15 Δεκεμβρίου 2016

Παιδοφιλία: Η μάστιγα της εποχής

Ινφογράφημα ενός εγκλήματος


ΠΗΓΗ: www.newsit.gr

21 Αυγούστου 2016

Χρυσό μετάλλιο σε ένα σπουδαίο άθλημα

Στο άθλημα του ήθους και του ευ αγωνίζεσθαι


ΠΗΓΗ: 1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ ● ΕΙΚΟΝΑ: hysteria.gr

8 Μαΐου 2016

Ούτε έπιπλο ούτε πρίγκιπας ούτε σάκος του μποξ

(δημοσιογράφος)

Κακοποιημένα ή παραμελημένα παιδιά, νήπια θύματα των ίδιων των γονιών τους. Δεκάδες δρα­μα­τι­κές ιστορίες με πρωταγωνιστές τετράχρονα ή πεντάχρονα μονοπωλούν για μέρες την ε­πι­και­ρό­τη­τα, ε­γεί­ροντας πάντα το ίδιο αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν η όποια συν­θή­κη να είναι ι­σχυ­ρό­τε­ρη από τη γονεϊκή αφοσίωση;

Εκατομμύρια άνθρωποι δεν επιλέγουν να γίνουν γονείς –πάνω από 250.000 αμβλώσεις γί­νο­νται ε­πι­σή­μως στη χώρα μας, είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη και τρίτοι στον κόσμο. Ε­κα­τομ­μύ­ρι­α άλλοι το ε­πι­λέ­γουν με ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλοί άνθρωποι φέρνουν στον κό­σμο ένα παιδί ελαφρά τη καρ­δί­α, χωρίς να νιώθουν την πυκνή πραγματικότητα της ε­πι­λο­γής τους. Γεννούν γιατί είναι απλώς στη φύση του ανθρώπου να γεννά, αλλά όχι πάντα και να ανατρέφει. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έ­τοι­μοι να αποδεχθούν τον ρόλο του γονέα, δηλαδή του ανθρώπου που μέχρι να κλείσει τα μάτια για πά­ντα θα καρδιοχτυπά για εκείνη την άλλη ύ­παρ­ξη που ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής αρ­χι­κά α­πό­λυ­τα εξαρτώμενη από αυτόν. Είναι μια ευ­θύ­νη χαρμόσυνη, γεμάτη με χίλιες χαρές, αλλά και χίλιες α­γω­νί­ες. Πρέπει να θέλεις να τη ση­κώ­σεις. Να θέλεις να νοιάζεσαι.

Αλλά ακόμη κι αν επιθυμεί κανείς τα παραπάνω, το να είσαι γονιός είναι μια τέχνη δύσκολη να την α­σκείς. Είναι μια διαρκής πορεία στην κόψη του ξυραφιού. Τα παιδιά δεν είναι ούτε «έ­πι­πλα» ούτε αυ­το­κράτορες, δεν είναι σάκος του μποξ, συναισθηματικό δεκανίκι ή κα­τοι­κί­δι­ο. Πρέπει να γνωρίζει κα­νείς πόσο θα προχωρήσει στη ρύθμιση της ζωής τους και πότε θα στα­μα­τή­σει.

Οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων. Μέσα από αυ­τές α­πο­φεύ­γουν να γίνονται θύματα της υπερβολικής υποκειμενικότητας. Η σχέση με το παι­δί είναι σχο­λεί­ο. Καθώς ανατρέφεις, ξεπερνάς την ομφαλοσκόπηση και τον υπαρξιακό φό­βο και ακολουθείς την αντικειμενική ροή των πραγμάτων.

Από τους γονείς που τα επιθυμούν τα παιδιά υφίστανται τρεις συνήθεις κακοποιήσεις:
● Η πρώτη είναι η υπερπροστασία. Η παγίδα τού να τους προσφέρονται όλα στο πιάτο, με α­πο­τέ­λε­σμα να νιώθουν ανίκανα να φέρουν σε πέρας κάτι μόνα, να ελέγξουν την ίδια τους τη ζω­ή. Έτσι γί­νο­νται άτομα με έλλειψη αυτοεκτίμησης, που αναζητούν πάντα στήριγμα σε κά­ποιον.
● Η δεύτερη είναι η συναισθηματική κακοποίηση. Όταν ο γονιός τοποθετεί το παιδί στη θέση του συ­ναι­σθη­μα­τι­κού του συντρόφου και αδράχνεται από εκείνο. Στην περίπτωση αυτή δεν εί­ναι ο γο­νιός που καλύπτει την ανάγκη του παιδιού αλλά το αντίστροφο.
● Η τρίτη είναι η αμέλεια. Τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η φιλαυτία και η δίψα για α­το­μι­κή επικράτηση είναι οι αιτίες για τις διαταραγμένες σχέσεις και τα ενδοοικογενειακά ε­γκλή­μα­τα, τις εντάσεις, τη βία, τον τρόμο. Δε γνωρίζουν ακόμη πως όταν ο άνθρωπος προ­βάλ­λει πάνω στην οι­κο­γέ­νεια τη φλόγα της δικής του εμμονής, γεννιούνται εγκλήματα.

Τα παιδιά, ωστόσο, βλέπουν ξεκάθαρα στο πρόσωπο του προβληματικού γονιού τον άν­θρω­πο που τους στερεί τη γαλήνη, την ξενοιασιά, την αγάπη, την ασφάλεια, το όνειρο. Οι με­γά­λοι δεν το α­ντι­λαμ­βά­νο­νται.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (06.05.2016)

2 Μαΐου 2016

Γονείς ελικόπτερα: Κρατάτε αποστάσεις!

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι σαφής. Κρατάτε, λέει, ασφαλείς αποστάσεις από τα προ­­πο­­ρευ­­ό­­με­­να οχήματα είτε είναι σταματημένα είτε εν κινήσει. Απλό και κατανοητό. Μακάρι να ήταν το ί­διο απλό και όσον αφορά τις αποστάσεις που πρέπει να κρατούμε οι γονείς από τα παιδιά μας.

Τώρα τελευταία ένας καινούργιος όρος έκανε την εμφάνισή του. Είναι οι γονείς ελικόπτερα. Αυ­τοί, δη­λα­δή, που βρίσκονται συνέχεια σαν ελικόπτερα πάνω από τα παιδιά τους, πα­ρα­κο­λου­θούν κάθε τους κίνηση, δεν τα αφήνουν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και τα πνίγουν με την αγάπη και την προ­στα­σί­α τους.

Το να θέλει κάποιος να προστατέψει και να βοηθήσει το παιδί του είναι απολύτως κατανοητό. «Θα έ­κανα τα πάντα για να βοηθήσω τα παιδιά μου», λένε οι περισσότεροι γονείς και το εν­νο­ούν. Αυτό το «τα πάντα», όμως, περιλαμβάνει πολλά. Από μια υγιή μέχρι μια αρ­ρω­στη­μέ­νη συμπεριφορά. Για­τί είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, να κάτσω να εξηγήσω στο παιδί μου πώς να κάνει ε­ξι­σώ­σεις με κλάσματα και εντελώς διαφορετικό να κάτσω να τις λύσω ε­γώ.

Οι γονείς ελικόπτερα ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στη ζω­ή τους. Φτάνουν στο σημείο να μην μπορούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το παι­δί. Όταν α­να­φέ­ρονται σε αυτό μιλούν στον πληθυντικό αριθμό: Βγάλαμε δοντάκια, κάναμε εμ­βό­λι­ο, πα­ρα­κο­λου­θού­με μα­θή­μα­τα πιάνου, πήραμε άριστα στο διαγώνισμα. Και τούτο εί­ναι το λιγότερο. Οι γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα θέλουν να ασκούν τον πλήρη έλεγχο στη ζωή των παι­διών τους: Ποια ρούχα θα φο­ρέ­σουν, ποιοι θα είναι οι φίλοι τους, πώς θα κάνουν την κατ’ οί­κον εργασία τους, τι θα σπουδάσουν.

Είναι φρικτό να μεγαλώνει κανείς σε συνθήκες σκλαβιάς. Δόθηκαν πολλοί αγώνες για την ε­­λευ­­θε­­ρί­­α, για να φτάνουμε στο σημείο σήμερα οι ίδιοι οι γονείς να γίνονται δυνάστες. Η κα­τα­πί­ε­ση που υ­φί­στα­νται αυτά τα παιδιά είναι τρομερή, αλλά δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό πρό­βλη­μα που έχουν να αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά που βρίσκονται στο επίκεντρο του γο­νεϊ­κού σύμπαντος προ­σγει­ώ­νο­νται άσχημα όταν διαπιστώσουν ότι δε συμβαίνει το ίδιο στην α­λη­θι­νή ζωή. Τα παιδιά των γονιών ε­λι­κο­πτέ­ρων είναι άβουλα, αδύναμα να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές δυσκολίες της ζωής.

H πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ Lythcott-Haims υποστηρίζει πως οι γο­νείς ε­λι­κόπτερα καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Ως επικεφαλής ενός από τα πιο φημισμένα πα­νεπιστημιακά ιδρύματα σε ολόκληρο τον κόσμο έχει παρατηρήσει τα τε­λευ­ταί­α χρόνια όλο και πε­ρισσότερους φοιτητές να μην είναι σε θέση να φροντίσουν τον εαυτό τους στα πιο απλά ζη­τή­μα­τα. Νέοι με απίστευτες γνώσεις, που όμως δεν μπορούν να κάνουν τα αυτονόητα. Μιλούν τρεις ξέ­νες γλώσσες και δεν ξέρουν πώς να κλείσουν ένα ραντεβού στο νοσοκομείο. Παίρνουν άριστα στις ε­ξετάσεις και δεν μπορούν να πάνε να ψωνίσουν ό,τι χρει­ά­ζε­ται για να μαγειρέψουν.

Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Οι ειδικοί λένε να το κάνουμε με τέτοιο τρόπο, ώ­στε να μην ευνουχίζουμε την προσωπικότητά τους. Άλλο είναι να στέκομαι συμπαραστάτης δί­πλα στο παιδί μου και άλλο να στέκομαι μπάστακας από πάνω του. Η ζωή είναι και σκληρή και δύσκολη. Γι’ αυτό το περίπλοκο, ακατανόητο, ίσως και ζοφερό μέλλον που τα περιμένει ας δώσουμε στα παιδιά μας το καλύτερο εφόδιο: την ικανότητα να σκέφτονται μόνα τους και να παίρνουν τις αποφάσεις που τα α­φορούν, γνωρίζοντας πάντα πως οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες. Αυτό θα έπρεπε να ήταν γραμ­μένο στον Κώδικα Γονεϊκής Συμπεριφοράς, αν βέ­βαι­α υπήρχε κάτι τέτοιο.

ΠΗΓΗ: www.philenews.com (26.10.2015) / Ξένια Τούρκη

Μήπως είστε γονείς ελικόπτερα;

(ψυχοπαιδαγωγός, οικογενειακή-συστημική σύμβουλος)

Οι γονείς ελικόπτερα είναι εκείνοι οι μανιώδεις προστατευτικοί μπαμπάδες και μαμάδες που «αι­­ω­­ρού­­νται» γύρω από τα παιδιά τους. Όταν, όμως, οι γονείς προσπαθούν να βγάζουν όλα τα εμπόδια α­πό τον δρόμο των παιδιών τους, δημιουργούν ανήμπορους εφήβους και ε­νή­λι­κες που πάντα α­να­ζη­τούν μια μαμά να ορμήσει να τους σώσει.

Εσείς είστε γονιός ελικόπτερο; Δείτε μερικά από τα εμφανή σημάδια:

1. Παραχαϊδεύετε και επαινείτε συνεχώς τα παιδιά σας. Ενώ τα παιδιά χρειάζονται εν­θάρ­ρυν­ση, μπορεί να υπερβάλλετε επαινώντας τα, όταν για παράδειγμα νιώθετε μια α­κα­τα­νί­κη­τη, ασυνείδητη ε­πι­θυ­μία να τα επαινείτε και να τα επιβραβεύετε πάντοτε.

2. Κάνετε εσείς τα περισσότερα για το παιδί σας. Τα βοηθάτε χωρίς να σας ζητηθεί. «Θα σου α­πλώσω εγώ τη μαρμελάδα στο ψωμί, για να μη λερωθείς, να μην κοπείς, να μην κου­ρα­στείς»... Με το να είστε συνεχώς εξυπηρετικοί στα παιδιά σας τα εμποδίζετε να γίνουν αυ­τό­νο­μα. Η συνεχής βοή­θεια δεν τους δίνει την ευκαιρία να πειραματιστούν και τα κάνει εύ­θραυ­στα.

3. Προσπαθείτε να προλάβετε όλα τα λάθη. Φανταστείτε αυτό: Το παιδί σας παίζει στις κού­νιες και ένα άλλο παιδί έρχεται και προσπαθεί να το σπρώξει στον δρόμο. Αισθάνεστε έ­τοι­μοι να πα­ρέμ­βε­τε; Φράσεις όπως «Ο γιος σας είναι αγενής και σπρώχνει το μωρό μου!» σας θυμίζουν κάτι;

Αν ένα παιδί έχει πρόβλημα με έναν φίλο του, καλό θα ήταν να το ακούσετε και ίσως να του προ­τεί­νε­τε κάποιες λύσεις, αλλά δεν είναι ανάγκη να παρασυρθείτε από τα συναισθήματά σας και να μα­λώ­σε­τε το άλλο παιδί ή να στραφείτε άμεσα στους γονείς του. Πολλές φορές τα παι­διά τα πη­γαί­νουν καλύτερα χωρίς την επέμβαση των ενηλίκων.

4. Παραμελείτε τη σχέση σας με τον σύντροφό σας. Πόσος καιρός πέρασε από τότε που φύ­γα­τε για να περάσετε ένα ήσυχο Σαββατοκύριακο οι δυο σας; Καταλαβαίνετε ότι κάτι δεν πά­ει καλά, ό­ταν όπου κι αν πάτε υπάρχει κι ένα παιδί μαζί σας. Οι οικογένειες που ε­πι­κε­ντρώ­νο­νται στα παιδιά δε φτιάχνουν ούτε σωστούς γονείς ούτε σωστά παιδιά.

5. Γίνεστε ο καλύτερος φίλος του παιδιού σας. Πολύ συχνά οι γονείς δεν ξέρουν τι να κά­νουν με τη δική τους ζωή. Όταν μια μητέρα κάθεται σπίτι και περιμένει να έρθουν το παιδί της και οι φίλοι του, ώστε να κά­νουν παρέα, το μήνυμα που στέλνει είναι: «Δεν έχω φίλους, φο­βά­μαι να κάνω ε­νή­λι­κες φίλους. Φοβάμαι να πω ακόμα και το πρόβλημά μου. Δεν έχω τίποτε άλ­λο να κάνω στη ζωή μου...».

Τα παιδιά είναι σαν μικρά μόρια αέρα που τρυπώνουν και γεμίζουν οποιοδήποτε κενό συ­να­ντή­σουν. Αν η ζωή σας είναι κενή, εκείνα αυτομάτως θα τρέξουν να γεμίσουν το κενό, όσο κι αν δια­μαρ­τύ­ρε­στε.

6. Προσφέρετε πολλές υλικές ανταμοιβές. Πολύ συχνά μπορεί να αισθάνεστε ενοχή για το έρ­γο σας ως γονείς και προσπαθείτε να επανορθώσετε τα λάθη σας σε έναν τομέα με το να εί­στε πο­λύ υ­πο­χω­ρη­τι­κοί σε έναν άλλο. Μαλώνετε με την γυναίκα σας; Είστε χωρισμένοι; Περ­νά­τε πολλές ώ­ρες στη δουλειά σας; Προσφέρετε στα παιδιά σας πολλές υλικές α­ντα­μοι­βές και νομίζετε ότι έτσι τα αποζημιώνετε κατά ένα μέρος για τη στενοχώρια που νιώθουν, αλ­λά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ι­σχύ­ει. Απλώς συσσωρεύετε στε­νο­χώ­ρια πάνω στη στε­νο­χώ­ρια, διογκώνοντας τα προβλήματα.

7. Εξωθείτε το παιδί σας σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες. Μπορείτε να πιέσετε τα παιδιά μέ­χρι να καταρρεύσουν και στη συνέχεια να τα πιέσετε ακόμη περισσότερο, αλλά το μόνο πράγμα που θα πετύχετε είναι δυστυχισμένοι έφηβοι που ίσως έχουν μία μέτρια ε­πι­τυ­χί­α στη σταδιοδρομία τους, αν σταθούν τυχεροί.

Αν το παιδί σας αρρωσταίνει συχνά, δεν έχει κοινωνική ζωή ή έχει χαμηλή ικανότητα να α­να­πτύσ­σει κοι­νω­νικές σχέσεις, αν είναι συναισθηματικά μουδιασμένο, τότε είναι καιρός για αλ­λα­γή.

8. Περιμένετε από το παιδί σας να εκπληρώσει τα δικά σας όνειρα. Ως γονείς δίνετε τα πά­ντα στα παιδιά σας προκειμένου να πετύχουν τον στόχο. Συχνά τρέφεστε με αυτό. Υ­πε­ρη­φα­νεύ­ε­στε α­πό τις επιτυχίες τους και ταπεινώνεστε από τις αποτυχίες τους. Δε «ζείτε» για να ζή­σουν μια άνετη και ξένοιαστη ζωή τα παιδιά σας. Θυσιάζεστε για εκείνα αλλά η ίδια η θυσία εί­ναι η τροφή σας. Η ε­πι­τυ­χί­α τους σας δικαιώνει, σας ανακουφίζει.

9. Δίνετε διαταγές στα παιδιά και όχι ξεκάθαρους κανόνες που τους προσφέρουν δο­μή. Τα παι­διά αποκτούν εσωτερική δομή και πειθαρχία αφού πρώτα δοκιμάσουν την ε­ξω­τε­ρι­κή δομή. Αντί να είστε οι ιδιοκτήτες των παιδιών, είναι καλύτερα να είστε οι φύλακές τους, οι προ­στά­τες και οι ο­δη­γοί τους. Μια καλή καθοδήγηση περιλαμβάνει, αγάπη, φροντίδα, στορ­γή, αρχές και όρια. Όχι ό­μως διαταγές, κριτική και αυταρχισμό. Ένας καλός αρχηγός εμπνέει τους άλλους να τον α­κο­λου­θή­σουν.

10. Είστε ανταγωνιστικοί με τους άλλους γονείς. «Δεν είναι δυνατόν οι συμμαθητές σου να έχουν πά­ρει καλύτερο βαθμό στη Φυσική!» Το να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να μπαί­νε­τε σε έναν συ­νε­χή ανταγωνισμό με τους άλλους γονείς μπορεί να τους κάνει κακό και να τους δώ­σει την εντύπωση ό­τι οι άλλοι είναι καλύτεροι από εκείνα. Να θυμάστε ότι και τα εξαιρετικά τα­λέ­ντα κάνουν λάθη.

Για να μπορέσει όμως κανείς να βοηθήσει πραγματικά τα παιδί του, πρώτα πρέπει να δου­λέ­ψει με τον εαυτό του, να τακτοποιήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, να α­να­κα­λύ­ψει τα «θέ­λω» και τα «δε θέλω» του και να προσπαθήσει να βάλει σε τάξη όλο αυτό το χάος που έ­χει μέσα του και γύρω του. Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε κανέναν αν δε βοηθήσουμε πρώ­τα τον εαυτό μας. Με­γα­λώ­νου­με τον άλλον μεγαλώνοντας τον εαυτό μας.

ΠΗΓΗ: www.babyonline.gr (29.09.2015)

Γονείς ελικόπτερα

Συνέντευξη με τον Γιόζεφ Κράους
(πρόεδρος συνδικάτου εκπ/κών της Γερμανίας, διευθυντής Λυκείου,
ψυχολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «Γονείς ελικόπτερα»)

Ποιοι είναι «οι γονείς ελικόπτερα»;

Είναι γονείς οι οποίοι σαν ιπτάμενα ραντάρ υπερίπτανται κάθε στιγμή πάνω από τα παιδιά τους και εί­ναι έτοιμοι να επέμβουν για να τα «σώσουν». Συνήθως σηκώνουν πολλή σκόνη και η εμφάνισή τους γίνεται πάντοτε με θόρυβο. Μεταξύ αυτών των γονιών μπορεί κανείς να δι­α­κρί­νει τα «ε­λι­κό­πτερα διάσωσης», «τα ελικόπτερα άμεσης επέμβασης» και «τα ελικόπτερα με­τα­φο­ράς». Τους συ­να­ντάμε στα νηπιαγωγεία, στα σχολεία, στους συλλόγους και στα ι­α­τρεί­α.

Δεν υπήρχαν πάντα τέτοιοι γονείς ή είναι φαινόμενο του καιρού μας;

Μεμονωμένες περιπτώσεις υπήρχαν και πριν. Υπάρχει όμως σημαντική αύξηση στη Δύση, ό­πως και στην Ασία. Πριν από μερικά χρόνια οι «γονείς ελικόπτερα» ανήκαν στην ανώτερη τά­ξη. Κατά τη γνώ­μη μου τους συναντά κανείς πια και στη μεσαία τάξη. Εκτιμώ ότι οι «γονείς ε­λι­κό­πτε­ρα», όπως και άλλες ακραίες περιπτώσεις γονιών (π.χ. εκείνοι που παραμελούν τα παι­διά τους), είναι πε­ρί­που το ένα τρίτο των γονιών. Ευτυχώς τα δύο τρίτα είναι συ­νερ­γά­σι­μοι, κανονικοί, φυσιολογικοί άν­θρω­ποι.

Σε τι οφείλεται η αύξηση του αριθμού των «γονιών ελικόπτερα»;

Ένας λόγος είναι ότι αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών με ένα παιδί. Επίσης, το γεγονός ό­τι πολ­λοί πλέον γίνονται γονείς σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία γονείς είναι πο­λύ «προ­γραμ­ματισμένοι», με λιγότερο αυθορμητισμό και μικρότερη ενσυναίσθηση. Ταυ­τό­χρο­να πα­ρα­τη­ρεί­ται μια όλο και μεγαλύτερη ψυχολογικοποίηση της ανατροφής των παιδιών. Αυ­τό οφείλεται σε μια πραγματική πλημμυρίδα της λεγόμενης βιομηχανίας συμβουλευτικής, μέ­σω του έντυπου και η­λε­κτρο­νι­κού τύπου.

Μέσα σ’ όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον φόβο που προκαλείται από τις έρευνες που «δι­α­πι­στώ­νουν» ότι οι Γερμανοί μαθητές υστερούν σε σχέση με τους συνομηλίκους τους πα­γκο­σμί­ως κι ότι αν δε φοιτήσουν στο ανώτερο σχολείο ή στα πανεπιστήμια, δεν έχουν κα­μιά ελπίδα στον πα­γκό­σμιο ανταγωνισμό.

Ποια είναι η εξέλιξη των παιδιών αυτών των γονέων;

Τα παιδιά αυτά, ενώ αναπτύσσουν έντονες φιλοδοξίες, από την άλλη δυσκολεύονται να α­να­λά­βουν ευ­θύνες. Δυσκολεύονται στην πραγματικότητα να ενηλικιωθούν και περνάνε μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη ε­φη­βεί­α, δεν αποκτούν πραγματική αυτονομία από τους γονείς. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε, αυτά τα παιδιά γί­νο­νται στη συνέχεια και προβληματικοί σύζυγοι.

Τα σημερινά παιδιά είναι διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων γενεών;

Η υπερπροστατευτική παιδαγωγική έχει κάνει τα παιδιά διαφορετικά. Η ακτίνα δράσης των ση­με­ρι­νών δεκάχρονων παιδιών από τα δύο με τρία χιλιόμετρα που ήταν παλιότερα έχει πε­ρι­ο­ρι­στεί στα 200 με 300 μέτρα (ΣΗΜ. 1). Πολλά παιδιά που υπερπροστατεύονται δεν τους ε­πι­τρέ­πε­ται, για πα­ρά­δειγ­μα, να σκαρφαλώσουν σε ένα δέντρο και μεταφέρονται με το αυ­το­κί­νη­το μέχρι την πόρτα του σχολείου (ΣΗΜ. 2). Έτσι δε μαθαίνουν μόνα τους να διαχειρίζονται τους κινδύνους.

Το τηλεοπτικό στερέωμα, από την άλλη, τρομοκρατεί ότι παντού υπάρχουν κίνδυνοι και ότι το κα­κό κα­ρα­δοκεί. Οι στατιστικές, βέβαια, δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Για παράδειγμα, ο α­ριθ­μός των νε­κρών από τροχαία από τη δεκαετία του 1970 έχει μειωθεί κατά 80%. (Ακόμη και στην περίπτωση της παιδικής κακοποίησης οι έρευνες δείχνουν ότι κατά 90% συμβαίνει στο στενό οικογενειακό πε­ρι­βάλ­λον και όχι έξω από αυτό, αναφέρει ο Γιόζεφ Κράους σε άλλη συ­νέ­ντευ­ξή του.)

Εκτός από γονείς, υπάρχουν και παππούδες ελικόπτερα;

Όπου συμμετέχω σε ημερίδες με θέμα τους «γονείς ελικόπτερα» έρχονται και πολλοί παπ­πού­δες. Με­ρι­κοί όντως κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους. Υπάρχουν όμως και πολλοί, οι ο­ποί­οι α­ντι­με­τω­πί­ζουν με έντονο σκεπτικισμό την ανατροφή των σημερινών παιδιών.

Ποιος είναι ο αντίλογος στους «γονείς ελικόπτερα»;

Κατά την άποψή μου η ανατροφή των παιδιών είναι μια υπόθεση που έχει κάποια όρια στον προ­γραμ­μα­τι­σμό. Πρέπει να βρίσκει κανείς τη χρυσή τομή μεταξύ του «καθοδηγώ» και του «α­φή­νω να α­να­πτυχθεί». Οι γονείς δεν πρέπει, από φόβο ότι θα χάσουν την αγάπη των παι­διών τους, να τα α­φή­νουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Θα πρέπει να τους επιτρέψουμε να παίρ­νουν πρωτοβουλίες. Ακόμα κι αν αποτύχουν, θα μάθουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση και την αποτυχία τους. Πρέπει να τα εμπιστευτούμε, γιατί έτσι θα αποκτήσουν αυτοεκτίμηση, θα γίνουν υπεύθυνα και θα εξελίσσονται με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χιούμορ παίζει σημαντικό ρόλο στην ανατροφή των παι­διών. Το χιούμορ ακτινοβολεί ζεστασιά, δημιουργικότητα και καλοσύνη. Δίνει μια ευκαιρία να α­ντι­με­τω­πί­ζου­με πιο ψύχραιμα τις ανεπάρκειες και τις δυσκολίες μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Στις ελληνικές πόλεις μάλλον έχει μηδενιστεί.
2.Πάνω στο ίδιο θέμα έχει ενδιαφέρον η επιστολή που έστειλε στην εφημερίδα «Stuttgarter Zei­tung» ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου της πόλης Bad Cannstatt, διαμαρτυρόμενος για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των γονιών του σχολείου. Γράφει χαρακτηριστικά: «Καθημερινά πολλοί γο­νείς φέρνουν τα παιδιά τους με το αυτοκίνητο μέχρι την είσοδο του σχολείου, όπου παρ­κά­ρουν παράνομα πα­ρε­μπο­δί­ζο­ντας την ασφαλή είσοδο των μαθητών. Στη συνέχεια ξε­φορ­τώ­νουν τσάντες και παιδιά και τα α­κο­λου­θούν κουβαλώντας τις τσάντες μέσα στις τάξεις, όπου και περιμένουν να βγάλουν τα μπουφάν των παιδιών και να τα κρεμάσουν στις κρεμάστρες. Με την ευκαιρία ψάχνουν και τους εκπαι­δευ­τι­κούς για να ρωτήσουν διάφορα πράγματα. Η κα­τά­στα­ση είναι απίστευτη και απαράδεκτη».


ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016)

Επιθετικοί γονείς στα σχολεία

(γραμματέας Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Χαϊδαρίου, Αν. Αιρετός ΠΥΣΠΕ Γ΄ Αθήνας)

Ένα φαινόμενο που παίρνει διαστάσεις τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση είναι οι γονείς που έρ­χο­νται στο σχολείο με επιθετική, ακόμη και πολεμική διάθεση. Αυτοί οι γονείς δεν ε­μπι­στεύ­ο­νται το σχο­λείο και το αμφισβητούν σε κάθε του πτυχή. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέ­γα­με ότι ένα από τα σο­βα­ρό­τερα προβλήματα (ίσως το σοβαρότερο) που δυσχεραίνουν την εκ­παι­δευ­τι­κή διαδικασία εί­ναι η, χωρίς σοβαρή αιτία, απαξιωτική και επιθετική συμπεριφορά με­ρί­δας γονέων. Μέσα σε τέτοιο κλί­μα η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία καθίσταται προ­βλη­μα­τι­κή.

Οι γονείς αυτοί είναι ανώτερης μόρφωσης, υπερπροστατευτικοί, έχουν απόλυτες απόψεις για την εκ­παί­δευ­ση και την ανατροφή των παιδιών και απαιτούν από το σχολείο να προ­σαρ­μο­στεί στις δι­κές τους αντιλήψεις και επιθυμίες, τις οποίες θεωρούν αδιαπραγμάτευτες.
● Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ανελλιπώς την ώρα των διαλειμμάτων στα κάγκελα, για να φέ­ρουν «κάτι» στο (υπέρβαρο συχνά) παιδί τους, που –όμως– «δεν τρώει τίποτα».
● Όταν ψιχαλίζει έρχονται να δουν μήπως βγήκαν τα παιδιά στην αυλή στο διάλειμμα και αρ­ρω­στή­σουν.
● Όταν τα παιδιά τους πηγαίνουν στο θέατρο, κουβαλούν μαζί τους κινητό (γνωρίζοντας ότι α­πα­γο­ρεύ­ε­ται), γιατί θέλουν να ξέρουν πού βρίσκονται, «μη συμβεί κάτι».
● Στην τσάντα τούς βάζουν προμήθειες που θα έφταναν να ταΐσουν τουλάχιστον δύο παιδιά για μια ο­λόκληρη μέρα, ενώ για να μη ...ζηλεύουν τους δίνουν μαζί τους χρήματα (από πέντε μέ­χρι και δέ­κα ευρώ αυτήν την εποχή της κρίσης), «να πάρουν κάτι από το κυλικείο».
● Ανησυχούν για τους βαθμούς. Για τους σημαιοφόρους. Για το ποια δασκάλα θα πάρει την τά­ξη του χρόνου. Για το αν θα τελειώσουν την ύλη (της δευτέρας δημοτικού). Για τις πολλές ή λί­γες ερ­γα­σί­ες που τους βάζει η δασκάλα. Και οπωσδήποτε για το μπούλινγκ. To παιδί τους εί­ναι πάντοτε θύ­μα. Ποτέ θύτης. Αν όλοι λένε το αντίθετο, τότε απλά αυτό έχει στοχοποιηθεί.

Τα παιδιά αυτών των γονιών συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμογής και συ­νύ­παρ­ξης στο σχολικό περιβάλλον. Δυσκολεύονται να σεβαστούν τους κανόνες του σχολείου και δημιουργούν δι­αρκώς προβλήματα με τους συμμαθητές τους αλλά και τους εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Τοξικό κλίμα

Το φαινόμενο αυτό έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά την ψήφιση του νόμου που έθετε σε αρ­γί­α τους εκπαιδευτικούς ακόμη και με την κατάθεση μήνυσης εναντίον τους. Δεκάδες ήταν οι πε­ρι­πτώ­σεις εκπαιδευτικών σε ολόκληρη τη χώρα που βίωσαν έναν πραγματικό εφιάλτη, συ­χνά με α­στή­ρι­κτες και αστείες κατηγορίες. Αυτή όμως η κατάσταση δεν ταλαιπώρησε μόνο κά­ποιους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Δημιούργησε ένα τοξικό κλίμα στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί έ­νιω­θαν, και ακόμη νιώθουν, ότι εί­ναι ευάλωτοι και απροστάτευτοι μπροστά σε παράλογες α­παι­τή­σεις και επιθετικές συμπεριφορές με­ρί­δας γονέων.

Από την πλευρά της διοίκησης ακόμη και κραυγαλέα παράλογες καταγγελίες ακολουθούσαν την τυ­πι­κή διαδικασία της διερεύνησης, «δικαιώνοντας», έστω και πρόσκαιρα, αυτού του τύ­που τη συ­μπε­ρι­φο­ρά. Αυτή η αντιμετώπιση ενθάρρυνε περισσότερο τη γιγάντωση του φαι­νο­μέ­νου.

Κανείς βέβαια δε θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το σχολείο είναι ένας χώρος απαλλαγμένος α­πό προ­βλή­μα­τα, όπου όλα λειτουργούν ιδανικά ή ότι και οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ευθύνες (ε­ξάλ­λου μέρος της κοινωνίας είναι κι εκείνοι), αλλά αυτή η κατάσταση ελάχιστα έχει να κάνει με πραγ­μα­­τι­κά προβλήματα.

ΠΗΓΗ: www.alfavita.gr (10.04.2016)

30 Απριλίου 2016

Είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε
τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί;

Από τη Sarah Blaine
(μαμά, πρώην δασκάλα, δικηγόρος)

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε ήμασταν όλοι μαθητές. Σχε­δόν ο κάθε ένας από εμάς είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο καθένας μας κά­θι­σε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκπαιδευτικούς. Είχαμε δα­σκά­λους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, στην πέμπτη τάξη· και γυμναστές και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μουσικής. Είχαμε φυσικούς και κοινωνιολόγους, κα­θη­γη­τές αγγλικών και μαθη­μα­τι­κών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λα­τι­νι­κά ή καθηγη­τές ισπανικών, φυ­σι­κής και ψυχολογίας. Εγώ είχα καθηγητή ακόμη και για «Δε­ξι­ό­τη­τες Ε­πικοινωνίας». Είχαμε συμ­βού­λους επαγγελματικού προσανατολισμού και δι­ευ­θυ­ντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ει­δι­κής αγωγής.

Επομένως γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις και ξέρουμε τι κά­νουν. Γνωρίζουμε ποιοι είναι αποτελεσματικοί, ξέρουμε ποιοι έμειναν στη μνήμη μας και ποιοι ήταν α­πα­ρά­δε­κτοι. Ξέρουμε. Γνω­ρί­ζου­με ποιοι άλ­λα­ξαν τη ζωή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε και ποιοι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο. Η διδα­σκαλία ως ε­πάγ­γελμα δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έ­χει καμία μαγεία. Δεν έχει κανέναν σεβασμό. Ήμασταν μα­θη­τές και, ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Τους διασύρουμε. Τους ε­πι­κρί­νου­με. Μπο­ρού­με να τα κάνουμε καλύτερα από ε­κείνους. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί δι­δά­σκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δα­σκά­λους. Πρέ­πει να τους ακούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τους μειώνουμε με αυθαίρετες με­τρή­σεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να στα­μα­τή­σου­με να σκεφτόμαστε ό­τι ξέρουμε τι σημαίνει διδασκαλία μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθη­τές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από έναν χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Μετά πέ­ρα­σα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική περιοχή. Έμαθα ό­τι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα ε­ξαι­ρε­τι­κό κολέγιο και ακόμη και η χρονιά μου ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη σχολική εκ­παί­δευ­ση, σε ένα από τα καλύ­τερα δημόσια πανεπιστήμια, δε μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μαθητές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να δι­δά­σκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μαθή­τρια και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρό­νια εξάσκησης στην τάξη θα με έκαναν κα­νονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παιδιά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου και έναν χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νομική. Πέ­ρα­σα τις δικηγορικές εξετάσεις. Άρχισα την πρακτική μου σε ένα επιβλητικό μεγάλο δι­κη­γο­ρι­κό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δε με είχαν προετοιμάσει περισσότερο απ’ ό,τι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προετοιμάσει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενερ­γεί­α δικηγόρος έβγαζα πέντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα ως δα­σκά­λα. Δούλεψα σκληρά την πρώτη μου χρονιά ως δικηγόρος. Αλλά δε δούλεψα τόσο σκλη­ρά όσο είχα δουλέψει τη χρονιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα δε δούλεψα πιο σκλη­ρά. Ίσως μάλιστα να δούλεψα και λίγο λι­γό­τερο. Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα μπορού­σα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να αναπτύξω κα­λύ­τε­ρα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να ακονίσω τη στρατηγική λο­γι­κή μου. Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι καλύτερη. Να μάθω καλύτερα τον Νόμο. Να μάθω περισσότερες δια­δικασίες. Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο εί­ναι ένα επάγγελμα. Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της στα­δι­ο­δρο­μί­ας τους. Οι δικηγόροι αποκτούν μεγαλύτερη ευθύνη, που την κερδίζουν με τον χρόνο. Οι νέοι κα­θη­γη­τές αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη η­μέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη. Οι άνθρωποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως ε­παγ­γελ­μα­τί­α, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχει α­πο­λύ­τως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δε γνωρίζετε πε­ρισ­σό­τε­ρα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι γνωρίζετε για τη δικηγορία. Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές δεν έχετε σχε­διάσει προγράμματα σπουδών, δεν έχετε σχεδιάσει μάθημα, δεν έχετε πα­ρα­κο­λου­θή­σει συνε­δρι­ά­σεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έχετε ετοιμάσει διαγωνίσματα, δεν έ­χε­τε βάλει βαθμούς μετά α­πό αξιολόγηση, δεν έχετε παρακολουθήσει τη φοίτηση των μα­θη­τών. Δεν έχετε διδάξει μαθη­τές, δεν έχετε επανεξετάσει τους στόχους σας και δεν έχετε δη­μι­ουρ­γή­σει ερωτήσεις για μελέτη. Δεν έ­χετε βά­λει σε μαθητές εργασία για το σπίτι. Δε γράφετε κα­θη­με­ρι­νά τους στόχους του μαθήματος στον α­σπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον ασπροπίνακα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευ­α­νά­γνω­στα στον πίνακα, ενώ ταυτόχρονα δι­α­σφα­λί­ζε­τε ότι κανένας από τους μαθητές σας δε θα πε­τά­ξει μια καρέκλα έξω από το πα­ρά­θυ­ρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που πέτυχαν. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που α­πέ­τυ­χαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ήσυχους κατά τη δι­άρ­κεια του μα­θή­μα­τος...

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικος πολίτης αυτής της χώ­ρας πι­στεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Ενώ δε γνωρίζουν. Έτσι δίνουν «λύσεις», α­να­πτύσ­σουν πο­λι­τική, γράφουν άρθρα και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέ­ρουν, αυτούς που μπο­ρούν να διδάξουν. Τους δασκάλους.

ΠΗΓΗ: teleytaiothranio.blogspot.gr (30.04.2016)

13 Μαρτίου 2016

Κόλλα πέντε!

Θετική τροφοδότηση και ενθάρρυνση στο ξε-
κίνημα του μαθήματος: Η εκπαίδευση αλλιώς!


ΠΗΓΗ: karidas2009.blogspot.gr (14.03.2016)

15 Φεβρουαρίου 2016

Ενημέρωση σχετικά με την εποχική γρίπη

Εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας

Με αφορμή ερωτήματα σχετικά με την εμφάνιση της εποχικής γρίπης συστήνονται στις σχο­λι­κές μο­νάδες οι ακόλουθες οδηγίες με σκοπό να προληφθεί η εξάπλωσή της:

1. Παιδιά που εμφανίζουν συμπτώματα γρίπης αναμένουν, σε χώρο όπου δε θα έρχονται σε ε­πα­φή με άλλα άτομα, μέχρι να τα παραλάβουν οι γονείς ή οι κηδεμόνες τους, οι οποίοι θα πρέ­πει να ειδο­ποιούνται αμέσως.

2. Συστήνεται για την αποφυγή της εξάπλωσης της εποχικής γρίπης να τηρούνται οι κανόνες α­το­μι­­κής υγιεινής, όπως:
● Να αποφεύγεται η επαφή των χεριών με τα μάτια, τη μύτη και το στόμα για τη μείωση του κιν­δύ­­νου μόλυνσης.
● Να αποφεύγεται η κοινή χρήση των μολυβιών, των στυλό, των μαρκαδόρων και άλλων προ­σω­πι­­κών αντικειμένων.
● Σε βήχα ή φτέρνισμα να καλύπτονται η μύτη και το στόμα με το μανίκι στο ύψος του α­γκώ­να ή με χαρτομάντιλο. Το χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο πρέπει να απορρίπτεται αμέσως με­τά τη χρήση στους κάδους απορριμμάτων.
● Τα παιδιά απαγορεύεται να πίνουν νερό απευθείας από τη βρύση με το στόμα.
● Τα παιδιά και οι εργαζόμενοι πρέπει να πλένουν τακτικά τα χέρια με υγρό σαπούνι και νερό ή, ε­ναλλακτικά, να χρησιμοποιούν αντισηπτικό αλκοολούχο διάλυμα ή χαρτομάντιλα με αλ­κο­ό­λη.

Οι παραπάνω οδηγίες πρέπει να τηρούνται και από το προσωπικό των κυλικείων.

Παρακαλούνται οι διευθυντές σχολικών μονάδων να ενημερώσουν την εκπαιδευτική κοι­νό­τη­τα (μα­θητές, εκπαιδευτικούς, Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων).

ΠΗΓΗ: Εγκύκλιος Φ1/19740/Δ2/05.02.2016

14 Φεβρουαρίου 2016

Μαθητές υπό την πίεση βαθμοθηρίας και γονέων

Ακραία, χωρίς αμφιβολία, η ενέργεια ενός δασκάλου δημοτικού να στείλει στους γονείς των μα­θη­τών του επιστολή, εξηγώντας πως βαθμολόγησε τα παιδιά με άριστα κατόπιν ισχυρών πι­έ­σε­ων που του άσκησαν ορισμένοι εξ αυτών. Διευκρινίζοντας ότι η αξιολόγησή του δεν α­ντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τικότητα, διατυπώνει την ευχή τα παιδιά να καταφέρουν στο μέλ­λον να κατακτήσουν τους ί­διους βαθμούς με την αληθινή τους αξία. Η επιστολή κυκλοφόρησε πρό­σφα­τα στο διαδίκτυο, φέρ­νο­ντας τον εκπαιδευτικό σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση στο ερ­γα­σι­α­κό του περιβάλλον (απειλήθηκε α­κό­μη και με ΕΔΕ), καθώς μια κίνηση καλοπροαίρετη, σύμ­φω­να με τον ίδιο, διέρρευσε χωρίς να το ε­πι­θυμεί, όταν μάλιστα ανάλογη πίεση δέχονται από τους γονείς εκπαιδευτικοί σε πολλά ελληνικά σχολεία.

Τι αποτυπώνει αλήθεια μια τέτοια κίνηση; Αν και υπερβολική αυτή καθεαυτή ως αντίδραση, μή­πως τε­λικά η βαθμοθηρία είναι βαθύτερα ριζωμένη στο DNA των γονέων, αλλά και των ί­διων των παι­διών; «Ωχ! Πήρα 19 Γεωγραφία. Ποιος την ακούει τώρα τη μάνα μου που δεν έ­φε­ρα 20!» μονολογεί ο 12χρονος Γιάννης επιστρέφοντας το μεσημέρι από το σχολείο. «Κα­λά, εσύ πήρες 18, ο Γιώργος ό­μως σε πέρασε;» επιμένει να ανακρίνει κάθε φορά τον γιο της, μα­θη­τή Α' Γυμνασίου, η κ. Κα­τε­ρί­να. Η πραγματικότητα είναι κοινή σε μεγάλη μερίδα οι­κο­γε­νει­ών.

Από το Δημοτικό

Το άγχος της επίδοσης είναι πλέον ιδιαίτερα αισθητό. Η βαθμοθηρία ξεκινά νωρίς. Στις μι­κρό­τε­ρες τά­ξεις εκδηλώνεται με την τελειομανία –να είναι το παιδί γραμμένο, τα τετράδια ά­ψο­γα... Από την Ε' τάξη, κατά την οποία από το Άριστα ή το Καλά η βαθμολογία γίνεται α­ριθ­μη­τι­κή, ο στόχος των υψηλών επιδόσεων μπαίνει στο κάδρο. Στο Γυμνάσιο το κυνήγι του βαθ­μού εντείνεται, ενώ στο Λύ­κει­ο εγκαθιδρύεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του εφήβου, που πελαγώνει και έχει εκρήξεις θυ­μού ή πανικού. Υποφέρει αλλά δεν ξέρει πώς αλλιώς να δι­α­χει­ρι­στεί την κατάσταση, όντας ε­γκλω­βι­σμένος σε μια «επένδυση στην τελειότητα». Και οι γο­νείς; Είναι διατεθειμένοι να τα πα­ρα­βλέ­ψουν όλα, αρκεί να έρθει η επιτυχία στις εξετάσεις. «Ε­ντά­ξει, μία χρονιά είναι, θα πιεστεί λί­γο...», αποτυπώνει την κατάσταση η κ. Άντζελα Μα­τσα­κά, σχολική ψυχολόγος.

Τι εισπράττουν οι εκπαιδευτικοί από τους γονείς; «Το παιδί μου είναι πραγματικά ξεχωριστό. Α­πο­ρώ πώς δεν το βλέπετε!», «Είναι το εξυπνότερο παιδί σε όλο το σχολείο!», «Καλό το 18, υ­πάρ­χει ό­μως και το 20...», «Είσαι ο καλύτερος κι απαιτείς από τον εαυτό σου μόνο το ά­ρι­στα». «Ωραία, πή­ρε το παιδί μου 19. Ποιος είναι όμως ο μέσος όρος της τάξης;», μερικές α­πό τις συνηθέστερες α­ντιδράσεις, σύμφωνα με την κ. Ιωάννα, φιλόλογο με πολυετή ε­μπει­ρί­α.

Ποιο είναι το «κρυμμένο μήνυμα» πίσω απ’ όλα αυτά κατά την ειδικό; «Συνήθως, αν και υ­παρ­κτή η α­παί­τηση για υψηλούς βαθμούς, δεν εκφράζεται ρητά. Εκδηλώνεται με έντονο άγ­χος για τη μελέτη του παιδιού και πίεση, η οποία συχνά συνοδεύεται από λεκτική ή σω­μα­τι­κή βί­α. Κι όταν έρχεται ο βαθ­μός, αν είναι καλός, διακρίνεις μια ικανοποίηση, σαν να ανήκει η ε­πι­βρά­βευ­ση στον γονέα. Στην α­ντίθετη περίπτωση οι γονείς αντιδρούν με “μούτρα”, δείχνουν την απογοήτευσή τους. Ο λόγος; Ευ­θύ­νε­ται κυρίως η απουσία ρεαλιστικών προσδοκιών σε σχέ­ση με τις επιδόσεις των παιδιών. Οι γο­νείς δε συνειδητοποιούν ότι κάθε παιδί έχει τη δική του νοημοσύνη, ιδιοσυγκρασία και κλίσεις. Δεν μπορούν όλα να ανταποκριθούν ή χρει­ά­ζο­νται έναν εναλλακτικό τρόπο μάθησης».

Ένας φαύλος κύκλος

Και πώς λειτουργούν τα παιδιά κάτω από την πίεση της βαθμοθηρίας; Όπως εξηγεί η κ. Μα­τσα­κά, «πα­ρουσιάζουν αγχώδεις εκδηλώσεις, τικ, τριχοτιλλομανία, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Δί­νουν μεγάλη έμ­φα­ση στην καταναγκαστικότητα, όπως το “πρέπει να τα κάνω όλα τέλεια”. Α­πόρ­ροι­α όλων αυ­τών η πεσμένη διάθεση, το κλάμα, η δυσκολία συγκέντρωσης και προ­σαρ­μο­γής, ίσως και η άρνηση για το σχολείο. Βλέπεις μαθητές της Γ' Δημοτικού να λένε “δεν εί­μαι καλός”, “έκανα δύο λάθη, δεν α­ξίζω”. Κυρίως τα πιο έξυπνα παιδιά, με αυτογνωσία, έ­χουν μεγάλη πρόσβαση σε τέτοιες σκέψεις.

»Η κατάσταση επιδεινώνεται στην εφηβεία, καθώς υπεισέρχεται έντονα ο ψυχολογικός πα­ρά­γο­ντας, οι ορμονικές και ψυχοσεξουαλικές αλλαγές. Εκεί το παιδί μπορεί να παρουσιάσει κα­τά­θλι­ψη αλ­λά και απώλεια σχέσεων, να δυσκολεύεται δηλαδή να διατηρήσει φιλίες, να α­πο­μο­νω­θεί, ενώ πα­ράλ­λη­λα οι σχέσεις με τους γονείς γίνονται πολύ συγκρουσιακές. Α­πο­τέ­λε­σμα; Ένας φαύλος κύ­κλος: Το άγχος επίδοσης επηρεάζει την απόδοση των παιδιών και το α­ντί­στρο­φο».

Ποιος ευθύνεται τελικά; Η ειδικός αποφαίνεται πως «το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώ­ρα μας ε­νι­σχύει τη βαθμοθηρία. Οι γονείς έχουν προσαρμοστεί σ’ αυτό, οπότε οι δύο πλευ­ρές αλ­λη­λο­τρο­φο­δοτούνται».

Έμφαση στη μελέτη αντί για το αποτέλεσμα

«Επειδή η βαθμοθηρία καλλιεργείται συνήθως από νωρίς, καλό είναι οι γονείς να αλλάξουν ε­γκαί­ρως τον τρόπο νοηματοδότησης της επίδοσης», συμβουλεύει η κ. Ματσακά. Τι σημαίνει ο βαθμός; Σύμ­φω­να με την ίδια, «δεν είναι παρά ένα μέσο για να ενισχυθεί η προσπάθεια του παιδιού. Δεν εί­ναι αντανάκλαση της αξίας του, ούτε δείκτης της νοημοσύνης του, ενώ δεν ε­ξα­σφα­λί­ζει τη μελ­λο­ντι­κή επιτυχία του στη ζωή. Αν το καταλάβει ο γονιός, θα το καταλάβει και το παιδί. Καλό είναι να δο­θεί έμφαση στη διαδικασία της μελέτης αντί για το αποτέλεσμα, να αναδειχθεί η σημασία της γνώ­σης, προκειμένου να αποσυνδεθεί ο βαθμός από την “αξία” του μαθητή. Ειδικά στο δημοτικό, αυ­τό γίνεται πολύ εύκολα, συσχετίζοντας τις σχολικές γνώ­σεις με την καθημερινή ζωή, με μια λει­τουρ­γικότητα (π.χ. χρήση μαθηματικών στα ψώνια ή στο μαγείρεμα).

»Σημαντικό είναι, επίσης, να αμφισβητήσουμε όλη αυτή την “επένδυση στην τελειότητα”, παύ­ο­ντας να επισημαίνουμε διαρκώς τα λάθη. Ο χαμηλός βαθμός δείχνει ότι “μάλλον κάτι δεν πήγε καλά” και α­πό κάτι τρομακτικό ή απειλητικό μετατρέπεται σε χρήσιμο μήνυμα που θα οδηγήσει στη βελτίωση. Και το πιο σημαντικό: να προσαρμόσουν οι γονείς τις προσ­δο­κί­ες τους στις πραγματικές δυ­να­τό­τη­τες του παιδιού τους, να το βοηθήσουν να δει τις ι­κα­νό­τη­τες για να τις αξιοποιήσει, αλλά και τις α­δυ­να­μί­ες του, ώστε να τις δουλέψει».

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (23.01.2016) / Βασιλική Χρυσοστομίδου