2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα: Κρατάτε αποστάσεις!

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι σαφής. Κρατάτε, λέει, ασφαλείς αποστάσεις από τα προ­πο­ρευ­ό­με­να οχήματα είτε είναι σταματημένα είτε εν κινήσει. Απλό και κατανοητό. Μακάρι να ήταν το ί­διο απλό και όσον αφορά τις αποστάσεις που πρέπει να κρατούμε οι γονείς από τα παιδιά μας.

Τώρα τελευταία ένας καινούργιος όρος έκανε την εμφάνισή του. Είναι οι γονείς ελικόπτερα. Αυτοί, δη­λα­δή, που βρίσκονται συνέχεια σαν ελικόπτερα πάνω από τα παιδιά τους, παρακολουθούν κάθε τους κίνηση, δεν τα αφήνουν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και τα πνίγουν με την αγάπη και την προ­στα­σί­α τους.

Το να θέλει κάποιος να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί του είναι απολύτως κατανοητό. «Θα έ­κανα τα πάντα για να βοηθήσω τα παιδιά μου», λένε οι περισσότεροι γονείς και το εννοούν. Αυτό το «τα πάντα», όμως, περιλαμβάνει πολλά. Από μια υγιή μέχρι μια αρρωστημένη συμπεριφορά. Για­τί είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, να κάτσω να εξηγήσω στο παιδί μου πώς να κάνει ε­ξι­σώ­σεις με κλάσματα και εντελώς διαφορετικό να κάτσω να τις λύσω εγώ.

Οι γονείς ελικόπτερα ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στη ζωή τους. Φτάνουν στο σημείο να μην μπορούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το παιδί. Όταν α­να­φέ­ρονται σε αυτό μιλούν στον πληθυντικό αριθμό: Βγάλαμε δοντάκια, κάναμε εμβόλιο, πα­ρα­κο­λου­θού­με μα­θή­μα­τα πιάνου, πήραμε άριστα στο διαγώνισμα. Και τούτο είναι το λιγότερο. Οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα θέλουν να ασκούν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή των παιδιών τους: Ποια ρούχα θα φο­ρέ­σουν, ποιοι θα είναι οι φίλοι τους, πώς θα κάνουν την κατ’ οίκον εργασία τους, τι θα σπουδάσουν.

Είναι φρικτό να μεγαλώνει κανείς σε συνθήκες σκλαβιάς. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για την ε­λευ­θε­ρί­α, για να φτάνουμε στο σημείο σήμερα οι ίδιοι οι γονείς να γίνονται δυνάστες. Η καταπίεση που υ­φί­στα­νται αυτά τα παιδιά είναι τρομερή, αλλά δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά που βρίσκονται στο επίκεντρο του γονεϊκού σύμπαντος προ­σγει­ώ­νο­νται άσχημα όταν διαπιστώσουν ότι δε συμβαίνει το ίδιο στην αληθινή ζωή. Τα παιδιά των γονιών ε­λι­κο­πτέ­ρων είναι άβουλα, αδύναμα να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές δυσκολίες της ζωής.

H πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ Lythcott-Haims υποστηρίζει πως οι γονείς ε­λι­κόπτερα καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Ως επικεφαλής ενός από τα πιο φημισμένα πα­νεπιστημιακά ιδρύματα σε ολόκληρο τον κόσμο έχει παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια όλο και πε­ρισσότερους φοιτητές να μην είναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους στα πιο απλά ζη­τή­μα­τα. Νέοι με απίστευτες γνώσεις, που όμως δεν μπορούν να κάνουν τα αυτονόητα. Μιλούν τρεις ξέ­νες γλώσσες και δεν ξέρουν πώς να κλείσουν ένα ραντεβού στο νοσοκομείο. Παίρνουν άριστα στις ε­ξετάσεις και δεν μπορούν να πάνε να ψωνίσουν ό,τι χρειάζεται για να μαγειρέψουν.

Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Οι ειδικοί λένε να το κάνουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην ευνουχίζουμε την προσωπικότητά τους. Άλλο είναι να στέκομαι συμπαραστάτης δίπλα στο παιδί μου και άλλο να στέκομαι μπάστακας από πάνω του. Η ζωή είναι και σκληρή και δύσκολη. Γι’ αυτό το περίπλοκο, ακατανόητο, ίσως και ζοφερό μέλλον που τα περιμένει ας δώσουμε στα παιδιά μας το καλύτερο εφόδιο: την ικανότητα να σκέφτονται μόνα τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που τα α­φορούν, γνωρίζοντας πάντα πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Αυτό θα έπρεπε να ήταν γραμ­μένο στον Κώδικα Γονεϊκής Συμπεριφοράς, αν βέβαια υπήρχε κάτι τέτοιο.


► ΠΗΓΗ: www.philenews.com (26.10.2015), από την Ξένια Τούρκη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου