1 Σεπτεμβρίου 2011

Να σπάσουμε την αλυσίδα

Από τη Συμβουλευτική Επιτροπή για την Πρόλη-
ψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια

Ο πατέρας του Κώστα ήταν αρχιτέκτονας και δεν τον άφηνε να πηγαίνει στους χώρους οι­κο­δο­μής, γιατί ήταν επικίνδυνο. Ο Κώστας όμως, ως περίεργο πιτσιρίκι που ήταν, πήγε. Ο πα­τέ­ρας του δού­λευε κάπου εκεί κοντά και φυσικά τον είδε. Ο Κώστας θυμάται εκείνη την η­μέ­ρα σαν να ήταν χτες! Ο πατέρας του δεν είπε λέξη. Απλά, τον άρπαξε από τα μαλλιά κι άρ­χι­σε να τον στριφογυρίζει με μανία. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τονίσει στον γιο του πόσο ε­πι­κίν­δυ­νο ήταν αυτό που έκανε, ώ­στε να μην το ξανακάνει στο μέλλον.

Κάθε αναφορά για μαλλιά ήταν αρκετή για να θυμίζει στον Κώστα τις απέραντες φορές που ο πα­τέρας του τον είχε τραβήξει από τα μαλλιά, το κοκκίνισμα του προσώπου του και την καρ­διά του, που κάθε φορά έχανε τον χτύπο της. Μετά απ’ αυτό ο πατέρας του τον έστελνε για τιμωρία στο δωμάτιό του. Ο Κώστας θυμάται να κάθεται εκεί με τις ώρες, να κοιτάζει το τα­βά­νι και να υπόσχε­ται στον εαυτό του ξανά και ξανά πως δε θα αρπάξει ποτέ από τα μαλ­λιά τα δικά του παιδιά όταν ο ίδιος κάποτε γίνει πατέρας!

Το «κάποτε» ήρθε, μόνο που τώρα, στην ενηλικίωσή του, ο Κώστας σκέφτεται ότι δεν ήταν και τό­σο φοβερή η τιμωρία του πατέρα του σε τελική ανάλυση. Τώρα μπορεί να καταλάβει την αγωνία και τον θυμό του πατέρα του, που τον ανάγκαζε να συμπεριφέρεται βίαια όταν η πε­ρί­πτω­ση το α­παιτούσε. «Δεν έκανε δα και μεγάλο κακό», σκέφτεται ο Κώστας.

Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να τον ρωτήσει τι καλό του έκανε. Γιατί, κάθε φορά που ο πα­τέ­ρας του τον πονούσε επειδή είχε κάνει κάτι λάθος, ο Κώστας μπορεί να σταματούσε αυτό το «λάθος», αλλά μόνο για εκείνη τη συγκεκριμένη φορά. Μακροπρόθεσμα, ο πατέρας του Κώ­στα δεν παρείχε καμία βοήθεια ή καθοδήγηση στο παιδί του, αφού ο Κώστας συνέχιζε να κά­νει «λάθη» και ο πατέ­ρας του συνέχιζε να τον «διορθώνει», αρπάζοντάς τον από τα μαλλιά ξα­νά και ξανά και ξανά...

Υπήρχε περίπτωση ο πατέρας του Κώστα να τραβούσε τα μαλλιά ενός ενηλίκου, όπως έ­κα­νε με τον γιο του; Σίγουρα όχι, γιατί θα ήταν εξευτελιστικό τόσο για τον ίδιο όσο και για το άλ­λο άτομο. Με το να τραβά όμως τα μαλλιά του Κώστα, έδειχνε στο παιδί του ότι δεν το υ­πο­λό­γι­ζε ως άνθρωπο. Ότι τον έβλεπε σαν ένα αντικείμενο που μπορούσε να του συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται όπως εκείνος ήθελε. Αντί ο πατέρας του Κώστα να καθίσει και να συζητήσει το πρό­βλη­μα με το παιδί του, με εκτίμηση και σεβασμό, με την πράξη του αυτή γύριζε την πλά­τη στον γιο του, αγνοώντας τις ανάγκες που μπορεί να είχε.


Ο Κώστας τώρα που μεγάλωσε μπορεί να σκέφτεται ό,τι θέλει. Το ερώτημα όμως είναι κατά πό­σο αυτή η συμπεριφορά του πατέρα του τον έχει επηρεάσει συναισθηματικά. Αλήθεια, τι μή­νυ­μα δί­νουν οι γονείς τραβώντας τα μαλλιά των παιδιών τους; Ότι δεν επιτρέπεται να πη­γαί­νουν κοντά στις οικοδομές; Όχι φυσικά! Τα διδάσκουν ξεκάθαρα πως είναι σωστό να πο­νάς κάποιον που έχει κάνει λάθος.

Τις προάλλες ο Κώστας είδε τον δικό του γιο, τον Άγγελο, να οδηγεί το ποδήλατό του χωρίς κρά­νος και να ’χει διπλοκαβάλα έναν συμμαθητή του. Ο Κώστας θύμωσε, γιατί ε­πα­νει­λημ­μέ­να εί­χε πει στον Άγγελο να μην οδηγεί χωρίς κράνος και διπλοκαβάλα. Έτσι, με το που τον α­ντί­κρι­σε, του έδωσε έ­να γερό χαστούκι από πίσω, θέλοντας να του τονίσει με αυτόν τον τρό­πο πό­σο επικίνδυνο ήταν αυ­τό που έκανε. Το βράδυ, βέβαια, ο Κώστας έστειλε τον Άγ­γε­λο για τι­μω­ρί­α στο δωμάτιό του. Ο κα­θένας μπορεί να συμπεράνει με ευκολία πως ο μικρός κα­θό­ταν στο δωμάτιό του με τις ώρες, κοιτά­ζοντας το ταβάνι και υποσχόμενος στον εαυτό του ξα­νά και ξανά πως δε θα χαστουκίσει ποτέ τα δι­κά του παιδιά όταν ο ίδιος κάποτε γίνει πα­τέ­ρας.

Κάποιος μπορεί να ελπίζει πως μια μέρα ο Άγγελος θα ξεπεράσει το συναίσθημα της τα­πεί­νω­σης που του προκαλεί ο πατέρας του με το να τον χαστουκίζει. Κάποιος μπορεί ε­πί­σης να ελ­πί­ζει ότι ο Άγγελος δε θα μιμηθεί το πρότυπο συμπεριφοράς του πατέρα του.

Ο πατέρας του Άγγελου δεν είναι κακό άτομο. Το λάθος που κάνει είναι ότι για να πει­θαρ­χή­σει το παιδί του χρησιμοποιεί την ίδια βίαιη συμπεριφορά που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του πολλά χρό­νια πριν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να είναι ένας καλός πα­τέ­ρας χωρίς να μιμείται το πρότυπο του δικού του.

Το να υιοθετήσουμε μια συμπεριφορά διαφορετική από αυτήν με την οποία έχουμε α­να­τρα­φεί για χρόνια είναι κάτι πολύ δύσκολο αλλά όχι και ακατόρθωτο. Είναι σημαντικό ένα κακό πρό­τυ­πο συ­μπεριφοράς να σταματά, για να μην περάσει ως κληρονομιά στα παιδιά μας. Για­τί μια τέτοια παρα­καταθήκη μόνο πόνο και δυστυχία μπορεί να προσφέρει.

Αυτή η ιστορία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους τους γονείς που βίωσαν την ίδια τραυ­μα­τι­κή ε­μπειρία όταν ήταν παιδιά με την ευχή να σπάσουν την αλυσίδα του πόνου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου