γνωρίζει κα­νείς πόσο θα προχωρήσει στη ρύθμιση της ζωής τους και πότε θα σταματήσει.

Οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων. Μέσα από αυτές α­πο­φεύ­γουν να γίνονται θύματα της υπερβολικής υποκειμενικότητας. Η σχέση με το παιδί είναι σχο­λεί­ο. Καθώς ανατρέφεις, ξεπερνάς την ομφαλοσκόπηση και τον υπαρξιακό φόβο και ακολουθείς την αντικειμενική ροή των πραγμάτων.

Από τους γονείς που τα επιθυμούν τα παιδιά υφίστανται τρεις συνήθεις κακοποιήσεις:
● Η πρώτη είναι η υπερπροστασία. Η παγίδα τού να τους προσφέρονται όλα στο πιάτο, με α­πο­τέ­λε­σμα να νιώθουν ανίκανα να φέρουν σε πέρας κάτι μόνα, να ελέγξουν την ίδια τους τη ζωή. Έτσι γί­νο­νται άτομα με έλλειψη αυτοεκτίμησης, που αναζητούν πάντα στήριγμα σε κάποιον.
● Η δεύτερη είναι η συναισθηματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός τοποθετεί το παιδί στη θέση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του συντρόφου και αδράχνεται από εκείνο. Στην περίπτωση αυτή δεν είναι ο γο­νιός που καλύπτει την ανάγκη του παιδιού αλλά το αντίστροφο.
● Η τρίτη είναι η αμέλεια. Τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η φιλαυτία και η δίψα για α­το­μι­κή επικράτηση είναι οι αιτίες για τις διαταραγμένες σχέσεις και τα ενδοοικογενειακά εγκλήματα, τις εντάσεις, τη βία, τον τρόμο. Δε γνωρίζουν ακόμη πως όταν ο άνθρωπος προβάλλει πάνω στην οι­κο­γέ­νεια τη φλόγα της δικής του εμμονής, γεννιούνται εγκλήματα.

Τα παιδιά, ωστόσο, βλέπουν ξεκάθαρα στο πρόσωπο του προβληματικού γονιού τον άνθρωπο που τους στερεί τη γαλήνη, την ξενοιασιά, την αγάπη, την ασφάλεια, το όνειρο. Οι μεγάλοι δεν το α­ντι­λαμ­βά­νο­νται.


► ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.05.2016)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου