4 Σεπτεμβρίου 2011

Η είσοδος του παιδιού στο σχολείο

(κλινική ψυχολόγος)

Η είσοδος του παιδιού στο σχολείο είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός, αλλά συχνά α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται με δισταγμό, φόβο, ανησυχία και άγχος τόσο από την πλευρά του παιδιού ό­σο και των γο­νιών. Το παιδί καλείται να απομακρυνθεί από τη θαλπωρή της οικογένειάς του και να α­ντε­πε­ξέλ­θει μόνο του σε νέες καταστάσεις. Οι γονείς, από την άλλη πλευρά, ανησυχούν αν το παι­δί τους θα έχει επαρκή φροντίδα και προσοχή στο σχολείο, αλλά ταυτόχρονα έρχονται σε ε­πα­φή, συνειδητά ή ασυνείδη­τα, με τις δικές τους εμπειρίες αποχωρισμού από την οικογένειά τους. Το άγχος το οποίο βιώνουν συχνά μεταφέρεται στο παιδί, με αποτέλεσμα να δη­μι­ουρ­γεί­ται ένας φαύλος κύκλος.

Είναι σύνηθες φαινόμενο το παιδί τις πρώτες μέρες να αρνείται να αποχωριστεί τους γονείς του ή τα άτομα που το φροντίζουν και να πάει στο σχολείο. Αυτή η άρνηση εκφράζεται με ποι­κί­λες αντιδράσεις: ντροπαλότητα, συστολή, ονυχοφαγία, τικ, έντονο κλάμα που μπορεί να συ­νο­δεύ­ε­ται και από σωματικές ενοχλήσεις (κοιλιακό άλγος, πόνους στο στομάχι, πο­νο­κε­φά­λους, εμετούς κ.ά.), ε­παναλαμβανόμενοι εφιάλτες, αϋπνία, υπερβολική ανησυχία ότι κάτι κα­κό θα πάθουν οι γονείς του ή εκείνο, διατροφικές διαταραχές, παλινδρόμηση σε προ­η­γού­με­νες συνήθειες (π.χ. ενούρηση ή εγκό­πριση), άρνηση να κοιμηθεί μόνο του κ.ά. Στις πε­ρισ­σό­τε­ρες περιπτώσεις τα συμπτώματα αυτά υ­ποχωρούν όταν το παιδί προσαρμοστεί ι­κα­νο­ποι­η­τι­κά στο νέο περιβάλλον.

Η άμεση προσαρμογή του παιδιού στο σχολικό πλαίσιο εξαρτάται από την προσωπικότητα, τη σω­ματική και ψυχική του υγεία, την κοινωνικότητά του και φυσικά από τη στάση του οι­κο­γε­νει­α­κού περιβάλλοντος. Σε περίπτωση που η άρνηση για το σχολείο εμμένει και δε μει­ω­θεί σε σύντομο χρο­νικό διάστημα, οι γονείς θα χρειαστεί να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό ψυ­χι­κής υγείας. Η έγκαιρη αντιμετώπιση θα το βοηθήσει να αναπτύξει μια υγιή προ­σω­πι­κό­τη­τα, α­παλ­λαγ­μέ­νη από φόβους.

Συμβουλές για τους γονείς

1. Ο πρωινός αποχαιρετισμός θα πρέπει να είναι ζεστός, τρυφερός, ευχάριστος, ακόμη και ό­ταν το παιδί παραπονιέται για σωματικούς πόνους. Τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να α­ντι­με­τω­πί­ζο­νται με ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και σταθερότητα, αποφεύγοντας τον πειρασμό να α­φή­σουν το παιδί να παραμείνει στο σπίτι.

2. Ο διάλογος παιδιού-γονιού είναι ιδιαίτερα ωφέλιμος, διότι παρέχεται η δυνατότητα στο παι­δί να επεξεργαστεί τον φόβο και τα αρνητικά του συναισθήματα.

3. Η ένταξη στο σχολικό πλαίσιο δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως τιμωρία ή εγκατάλειψη αλ­λά ως μια εμπειρία αυτονομίας και ωρίμανσης της προσωπικότητας, απαλλαγμένη από φό­βους και ανα­στολές.

4. Οι γονείς θα χρειαστεί να επιδείξουν εμπιστοσύνη στις ικανότητες του παιδιού και να πι­στέ­ψουν ότι θα μπορέσει να αντεπεξέλθει μόνο του.

5. Η επαφή με το σχολείο και με τον δάσκαλο είναι ζωτικής σημασίας. Μέσω του δασκάλου ο γο­νιός έχει τη δυνατότητα να ενημερώνεται για την καθημερινή εξέλιξη του παιδιού ή για τυ­χόν προβλήμα­τα που μπορεί να αντιμετωπίζει. Αν για κάποιο λόγο ο γονιός δεν είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος με τον δά­σκαλο, δε θα πρέπει να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του μπροστά στο παιδί. Αυ­τή η αρνητική προ­διάθεση θα επηρεάσει και το ίδιο, με αποτέλεσμα να μην αισθάνεται α­σφά­λει­α στο νέο περιβάλλον.

ΠΗΓΗ: www.healthview.gr (13.09.2010)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου