30 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά

(δημοσιογράφος)

Δε θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα έκπληξης και τρόμου, με το οποίο ξυπνούσα τα χειμωνιάτικα πρω­ι­νά της παιδικής μου ηλικίας. Έξω δεν είχε ακόμα ξημερώσει και το αθώο μυαλό μου δυ­σκο­λευ­ό­ταν να κα­ταλάβει γιατί έπρεπε να εγκαταλείψω από τόσο νωρίς το ζεστό κρεβάτι μου για να βρεθώ σε μια τάξη γεμάτη εξίσου αγουροξυπνημένα και ανίκανα να συγκεντρωθούν παι­διά. Ξανά και ξανά οι ενή­λι­κες μου υπενθύμιζαν ότι το σχολείο αποτελεί «προθάλαμο» της ε­παγ­γελ­μα­τι­κής ζωής και καλά θα κάνω να συνηθίσω ή με διαβεβαίωναν πως όταν με­γα­λώ­σω θα καταλάβω.

Αντίθετα με τις προβλέψεις τους, ουδέποτε κατάφερα να απαλλαγώ από τη φαντασίωση ενός κό­­σμου όπου οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν ωράριο καταστημάτων, οι υπάλληλοι γραφείων προ­λα­­βαί­­νουν να απολαύσουν το πρωινό τους και οι μαθητές φτάνουν στο σχολείο ξε­κού­ρα­στοι, με καθαρό μυαλό. Για χρόνια πίστευα πως αποτελούσε ένδειξη ανωριμότητας, φαίνεται ό­μως πως η «ουτοπία» μου έχει αρκετούς υποστηρικτές –κάποιους μάλιστα εντός της ε­πι­στη­μο­νι­κής κοινότητας. Τον Σε­πτέμ­βριο του 2015 ο δρ Paul Kelley, ερευνητής του πα­νε­πι­στη­μί­ου της Οξφόρδης και ειδικός σε θέ­μα­τα ύπνου, εξέπληξε το κοινό στο Βρετανικό Φε­στι­βάλ Επιστημών όταν πρότεινε στα δημοτικά σχο­λεία της χώρας να αρχίζουν το πρόγραμμά τους το νωρίτερο στις 8.30 και στα γυμνάσια να με­τα­θέσουν την ώρα έναρξης μαθημάτων κα­τά δύο με τρεις ώρες, επιτρέποντας στους εφήβους (που έχουν διαφορετικούς κιρκαδικούς ρυθ­μούς) να κερδίζουν δέκα ώρες επιπλέον ύπνου την εβδομάδα. «Είμαστε μια κοινωνία στε­ρη­μέ­νη από ύπνο, αλλά οι ηλικίες 14 με 24 εμφανίζουν μεγαλύτερες ελ­λεί­ψεις από κάθε άλ­λο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό έχει σοβαρές επιπτώσεις στις επιδόσεις και στη σωματική και πνευματική υγεία», υπογράμμισε.

Όμως και οι μεγαλύτεροι φαίνεται ότι πλήττονται από την έλλειψη ύπνου. Σύμφωνα με τον δρα Kel­ley, τα άτομα από 24 έως 35 ετών κοιμούνται κατά μέσο όρο μία με μιάμιση ώρα λι­γό­τε­ρο από όσο έχει ανάγκη ο οργανισμός τους, ενώ μόνο μετά τα 55 προσαρμοζόμαστε εύ­κο­λα στο «τυπικό» ω­ρά­ρι­ο 8 π.μ. με 4 μ.μ. Πρόταση του ερευνητή είναι οι επιχειρήσεις να ε­φαρ­μό­ζουν κυλιόμενο ωράριο, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση των ατυχημάτων στους δρό­μους και σηματοδοτώντας το τέλος των περιόδων αιχμής στις πόλεις.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (29.09.2015)

6 Σεπτεμβρίου 2015

Ακροβάτες μεταξύ offline και online ζωής

Η χρήση των νέων μέσων κάνει το άτομο να αποκτά μια ηλε-
κτρονική προσωπικότητα με ό,τι αυτή μπορεί να συνεπάγεται

(συγγραφέας, αρθρογράφος, blogger)

Το διαδίκτυο τείνει να γίνει δεύτερη φύση. Είναι μια προέκταση του εαυτού μας, ένα μέσο εν­σω­μα­­τω­­μέ­­νο στην εργαλειοθήκη της καθημερινής μας επιβίωσης. Μπορεί ως εργαλείο να μην έχει μεγά­λη ιστορία, αλλά η διείσδυσή του σε κρίσιμα πεδία του βίου γίνεται όλο και πιο αι­σθη­τή. Το δια­δί­κτυο είναι ο νέος κοινός μας τόπος, η νέα κοινή μας επικράτεια. Από τη στιγ­μή που ο καθένας μπο­ρεί να κυκλοφορεί με μια φορητή συσκευή στα χέρια του και να εί­ναι διαρκώς διασυνδεδεμένος, α­να­δύε­ται στην επιφάνεια ένα νέο αίτημα, μια νέα πρόκληση: Πώς θα ισορροπήσουμε την offline ζωή με την online ζωή; Πώς θα δραπετεύσουμε από τις ψευ­δαι­σθή­σεις που πωλούνται αφειδώς τό­σο εντός όσο κι εκτός των δημοφιλών δικτύων; Εί­ναι απαραίτητο άλλοτε να δαιμονοποιούμε και άλ­λοτε να ε­ξι­δανικεύουμε τις επιλογές μας ή έ­χου­με κι εναλλακτικές;


Το βέβαιο είναι ότι στις νέες προκλήσεις δεν μπορείς να απαντάς με παλιά εργαλεία σκέψης. Ναι, θα χρησιμοποιήσω το διαδίκτυο για να επικοινωνήσω, να ενημερωθώ, να ψυ­χα­γω­γη­θώ, να εκφρα­στώ, ακόμη και να «χαζολογήσω», αλλά θα το πράξω με συνείδηση, με νόημα, με πνευματική ε­γρή­­γορση, με αυτεπίγνωση. Είναι τέτοια η ρευστότητα κι η πλαστικότητα του μέ­σου, η δύναμή του να σε κάνει να χάνεσαι και να ξεχνιέσαι, που χρειάζεται διαρκώς να στο­χά­ζε­σαι τη θέση σου εντός του. Δεν είναι εύκολο, δεν περιέχεται στις οδηγίες χρήσης του. Α­κό­μα και η πιο αθώα καθημερινή πλοήγηση, με τη μονότονη περιοδικότητα και κα­νο­νι­κό­τη­τά της, μπορεί να προσδώσει στον χρήστη χαρακτηριστικά επίκτητης προσωπικότητας ή, αλ­λιώς, αυτό που ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πα­­νε­πιστήμιο του Στάνφροντ Elias A­be­ja­oude αποκαλεί «ηλεκτρονική προσωπικότητα».

Παθογένειες και κριτική συμμετοχή

Η ηλεκτρονική προσωπικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό σχήμα. Προκύπτει από την εικονική πε­ρι­­ή­­γη­­ση του χρήστη στο διαδίκτυο και φέρει συγκεκριμένες παθογένειες, οι οποίες, αν δεν α­ντι­με­τω­­πι­­στούν, καταλήγουν σε παθολογίες. Καθώς όμως βρισκόμαστε σε μια εν εξελίξει κα­τά­στα­ση, κα­μί­α σχετική ασθένεια δεν έχει το κατάλληλο φάρμακο. Στο βιβλίο του «Virtually you: The traits of e-per­sonality» (Norton, 2011) ο Abejaoude αποφαίνεται ότι οι χρήστες των μέ­σων κοινωνικής δι­κτύ­­ω­σης συμβάλλουν οικειοθελώς σε ένα μεγάλο κοινωνικό πείραμα, του οποίου τα αποτελέσματα δεν είναι κανείς σε θέση να γνωρίζει σήμερα. Επομένως, η συ­νε­τή στάση απέναντι στο φαινόμενο αυ­τό μπορεί να είναι μια πιο κριτική συμμετοχή.

Για να εξασφαλίσουμε ένα ικανό επίπεδο ψυχικής και πνευματικής υγείας και να α­ντι­σταθ­μί­σου­με τα ελλείμματα που προκαλούνται από την εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου, θα χρει­α­στεί να α­ντι­σταθούμε σε πολύ ανθρώπινες παρορμήσεις, έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι στο διαδίκτυο ι­κα­νο­ποιούμε πραγματικές ανάγκες κι επιθυμίες. Ο Abejaoude, πε­ρι­γρά­φο­ντας τα ανησυχητικά χαρα­κτη­ριστικά της ηλεκτρονικής προσωπικότητας, προτείνει μια σύγ­χρο­νη μορ­φή «γνώθι σαυτόν». Πιο συγκεκριμένα, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε μια σει­ρά πυ­ρη­νι­κών ιδιοτήτων του είδους μας, οι ο­ποίες πυροδοτούνται και μεγεθύνονται μέσω της συμ­με­το­χής μας στα διαδικτυακά μέσα. Τέτοιες εί­ναι η ψευδαίσθηση του μεγαλείου, ο ναρ­κισ­σι­σμός, η καθημερινή μνησικακία, οι ψυ­χα­να­γκασμοί, ο εθισμός, η ανωριμότητα, οι ε­πι­δερ­μι­κές σχέσεις, η αυταπάτη της γνώσης, η απώλεια της ιδιω­τι­κό­τητας.

Πώς θα αυτοθεραπεύσουμε την ψευδαίσθηση του μεγαλείου που μας προσφέρει η α­πό­κτη­ση δημό­σι­ου βήματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Με την ταπεινότητα, με την ε­πί­γνω­ση ότι η γνώμη του άλλου είναι εξίσου βαρύνουσα και σοβαρή. Με την ενσυναίσθηση θα αμ­βλύ­νου­με πολύ και τις υ­πόλοιπες παθογένειες που αφορούν την έλλειψη φυσικής επαφής με τον άλλο. Μπαίνοντας συ­νει­δη­τά στη θέση του, μειώνουμε τις πιθανότητες να υποκύψουμε στην επιδειξιομανία και τον κυ­νι­σμό, ενώ απομακρυνόμαστε και από την κοινότοπη τάση να φε­ρό­μα­στε με σκληρότητα σε ανθρώ­πους που δε γνωρίζουμε.

Δεν είναι μόνο ο εθισμός

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους ψυχαναγκασμούς που μας επιβάλλει η διαδικτυακή χρή­ση με ε­λεγχόμενη αυτοσυγκράτηση, καθορισμένες «δίαιτες» και «ψηφιακές α­πο­το­ξι­νώ­σεις». Πιθανώς έ­τσι να αντιμετωπίσουμε την «υπερσύνδεση», τους αφόρητους πε­ρι­σπα­σμούς και τον εθισμό. Ο τε­λευ­ταί­ος προβάλλεται δυσανάλογα περισσότερο ως α­πο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κός παράγοντας της προ­σω­πι­κό­τη­τας, ενώ η καλπάζουσα ανωριμότητα, ο πειρασμός του τρολαρίσματος, η ένδεια της γλώσ­σας, η ε­πιρρέπεια στη χαμέρπεια και η αυταπάτη της γνώ­σης παρουσιάζονται ως ελάσσονες ή πα­ρε­μπί­πτουσες πτυχές, κάτι σαν παράπλευρες αλ­λά ανεκτές απώλειες. Για όλα αυτά το πιστοποι­η­μέ­νο φάρμακο είναι η μελέτη, η επαφή με το διαφορετικό, η νοηματοδότηση των σχέσεών μας και της ε­παφής μας με τον κόσμο.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (05.09.2015)

10 Αυγούστου 2015

Κάποια παιδιά είναι ήρωες

Από «Το χαμόγελο του παιδιού»






17 Ιουλίου 2015

Χρήση του διαδικτύου κατά τη
διάρκεια του καλοκαιριού

Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού
Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η χρήση του διαδικτύου, τόσο μέσω υπολογιστών όσο και μέ­σω έξυπνων συσκευών (κινητών τηλεφώνων και τάμπλετ), αυξάνεται ραγδαία. Στο πλαίσιο αυ­τό, για να προστατεύσουμε τους γονείς και τα παιδιά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών α­πο­δρά­σε­ων και να ελαχιστοποιήσουμε τα περιστατικά κακόβουλης χρήσης του διαδικτύου, συ­νι­στού­με τα ακόλου­θα:

Χρήσιμες συμβουλές σε γονείς

● Βάλτε τα απαραίτητα όρια στη χρήση του διαδικτύου. Η αλόγιστη χρήση μπορεί να ε­πι­φέ­ρει πολ­λά προβλήματα, όπως διατροφικές διαταραχές, διαταραχές ύπνου και πο­νο­κε­φά­λους.

● Δώστε κίνητρα στα παιδιά να ασχοληθούν με νέες δραστηριότητες και χόμπι που δεν πε­ρι­λαμ­βά­­νουν το διαδίκτυο και ενθαρρύνουν τις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις. Η συμμετοχή τους σε καλ­λιτεχνικές, αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες θα βοηθήσει στην υι­ο­θέ­τη­ση ενός ισορροπη­μένου και δημιουργικού τρόπου ζωής.

Χρήσιμες συμβουλές σε παιδιά

● Μην παραμελείτε τις δραστηριότητές σας και τον κοινωνικό σας περίγυρο για χάρη του δι­α­δι­κτύ­­ου. Θυμηθείτε ότι ο προτεινόμενος καθημερινός χρόνος στο διαδίκτυο δε θα πρέπει να ξε­περ­νά­ει τη μία (1) ώρα και τριάντα (30) λεπτά.

● Μην εμπιστεύεστε τα στοιχεία που δηλώνει κάποιος κατά τη διάρκεια συνομιλίας σε chat room. Το όνομα, η ηλικία, ακόμη και οι φωτογραφίες που ενδεχομένως σας στείλει μπορεί να μην είναι α­ληθινά.

● Όταν σας προσεγγίζει κάποιος χρήστης σε ένα chat room, ο οποίος παρουσιάζεται ως φί­λος ή γνωστός σας, επικοινωνήστε τηλεφωνικά μαζί του και ρωτήστε αν είναι όντως ο ί­διος.

● Μη δέχεστε να στείλετε φωτογραφίες σας ή να ενεργοποιήσετε την κάμερα του υπολογιστή σας κατά τη διάρκεια συνομιλίας με αγνώστους. Μπορεί να χρησιμοποιήσουν το υλικό αυτό εν αγνοία σας.

● Αν μία συνομιλία σάς κάνει να αισθανθείτε άβολα, μπορείτε να τη σταματήσετε με το πά­τη­μα ενός πλήκτρου.

● Μη χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως ημερολόγιο. Το προφίλ σας δεν είναι α­πα­­ραί­τη­το να περιέχει όλες τις πληροφορίες για την καθημερινή σας δραστηριότητα.

● Ελέγξτε τις ρυθμίσεις ασφαλείας και απορρήτου για το προφίλ σας. Ρυθμίστε τες έτσι, ώστε οι πληροφορίες σας να είναι ορατές μόνο στους φίλους σας.

● Μην επιτρέπετε σε εφαρμογές (applications) που δε γνωρίζετε να δημοσιεύουν σχόλια στον λογα­ριασμό σας ή να χρησιμοποιούν τα στοιχεία του λογαριασμού σας, πέρα από το ο­νο­μα­τε­πώ­νυ­μό σας, εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο για την παρεχόμενη υπηρεσία.

● Πριν δημοσιεύσετε μια πληροφορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σκεφτείτε ότι δε σβή­νε­ται ποτέ από το διαδίκτυο. Μήπως θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη μελλοντική σας ζωή;

● Εάν αντιληφθείτε ότι κάποιος προσπαθεί να σας εκφοβίσει στο διαδίκτυο, αναφέρετε τον εκ­φο­βι­­σμό στους γονείς σας. Μη μείνετε σιωπηλοί!

● Η απάντηση με τον ίδιο τρόπο δεν είναι λύση. Μην απαντήσετε σε περίπτωση που κάποιος σας συμπεριφερθεί άσχημα στο διαδίκτυο. Κάτι τέτοιο μπορεί να κάνει τα πράγματα χει­ρό­τε­ρα!

Σε κάθε περίπτωση μπορείτε να καλέσετε τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στο τηλέ­φωνο 11188. Μη φοβηθείτε· δεν είστε μόνοι!

ΚΕΙΜΕΝΟ: www.astynomia.gr (09.07.2015) ● ΠΗΓΗ: www.esos.gr

Κάνω παρέα με παιδάκια...

Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού
Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας


10 Ιουλίου 2015

Τα παιδιά αποδέκτες του άγχους της κρίσης

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, εκτός από τις αντικειμενικές επιπτώσεις της οικονομικής κρί­σης στη ζωή τους (μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, ενδεχόμενη αλλαγή πε­ρι­βάλ­λο­ντος, μετανά­στευση κ.ο.κ.), τα παιδιά έχουν υπάρξει και αποδέκτες του άγχους, της α­να­σφά­λει­ας και του φόβου των οικογενειών τους, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ψυχολογι­κές επιπτώσεις δεν είναι αμελητέες και μπορούν να εκδηλωθούν με ποι­κί­λους τρόπους, όπως δια­τρο­φι­κές διαταραχές ή μαθησιακές δυσκολίες.

Τον Ιούνιο του 2015 ο κ. Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δι­και­ώ­μα­τα του Παι­διού, παρενέβη για το θέμα στον ιστότοπο Ταλκ με τις παρακάτω συμβουλές:

Πρώτα απ’ όλα θα πρότεινα να αποφεύγουμε να τους μεταφέρουμε λογικές θυμού και μί­σους-ε­πιθετικότητας για κάποιους που φαίνεται ότι «φταίνε» για τη σημερινή κρίση. Αρκετά έ­χουν χορ­τά­σει να ακούνε κατηγόριες από την κοινωνία των ενηλίκων.

Δεύτερο, επειδή η ανασφάλεια είναι κακός σύμβουλος (όλων μας) είναι σπουδαίο να τους ε­πι­βε­­βαι­ώ­σου­με την ασφάλεια της σχέσης μας και των συναισθημάτων μας, που είναι ο κα­λύ­τε­ρος πλοη­­γός στις δύσκολες φουρτούνες, όποτε και αν ξεσπάνε.

Τρίτο, θα έλεγα να αποφεύγουμε να κάνουμε μπροστά τους διαλόγους πανικού για το χρή­μα και την οικονομική κατάσταση. Αντίθετα, χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά, πε­ρισ­σό­τε­ρο από πο­τέ, το μήνυμα ότι δε θα μας κάνει το χρήμα ευτυχισμένους αλλά η αίσθηση ότι α­νή­κου­με σε ομάδες και κοινότητες που μοιράζονται κοινά και όμορφα ιδανικά και νοιάξιμο για τον άλλο.

● Και τέταρτο, προτείνω κάθε φορά που η κοινωνία μπαίνει σε συλλογική παράκρουση να μην α­φήνουμε την τηλεόραση να πλημμυρίζει τα σπίτια μας με τοξικότητα.

Ας περπατήσουμε μαζί με τα παιδιά στη φύση, ας παίξουμε, ας ακούσουμε τους ήχους, ας θαυ­μά­­σου­με τα χρώματα, ας σκαρφαλώσουμε ανηφόρες μαζί τους και ας τους υποσχεθούμε ό­τι η ύ­παρ­ξή μας θα αντέξει και θα ανθίζει σε κάθε καθεστώς, αρκεί να ποτίζεται τακτικά από την απόλαυση της ενεργητικής, δημιουργικής, αγωνιστικής και αλληλεπιδραστικής πραγ­μά­τω­σης της ανθρώπινής μας μοναδικότητας.

Ας χαιρόμαστε που υπάρχουμε, που είμαστε μαζί, που δεν τα παρατάμε στα δύσκολα και που, σε κάθε περίπτωση, είμαστε εμείς που ορίζουμε το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μας.


ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (01.07.2015) / Λίνα Γιάννα­ρου

9 Ιουλίου 2015

Ενώ εσύ μου φώναζες…

Από την Κατερίνα Μάλλιου

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να α­να­κα­λύ­πτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...
Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρό­βλη­μα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φε­ρό­μα­στε άσχημα...
Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δε με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...


Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πο­νού­σαν...
Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δε νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...
Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν πού πήγε ο μπαμπάς μου...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...
Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...
Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δε μ’ αγαπάς πια...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο α­δύ­να­μο α­πό μένα...
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...
Ενώ εσύ μου φώναζες, δε φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που με­γά­λω­σα, για να μη γίνω σαν εσένα...

ΠΗΓΗ: paidikigonia.blogspot.gr (08.07.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: mikroimegaloi.gr

28 Ιουνίου 2015

Έλλη, να ένας ήλιος

Η συμμετοχή μαθητών του 3ου Γενικού Λυκείου Λάρισας στον μαθητικό διαγωνισμό ται­νι­ών μι­κρού μήκους «Ένας πλανήτης, μια ευκαιρία» (2012-13)

Μπορεί η δημιουργία να φέρει τον ήλιο στο σχολείο; Γίνεται να μαθαίνουμε πρακτικά, χρή­σι­μα πράγματα; Να κινείται λίγο το μυαλό, ρε παιδί μου! Μήπως η σκέψη είναι εκτός ύ­λης; Μή­πως η ουσία της γνώσης βρίσκεται στον τρόπο που μαθαίνουμε και όχι στην πο­σό­τη­τα; Στη χαρά; Μήπως χρειαζόμαστε περισσότερους δραστήριους και α­νοι­χτό­μυα­λους εκπαιδευτικούς;



ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com (19.04.2015)

21 Ιουνίου 2015

Μαρκαδόρος

Από την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας
του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ)


20 Ιουνίου 2015

Κατ’ οίκον εργασίες

Οι κατ’ οίκον εργασίες είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα. Πατήστε στην εικόνα και δείτε τις σχε­τι­κές ε­γκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας σε μια καλαίσθητη διαδραστική παρουσίαση:


Στο τέλος της παρουσίασης, με μπλε γράμματα στην περίληψη, γίνεται παραπομπή σε δύο πιο ε­ξει­δικευμένες παρουσιάσεις. Μπορείτε να τις δείτε απευθείας εδώ και εδώ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: mcsotos.wordpress.com (15.11.2012)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
1ο μέρος: Πρώτη εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας (2003)
2ο μέρος: Δεύτερη εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας (2005)
3ο μέρος: Τρίτη εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας (2011)

13 Ιουνίου 2015

Τι κάνουμε γι’ αυτό;

Άσκηση στην Ιστορία της Γ΄ Δημοτικού...


ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com (11.06.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: e-mesara.gr

31 Μαΐου 2015

Ο σκοπός του σχολείου…

(παιδαγωγός, 1888-1932)

Σκοπός του σχολείου δεν είναι –δεν πρέπει να είναι– το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο παι­δί. Κι αυτό το παιδί μόνο μέσα σε ένα δραστικό κι όχι σκυθρωπό σχολείο μπορεί να ο­λο­κλη­ρω­θεί. Η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις, αλλά στην ισχυρή βούληση, στην ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη προσω­πικότητα, στην πνευματική καλλιέργεια, στη δημιουργία πλούσιας συ­ναι­σθη­μα­τι­κής ζωής, στη μέ­θεξή τους στην κοινωνική ζωή.

Οι ψυχές του δασκάλου και του παιδιού βρίσκονται πέρα και πάνω από τη μέθοδο. Όταν αυ­τές επι­κοινωνούν, βρίσκουν τη μέθοδο. Διαφορετικά, κι ολόκληρο τον γνωστικό ουρανό να κα­τε­βά­ζει ο δάσκαλος, είναι καταδικασμένος σε αποτυχία. Άλλωστε, για τον καλλιτέχνη δά­σκα­λο ισχύουν οι νόμοι της τέχνης, της δημιουργίας, της φυσικότητας, της εσωτερικής δι­ά­θε­σης. Αυτοί είναι που του ανοίγουν τον δρόμο.

ΠΗΓΗ: blogs.sch.gr/41dimat/ (31.05.2015)

25 Μαΐου 2015

Αντηλιακή προστασία... μηδέν

Λανθασμένη η συμπεριφορά των Ελληνό-
πουλων κατά την έκθεσή τους στον ήλιο

Τρία στα δέκα δε χρησιμοποιούν πάντα αντηλιακό και έξι στα δέκα δε φορούν πάντα καπέλο ό­ταν κυκλοφορούν στον ήλιο. Σχεδόν τα μισά δε συνηθίζουν να κάθονται στη σκιά όταν βρί­σκο­νται στην παραλία. Άλλωστε, ένα στα τρία δηλώνει ότι του αρέσει να έχει μαυρισμένο κορ­μί. Και σχεδόν έξι στα δέκα έχουν υποστεί ηλιακό έγκαυμα...

Αυτή η εικόνα λανθασμένης συμπεριφοράς κατά την έκθεση στον ήλιο απαντάται σε παιδιά η­λι­κί­ας 9-13 ετών στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Και καταδεικνύει την ανάγκη για την «ε­πι­μόρ­φω­ση» των Ελ­λή­νων όσον αφορά τη σωστή τους σχέση με τον ήλιο από μικρή ηλικία. Η ε­πι­μόρ­φω­ση αυτή είναι ε­πι­τακτική με δεδομένο ότι η συχνότητα εμφάνισης δερματικών καρ­κί­νων, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυ­ξάνεται. Κάθε χρόνο παγκοσμίως καταγράφονται πε­ρισ­σό­τε­ρα από δύο εκατομμύρια νέα πε­ρι­στα­τικά, εκ των οποίων τα 130.000 είναι μελάνωμα. Στην Ευ­ρώ­πη προσβάλλονται από την α­σθέ­νει­α 12 γυναίκες και 6 άνδρες ανά 100.000 κατοίκους, ε­νώ η ετήσια αύξηση του αριθμού των νέων περι­πτώσεων φτάνει και το 8%. Η αύξηση των κρου­σμά­των σχετίζεται με την αλλαγή στη συμπε­ρι­φο­ρά απέναντι στον ήλιο και κυρίως την η­λι­ο­θε­ρα­πεί­α. Σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες, τα δύο τρίτα των περιπτώσεων κα­κο­ή­θους μελανώματος οφείλονται στην ηλιακή ακτινοβολία, ενώ ση­μα­ντικός παράγοντας για την εμ­φά­νι­ση μελανώματος στην ενήλικη ζωή είναι τα ηλιακά εγκαύματα κατά την παιδική και ε­φη­βι­κή ηλικία.


Όπως αναφέρει ο επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Κυ­ριά­­κος Σουλιώτης, «μέσα από πρόσφατες μελέτες σε παιδιά και εφήβους (στον νομό Κο­ριν­θί­ας) της επιστημονικής μας ομάδας στο πανεπιστήμιο, οι οποίες διεξήχθησαν έπειτα α­πό πρωτοβουλία της δρος Μαρίας Σαρίδη, φαίνεται ότι οι γνώσεις τόσο των εφήβων 15-18 ε­τών όσο και των μαθητών μικρότερης ηλικίας για την αντηλιακή προστασία δεν είναι σε ι­κα­νο­ποι­η­τι­κό επίπεδο.
● Χαρακτηριστικά, όσον αφορά στους εφήβους, μόνο το 37,9% γνωρίζει τι είναι το μελάνωμα και το 30% τι είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, ενώ το 80% δε γνωρίζει ότι το ηλιακό έγκαυμα α­πο­τε­λεί επι­βαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη κακοήθους μελανώματος στο μέλλον». Α­ξί­ζει να ση­μει­ω­θεί ότι μόλις το 16% των εφήβων αναφέρει ότι ο ήλιος είναι το ίδιο ε­πι­κίν­δυ­νος τον χειμώνα και το κα­λοκαίρι.
● Αναφορικά με τη στάση των μικρότερων μαθητών (9-13 ετών) απέναντι στον ήλιο, το 72% των παιδιών λέει ότι χρησιμοποιεί πάντα αντηλιακό, αν και το 34,5% δε γνωρίζει τον δείκτη προ­στα­σί­ας που χρησιμοποιεί. Επίσης μόνο το 46% δηλώνει ότι συνηθίζει να προστατεύεται στη σκιά στην παρα­λία και μόνο το 40% φοράει πάντα καπέλο στον ήλιο.
● Ως απόλυτα λογική συνέπεια, το 42% των εφήβων και το 56% των μικρότερων μαθητών έ­χουν υ­ποστεί ηλιακό έγκαυμα.

Χρειάζονται συντονισμένες δράσεις

«Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η αντηλιακή προστασία αποτελεί έναν παραμελημένο τομέα, που ά­πτεται της αγωγής υγείας στην Ελλάδα σήμερα», τονίζει ο κ. Σουλιώτης. Και δι­ευ­κρι­νί­ζει ότι «στα σχολεία παρατηρείται ότι δεν παρέχονται επαρκείς πληροφορίες σε κανένα ε­πί­πε­δο εκπαίδευσης για την ηλιακή ακτινοβολία και τα μέτρα αντηλιακής προστασίας που πρέ­πει κάποιος να λαμβάνει. Έτσι, η λήψη αντηλιακής προστασίας κατά τη διάρκεια της σχο­λι­κής χρονιάς επαφίεται στην καλή διάθεση και την πιθανή ορθή ενημέρωση των εκ­παι­δευ­τι­κών. Κατά τη διάρκεια της γυμναστικής ή κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, δεν υπάρχει σα­φής οδηγία για συγκεκριμένα μέτρα (καπέλο, αντηλιακό κτλ.). Οι γονείς, πάλι, εφαρμόζουν κά­ποια μέτρα εφόσον είναι σωστά ενημερωμένοι και έχουν αποκτήσει κατάλληλη κουλτούρα και γνώση, λαμβάνοντας πληροφορίες κυρίως από τα ΜΜΕ». Σύμφωνα με τον κ. Σουλιώτη, η αντηλιακή προστασία είναι μια διαδικασία που πρέπει να ενταχθεί στην κουλτούρα όλων και να εφαρμόζεται από πολύ μικρή ηλικία. Όπως τονίζει, «ο σχε­διασμός και η ενεργοποίηση συ­ντο­νι­σμέ­νων και συστηματικών ενημερωτικών δράσεων σε όλους τους τομείς της κοι­νω­νι­κής και σχολικής ζωής θα συντελέσει στη βελτίωση των γνώσεων και στην αλλαγή της στά­σης».

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (16.05.2015) / Πέννυ Μπουλούτζα

Μια σχετική συζήτηση με τα παιδιά μπορεί να ξεκινήσει και από τις αναρτήσεις του παι­δι­κού μας ιστολογίου στην ε­­νό­τη­τα ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

18 Μαρτίου 2015

Το τελευταίο τραγούδι του Βαγγέλη

(ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος, μεταφραστής, επιμελητής εκδόσεων)

Τραμπούκοι. Νταήδες. Τσαμπουκάδες. Ζόρικοι. Τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια. Ψευ­το­πα­λι­κα­ρά­δες... Υπήρχαν πάντοτε. Και τίποτε δε δείχνει ότι κάποτε θα λείψουν. Άλλωστε η βία που ε­κλύ­ε­ται από τους πόρους του κοινωνικού σώματος αυξάνεται σύμφωνα με επιστημονικές έ­ρευ­νες, που επι­κυρώνονται από όσα διαπιστώνει ο καθένας στον μικρό ή μεγάλο περίγυρό του. Και οι λέξεις ε­πί­σης ήταν ήδη εδώ. Διαυγείς. Απτές. Για να κατονομάζουν όσους φέ­ρο­νται όχι απλώς επιθετικά έως κα­νιβαλικά απέναντι στους ασθενέστερους και στους κάθε εί­δους διαφορετικούς: ως προς το φύ­λο, τη φυλή, τη θρησκεία, την ερωτική επιλογή, τη θέση στην κοινωνική κλίμακα, την πολιτική έ­νταξη και τώρα πια και ως προς τη φαρμακευτική α­νά­πτυ­ξη των μυώνων.

Το νέο (πέρα από τον όρο bullying, που για ένα τμήμα τουλάχιστον του πληθυσμού μάλλον συ­σκο­τί­ζει παρά αποσαφηνίζει), το σχετικώς νέο, δεν είναι η συγκρότηση αγέλης από ντα­ή­δες. Είναι κυ­ρίως το ότι έχει μειωθεί πολύ ο μέσος όρος ηλικίας στη συγκρότηση αγέλης εκ­βι­α­σμού, όπως δεί­χνουν οι συμμοριούλες που δρουν ακόμα και στις πρώτες τάξεις του γυ­μνα­σί­ου. Και επιπλέον, το ότι η αδίστακτη βία δεν εκδηλώνεται πια εκτάκτως, αλλά τείνει να εμ­φα­νί­ζε­ται σαν νορμάλ και συ­νήθης. Εκσυγχρονισμός σημειώθηκε και στον εξοπλισμό των εκ­φο­βι­στι­κών συμμοριών. Το δια­δί­κτυ­ο με τη βολική ανωνυμία του κι από κοντά η μι­κρο­κά­με­ρα του κινητού που καταγράφει τα πά­ντα τους πρόσφεραν καινούργιες μεθόδους εκ­βι­α­σμού. Τους έδωσαν νέους τρόπους για να α­πει­λούν, να τσακίζουν το ηθικό του «αντιπάλου» (του συμμαθητή, συμφοιτητή ή συγχωριανού), να τον βυθίζουν στην κατάθλιψη, και στην αυ­το­κτο­νί­α ακόμη. Δεν είναι, τέλος, αμελητέα η κάλυψη (κουρέλια ραμ­μένα πάνω στο πατρόν χλα­μύ­δας) που παρείχε σε αρκετές αγέλες η παρουσία είτε μεμονωμένων χρυσαυγιτών, σε ρό­λο αρχινταή, είτε χρυσαυγίτικων πυρήνων, σε ρόλο οργανωτή της απέχθειας προς τους πιο ανίσχυρους, αλλοδαπούς, ομοφυλόφιλους και όποιους άλλους κα­τα­τάσσει στους κα­τώ­τε­ρους και τους αποβλητέους η τόση πια ανεκτικότητά μας. Ο ιδεολογικός φα­σι­σμός συ­νά­ντη­σε τον κοινωνικό φασισμό και προέκυψε τέρας.

Στις περιπτώσεις του συστηματικού τραμπουκισμού η αυτοκτονία είναι καθαρή δολοφονία. Δεν εί­ναι, δε θα μπορούσε να είναι επιλογή. Υπαγορεύεται, σαν έσχατη «λύση», από την α­πό­γνω­ση του εκβιαζόμενου, που έχει δύο γεννήτορες: τη σαδιστική αναλγησία των «μπου­λα­δό­ρων» και την ανυ­παρξία συμπαράστασης από την πλευρά όσων ξέρουν, αλλά σιωπούν «για να μην μπλέξουν».


Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν αυτοκτόνησε. Θανατώθηκε από την ανελέητη κακία των συ­σπου­δα­στών–συμπατριωτών του και από την ανοχή όσων γνώριζαν, αλλά είτε α­δι­α­φο­ρού­σαν είτε διέκο­πταν γρήγορα την προσπάθειά τους να παρέμβουν. Οι ανήθικοι αυτουργοί λιά­νι­σαν την ψυχή του Βαγγέλη απολαμβάνοντας το «παιχνίδι» τους· και ίσως αυτή η α­πό­λαυ­σή τους είναι ό,τι αποκρου­στικότερο. Τον χρησιμοποιούσαν σαν τζουκμπόξ. Τον έκλειναν σε μια ντουλάπα και του πετούσαν κέρματα για να τραγουδάει. Το τελευταίο τραγούδι του Βαγ­γέ­λη είναι μοιρολόι. Μόνο που δε μοι­ρολογάει για τη ζωή του που χάθηκε, αλλά για τον κό­σμο που επέτρεψε να χαθεί αυτή η ζωή.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17.03.2015) ● ΕΙΚΟΝΑ: Σκίτσο του Ηλία Μακρή από το φύλλο της ίδιας μέρας

Οι τραμπούκοι της ζωής μου

(δημοσιογράφος, εκδότης της εφημερίδας LiFO)

To πιο καθοριστικό πράγμα της ζωής μου ήταν το μπούλινγκ που δέχτηκα μικρός. Πρώτον, δι­ό­τι μου στέρησε την παιδική μου ηλικία. Δεύτερον, γιατί μου προκάλεσε έναν απέραντο φό­βο, που πο­τέ δεν ξεπέρασα και κατά καιρούς καταλύει ό,τι κερδίζω.

Όσα συμβαίνουν σε κάθε άνθρωπο που ενηλικιώνεται –θάνατοι, καταστροφές, αστάθειες– τα δι­α­πραγ­μα­τεύ­ε­σαι σχετικά ευκολότερα. Λες είναι η μοίρα των ανθρώπων, η φύση των πραγ­μά­των –εί­ναι κάτι γενικό. Όμως τον φόβο που σου κληροδότησε το μπούλινγκ δύσκολα τον σκε­πά­ζεις, πόσω μάλλον τον σβήνεις. Γιατί έρχεται από τη ρίζα του εαυτού σου –τότε που δι­α­μορ­φω­νό­ταν. Είναι ένα «ελάττωμα» δικό σου: το ατομικό σου στίγμα.

Κι αυτό το στίγμα είναι ο εξοστρακισμός από την ομάδα και την κοινωνία. Η αίσθηση ότι δε σε θέ­λουν –επειδή είσαι σεξουαλικά, φυλετικά, σωματικά ή ψυχικά ασυνήθιστος. Αυτή η ε­πι­βε­βλη­μέ­νη μόνωση, ιδίως τότε που δεν έχεις ακόμα έρμα μέσα σου για να σε συγκρατήσει, εί­ναι σαν ξαφνικός θάνατος. Ειδικά αν ζεις σε ένα απλοϊκό περιβάλλον (επαρχία ή οι­κο­γέ­νει­α) που συσχετίζει κουτά. Δεν ξέρεις από πού να κρεμαστείς.

Παλιά τα πράγματα ήταν χειρότερα. Τη δεκαετία του ’60, χωρίς facebook και ίντερνετ, πε­ρι­ο­δι­κά και κινητά –δεν μπορούσες καν να παρηγορηθείς στη φάτνη των ο­μοι­ο­πα­θού­ντων. Πολ­λά βράδια αποκοιμιόμουν κλαίγοντας κάτω από τα σκεπάσματα. Ζήλευα τα παιδιά που ποτέ δε σκέφτηκαν τι είναι και πού πάνε. Ο συναγερμός που χτύπησε μέσα μου με έκανε μεν πιο σβέλ­το, αλλά μου στέ­ρησε κάθε ανεμελιά.

Διαβάζω κατά καιρούς στο ίντερνετ διάφορες εμψυχωτικές ιστορίες ανθρώπων που με­τέ­στρε­ψαν τα χτυπήματα του μπούλινγκ σε κάτι θετικό. Πράγμα ασφαλώς αξιέπαινο. Κι όντως, υ­πάρ­χει μια «υπόγεια» πινακοθήκη ηρώων που ήταν λοξοί, καταδιωγμένοι κ.λπ. και τελικά τα καταφέρανε, κάνοντας την κακοποίησή τους δημιουργική αξία.

Όμως αυτή η ικανοποίηση δεν είναι και για χόρταση. Ο αργοπορημένος θρίαμβος είναι α­κρι­βώς αυτό: αργοπορημένος. Αντί να κάνω το ξίδι γλυκάδι, θα προτιμούσα να φάω τα γλυκά στην ώρα τους. Και όσο μάταιες είναι οι κλάψες, άλλο τόσο βαριέμαι τις παρηγοριές στον άρ­ρω­στο. Πρέπει να ειπωθεί απλά και καθαρά: άπαξ και σε τραμπούκισαν μικρό την έβαψες! Το μπούλινγκ είναι έ­γκλημα πρώτου βαθμού, όπως ο βιασμός κι η κακοποίηση ανηλίκων, δι­ό­τι επιφέρει κάτι οριστικό και μη αναστρέψιμο. Δεν αποζημιώνεσαι μετά την απομάκρυνση α­πό το ταμείο.

Προσπαθώ να σκεφτώ συχνά τα πρόσωπα εκείνων που μου έκαναν μπούλινγκ, τόσα χρόνια με­τά. Μερικούς τους συναντώ ακόμα. Προσπαθώ να μειώσω τον αντίλαλο της κακίας τους με το να σκέ­φτομαι πόσο λίγα κατάφεραν στη ζωή, πόσο ασκήμυναν, πόση άγνοια είχαν, πόσο δυ­στυ­χι­σμέ­νοι έγιναν οι περισσότεροι. Αλλά αυτό είναι μια φτενή και λίγο ένοχη απόλαυση. Κα­τά βάθος δε με α­φορά. Επίσης, δεν υπάρχει λόγος να τους ρωτήσω γιατί το έκαναν. Ξέ­ρω. Φοβόντουσαν και αυ­τοί.

Προσπαθώ να το πάρω απόφαση και να πάω παρακάτω. Λέω στον εαυτό μου: είναι σαν να όρ­μη­σε ένα κτήνος και να σου έφαγε το χέρι –μάθε να ζεις ως μονόχειρας και φρόντισε να κά­νεις καλά α­κροβατικά.

Οτιδήποτε κατορθώνω στη δουλειά μου ουσιαστικά απαντά στην απορία που μου γεννήθηκε ό­ταν μου επιτέθηκαν πρώτη φορά: αναρωτήθηκα αν το αξίζω και επειδή δεν είχα ακόμα συ­νεί­δη­ση του εαυτού μου, υπέθεσα ότι ίσως είμαι κάτι όντως παρακατιανό. Έφτανα να τους δι­και­ο­λο­γώ, στο πο­δόσφαιρο ήμουνα το όνειδος της χλόης, και οι ομάδες τσακωνόντουσαν ποια δε θα με πάρει. Τα κατάφερνα βέβαια σε άλλα πράγματα (π.χ. στις λέξεις), αλλά ούτε κα­νείς μου το είχε πει ποτέ, ούτε εγώ το ήξερα. Κι έτσι μεγάλωσα ως εξωφυλαρούχας –πράγ­μα όχι καλό. Έκτοτε προσπαθώ κυρίως για ένα πράγμα: να αποδείξω ότι τα δίχτυα μου δεν εί­ναι τρύπια. Κουραστικό, πολύ κουρα­στικό.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάψω να φοβάμαι μέσα από τη φιλία, τον έρωτα, το χρήμα ή τη δύ­να­μη.
● Τα δύο πρώτα, σίγουρα, είναι καταφυγή όταν δυσκολεύομαι –όπως και τα ταξίδια. Αλλά με τα χάδια ή τη φυγή δε γίνεται για πολύ καιρό δουλειά –κάποια στιγμή πρέπει να ξαναβγείς στον κό­σμο.
● Τα δύο τελευταία βοηθούν όσους θέλουν να δώσουν πόνο σε όσους τους πονέσανε –αλλά το ζη­τούμενο δεν είναι τα καουμποϊλίκια (όσο κι αν τα ευνοεί η κοινωνία), είναι η προσωπική ευ­τυ­χί­α. Η εξουσία, η επίδειξη της δύναμης, η εκδικητικότητα απλώς αναδιπλασιάζουν την πα­λιά αγωνία –κα­νένα όφελος.

Αν όμως είναι έτσι η φύση του μπούλινγκ, οριστική και μη αναστρέψιμη, τότε γιατί καθόμαστε και μιλάμε;

Μιλάμε για τους επόμενους –εμείς σχεδόν γεράσαμε. Καθώς η κοινωνία (ελπίζω) ε­ξε­λίσ­σε­ται, το μπούλινγκ πρέπει να οριστεί ως πράξη βίας, να αναχαιτίζεται, να τιμωρείται, κυρίως να προλαβαί­νεται. Και πρέπει να εκπαιδευτούν τα παιδάκια (με την έμφυτη σκληρότητα) στην α­να­γνώ­ρι­ση του διαφορετικού, στην ισονομία του συνηθισμένου με τον ασυνήθιστο. Θέλει πολ­λή δουλειά.

Αν και περάσανε τα χρόνια και κάποια πράγματα έχουνε βελτιωθεί, το μπούλινγκ μαίνεται. Κυ­ρί­ως ψηφιακά. Ακόμα και σε πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας, που αυ­το­προσ­δι­ο­ρί­ζο­νται ως προοδευ­τικά, συχνότατα διακρίνεις την αυτοματική μανία που μετατρέπει τον φόβο του διαφορετικού σε χύδην μπούλινγκ. Οτιδήποτε είναι διαφορετικό, από τις πολιτικές α­πό­ψεις μέχρι τη σεξουαλικότη­τα, στοχοποιείται αυτόχρημα, αποκτάει διαστάσεις απειλητικές, και του πρέπει το λιντσάρισμα.

Δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτό το κείμενο οι bullies θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου. Εί­ναι «αγαθόν το εξομολογείσθαι» μόνον αν οι τραμπούκοι δεν έχουν πρόσβαση στο ίν­τερ­νετ.

ΚΕΙΜΕΝΟ: LiFO (01.03.2015) ● ΠΗΓΗ: symvstathmos.wordpress.com

4 Μαρτίου 2015

Ημερολόγια εκφοβισμού

Από το European Antibullying Network

Ιστορίες καθημερινής πλάκας στη σχολική αυλή ή ένα φαινόμενο που τραυματίζει συ­ναι­σθη­­μα­τι­κά έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή; Ο εκφοβισμός θεωρείται από πολ­λούς ως ένα ατυ­χές, ακίνδυνο και τελικά αναπόφευκτο κομμάτι της ενηλικίωσης. Κάποιοι ί­σως θυμούνται με νοσταλγία πειράγματα και καβγάδες στο σχολείο και τη γειτονιά. Πότε στα­μα­τούν, όμως, αυτά τα αστεία να έχουν πλάκα; Πότε υπερβαίνουν τα όρια;

Αγόρια και κορίτσια, που έχουν βιώσει τον εκφοβισμό είτε ως θύματα είτε ως δράστες, αλ­λά και εκπαιδευτικοί μιλούν ανοιχτά στο ντοκιμαντέρ που ακολουθεί. Έγκριτοι ε­πι­στή­μο­νες προ­σπαθούν να δώσουν απαντήσεις και να φωτίσουν όλες τις πτυχές του φαι­νο­μέ­νου. Στόχος να αναγνωριστεί δημόσια ο εκφοβισμός και να εντοπιστούν οι βασικές του αιτίες με την ελπίδα ότι ο φαύλος κύκλος του μπορεί να σπάσει...


ΠΗΓΗ: www.alphatv.gr

19 Φεβρουαρίου 2015

Για τη σχέση των παιδιών με το διαδίκτυο