20 Μαρτίου 2014

Το σβήσιμο της φωτιάς

«Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός
κουβά αλλά το άναμμα μιας φωτιάς»
(W.B. Yeats)

(ψυχοθεραπεύτρια, ann-lou.blogspot.gr)

Κάθε απόγευμα μια δεκάχρονη μικρή διαβάζει κι εγώ βράζω από τον θυμό μου. Αποστηθίζει λέ­ξεις που δεν κατανοεί χωρίς να ρωτάει την έννοιά τους. Κόβει τον κόσμο και τον καταπίνει α­μά­ση­το. Προφανώς κανείς ποτέ δεν την έμαθε να ρωτάει. Σκέφτομαι στο σχολείο τη δα­σκά­λα να αγκομαχά να τελειώσει την αδυσώπητη ύλη. Πού χρόνος για ερωτήσεις και α­πα­ντή­σεις. Αυτά είναι γι’ αυτούς που θέλουν να μάθουν να σκέφτονται. Αποστηθίζει την Ιστορία, τη Γε­ω­γρα­φί­α. Όταν πάει να γρά­ψει μια πιο σύνθετη σκέψη γράφοντας μια πιο σύνθετη πρό­τα­ση, μπερδεύεται.

Βλέπω τα παιδιά να δυσκολεύονται. Τα πιο αδύναμα να πασχίζουν βασανιστικά να πιάσουν τους πιο δυνατούς. Κι όλοι μαζί να λουφάζουν, να υποστέλλουν τη σημαία της φιλομάθειας, της ανα­ζω­ο­γο­νητικής περιέργειας. Να νιώθουν σαν επιβάτες σε ένα τρένο που τους πάει μα­κρι­ά σε χώρες στεί­ρες και ξερές, μακριά από τους θρεπτικούς χυμούς της αληθινής γνώσης. Να βαριούνται, να α­δια­φορούν, να μισούν. Να χάνουν ψιχουλάκι ψιχουλάκι την έμφυτη α­νά­γκη για εξερεύνηση του κό­σμου. Να παρασύρονται στη δική μας δίνη, να εσωτερικεύουν τις τρύ­πες μας, να αδειάζουν από ουσία.

Τη βλέπω να βάζει στη σάκα της τα βιβλία. Ένα από τα έξι της Γλώσσας, ένα από τα πέντε των Μα­θηματικών, ένα Ι­στο­ρί­ας γραμμένο από κάποιον που μάλλον είχε μισήσει πολύ την Ι­στο­ρί­α ή τα παιδιά που διαβάζουν Ιστορία. Ένα Θεατρικής Αγωγής που δε θα το ανοίξουν και πάλι σήμερα για­τί η ύλη δε θα το επιτρέψει, ένα Φυσικής Αγωγής για τις ασκήσεις που θα μπο­ρού­σε μόνη της να κά­νει αν είχε ελεύθερο χρόνο. Πολλά βιβλία που δε θα ανοίξουν πο­τέ. Γραμμένα με τα λεφτά από τα κοινοτικά κονδύλια. Από ανθρώπους που αρπάξανε τότε πολ­λά λεφτά και που τώρα δεν είμαι καν σίγουρη πως μάθανε τουλάχιστον να μη μιλάνε. Με­ρι­κοί δάσκαλοι προσπαθούν, δίνουν τα δικά τους φυλλάδια. Αλλά αυτό δεν αρκεί.


Τη βλέπω να μαζεύει τα τετράδιά της. Αυτά που περιέχουν τα πρώτα της βήματα στη μαγική χώ­ρα του Λόγου. Τις λέξεις, τα επιχειρήματα, τις σκέψεις της. Και θέλω να της ζητήσω συ­γνώ­μη που ε­ξακολουθώ να την αφήνω απροστάτευτη να σκορπίζεται άσκοπα, να μπαίνει κι αυ­τή σαν ένα μι­κρο­σκοπικό λιθαράκι σε μια ιστορία θλιβερής πραγματικότητας που μας σφίγ­γει όλο και πιο βάρ­βα­ρα.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω να περπατά ελεύθερη στα λιβάδια, κρατώντας τη ζω­ή στα χέρια της. Να μη φοβάται να μιλήσει, να διεκδικήσει, να θυμώσει, να αγαπήσει.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω ν’ ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της και της καρδιάς της για να δώσει βοήθεια στον αδύναμο, αγάπη στον φίλο της.
Να της πω πως ονειρεύομαι να τη δω να αναλαμβάνει ρίσκο για να μπορέσει να περ­πα­τή­σει σε δρόμους ωραίους και φωτεινούς, γιατί οι δρόμοι δεν πάνε πάντα από τα σίγουρα. Να περπατήσει άφοβα σε δρόμους που οι άνθρωποι δοκιμάζουν να συνδεθούν, να δώσουν και να πάρουν.

Τη βοηθώ να φορέσει τη σάκα της στην πλάτη και παρακαλώ από μέσα μου να γίνει σήμερα το θαύ­μα. Όπως τότε, χρόνια πολλά πριν, που είχαμε κανονίσει στην ώρα των «φι­λο­λο­γι­κών» να μην κάνουμε μάθημα. Μέρες πριν ο δάσκαλος μάς είχε γράψει σ’ ένα χαρτάκι: «Ν. Καβ­βα­δί­ας “Μαρα­μπού”». Σαν συνθηματικό το νιώσαμε. Συνθηματικό ήταν. Δυο ώρες εκεί. «Μα­ρα­μπού», «Πούσι», «Η βάρδια»· απαγγελία από το στόμα δωδεκάχρονων παιδιών. Τα τρα­γού­δια ενδιάμεσα. Απαγ­γε­λί­ες του ποιητή σ’ ένα κασετόφωνο που είχαμε φέρει από το σπί­τι. Και για διακόσμηση αφίσα με θέ­μα από πίνακες του Τσαρούχη. Δυο ώρες δε μίλησε κα­νείς.

Αυτό το συνθηματικό περιμένω κάθε μέρα. Για να πάψω να νιώθω πως κρεμώ στην τσάντα της τη συνεχόμενη ανημπόρια μας για ένα καλύτερο αύριο. Γι’ αυτό το αύριο που μεγαλώνει σή­με­ρα στα πόδια μας, δίπλα μας. Ένα δίπλα μας τόσο μακριά ακόμη από τις δυνατότητές μας. Ένα συνθημα­τικό που να με κάνει να ελπίσω ξανά πως τα δεκάχρονα παιδιά θα αρ­χί­σουν να μαθαίνουν πως οι φίλοι, οι δάσκαλοι είναι μνήμες. Και πως, όπως η ποίηση, δε βρί­σκο­νται μόνο στα βιβλία, αλλά στα πρόσωπα και στα έργα των ανθρώπων. Στον κόσμο.


ΠΗΓΗ: www.vetonews.gr (15.10.2013) ● ΕΙΚΟΝΕΣ: klimbo.ru, newagemama.com

4 Μαρτίου 2014

Στοπ στην ενδοσχολική βία!

Μια εκπαιδευτική ταινία της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Ε­φή­βου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.) με θέμα την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό. Βασίζεται σε συ­νε­ντεύ­ξεις που έδωσαν μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς στα σχολεία που εφαρμόστηκε η ο­μώ­νυ­μη παρέμβαση πρόληψης της Εταιρείας.