30 Απριλίου 2016

Είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε
τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από τη Sarah Blaine
(μαμά, πρώην δασκάλα, δικηγόρος)

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε ήμασταν όλοι μαθητές. Σχεδόν ο κάθε ένας από εμάς είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο καθένας μας κάθισε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκπαιδευτικούς. Είχαμε δασκάλους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, στην πέμπτη τάξη· και γυμναστές και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μουσικής. Είχαμε φυσικούς και κοινωνιολόγους, καθηγητές αγγλικών και μαθη­μα­τι­κών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λατινικά ή καθηγη­τές ισπανικών, φυ­σι­κής και ψυχολογίας. Εγώ είχα καθηγητή ακόμη και για «Δεξιότητες Ε­πικοινωνίας». Είχαμε συμ­βού­λους επαγγελματικού προσανατολισμού και διευθυντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ει­δι­κής αγωγής.

Επομένως γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις και ξέρουμε τι κά­νουν. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αποτελεσματικοί, ξέρουμε ποιοι έμειναν στη μνήμη μας και ποιοι ήταν α­πα­ρά­δε­κτοι. Ξέρουμε. Γνωρίζουμε ποιοι άλ­λα­ξαν τη ζωή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε και ποιοι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο. Η διδα­σκαλία ως ε­πάγ­γελμα δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έ­χει καμία μαγεία. Δεν έχει κανέναν σεβασμό. Ήμασταν μα­θητές και, ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Τους διασύρουμε. Τους επικρίνουμε. Μπο­ρού­με να τα κάνουμε καλύτερα από ε­κείνους. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί διδάσκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δασκάλους. Πρέ­πει να τους ακούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τους μειώνουμε με αυθαίρετες μετρήσεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να στα­ματήσουμε να σκεφτόμαστε ό­τι ξέρουμε τι σημαίνει διδασκαλία μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθη­τές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Μετά πέρασα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική περιοχή. Έμαθα ότι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα εξαιρετικό κολέγιο και ακόμη και η χρονιά μου ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη σχολική εκπαίδευση, σε ένα από τα καλύ­τερα δημόσια πανεπιστήμια, δε μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μαθητές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να διδάσκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μαθή­τρια και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρόνια εξάσκησης στην τάξη θα με έκαναν κα­νονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παιδιά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νομική. Πέρασα τις δικηγορικές εξετάσεις. Άρχισα την πρακτική μου σε ένα επιβλητικό μεγάλο δικηγορικό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δε με είχαν προετοιμάσει περισσότερο απ’ ό,τι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προετοιμάσει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενερ­γεί­α δικηγόρος έβγαζα πέντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα ως δασκάλα. Δούλεψα σκληρά την πρώτη μου χρονιά ως δικηγόρος. Αλλά δε δούλεψα τόσο σκληρά όσο είχα δουλέψει τη χρονιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα δε δούλεψα πιο σκληρά. Ίσως μάλιστα να δούλεψα και λίγο λι­γό­τερο. Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα μπορού­σα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να αναπτύξω καλύτερα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να ακονίσω τη στρατηγική λογική μου. Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι καλύτερη. Να μάθω καλύτερα τον Νόμο. Να μάθω περισσότερες δια­δικασίες. Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο είναι ένα επάγγελμα. Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της σταδιοδρομίας τους. Οι δικηγόροι αποκτούν μεγαλύτερη ευθύνη, που την κερδίζουν με τον χρόνο. Οι νέοι καθηγητές αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη η­μέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη. Οι άνθρωποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως επαγγελματία, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχει α­πο­λύ­τως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δε γνωρίζετε περισσότερα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι γνωρίζετε για τη δικηγορία. Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές δεν έχετε σχε­διάσει προγράμματα σπουδών, δεν έχετε σχεδιάσει μάθημα, δεν έχετε παρακολουθήσει συνε­δρι­ά­σεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έχετε ετοιμάσει διαγωνίσματα, δεν έχετε βάλει βαθμούς μετά α­πό αξιολόγηση, δεν έχετε παρακολουθήσει τη φοίτηση των μαθητών. Δεν έχετε διδάξει μαθη­τές, δεν έχετε επανεξετάσει τους στόχους σας και δεν έχετε δημιουργήσει ερωτήσεις για μελέτη. Δεν έ­χετε βά­λει σε μαθητές εργασία για το σπίτι. Δε γράφετε καθημερινά τους στόχους του μαθήματος στον α­σπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον ασπροπίνακα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευ­α­νά­γνω­στα στον πίνακα, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζετε ότι κανένας από τους μαθητές σας δε θα πε­τά­ξει μια καρέκλα έξω από το παράθυρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που πέτυχαν. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που απέτυχαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ήσυχους κατά τη δι­άρ­κεια του μαθήματος...

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικος πολίτης αυτής της χώρας πι­στεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ενώ δε γνωρίζουν. Έτσι δίνουν «λύσεις», αναπτύσσουν πο­λι­τική, γράφουν άρθρα και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέρουν, αυτούς που μπο­ρούν να διδάξουν. Τους δασκάλους.


► ΠΗΓΗ: teleytaiothranio.blogspot.gr (30.04.2016)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου