31 Ιουλίου 2011

Παιδιά με εφόδια και… άγχος

Είναι πνιγμένα, άκρως καλλιεργημένα και αγχωμένα. Είναι τα σημερινά παιδιά, το ε­βδο­μα­δι­αί­ο πρόγραμμα των οποίων περιλαμβάνει τουλάχιστον αγγλικά, γαλλικά, κομπιούτερ, καράτε και πιά­νο, με διάφορες παραλλαγές στο άθλημα και το μουσικό όργανο. Κι αυτά, εφόσον όλα πη­γαί­νουν καλά. Αν όμως για κακή τους τύχη παρουσιάσουν αδυναμία σε κάποιο μάθημα του σχολείου, τότε στη λίστα προστίθενται τα ιδιαίτερα στα μαθηματικά, τη γλώσσα κ.ο.κ. Εί­ναι τα παι­διά που οι γο­νείς έχουν βαλθεί να μετατρέψουν σε ολοκληρωμένους α­να­γεν­νη­σι­α­κούς αλλά και σύγχρονους αν­θρώπους το αργότερο από τα οκτώ τους χρόνια.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η πληθώρα των ασχολιών όσο η υποχρέωση των παιδιών να δι­α­πρέ­ψουν σε ό,τι κι αν επιδοθούν. Η πίεση αυτή ξεπερνά συχνά τα όριά τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της βρετανικής στατιστικής υπηρεσίας, το 4% των παιδιών και των νέων υ­πο­φέ­ρουν από μόνιμο άγ­χος και κατάθλιψη, που αποδίδονται στις συνεχείς δοκιμασίες, τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα των εξετάσεων και το καθημερινό στρες. Μια άλλη έρευνα, στην οποία πήραν μέ­ρος 1.000 νέοι 15-21 ετών, έδειξε ότι οκτώ στους δέκα ήξεραν κάποιο συνομήλικό τους που α­ντι­με­τώ­πι­ζε ψυχολογικό πρόβλημα, ενώ πά­νω από τους μισούς γνώριζαν κάποιον που προ­σπά­θη­σε να κάνει κακό στον εαυτό του ή έπασχε α­πό κατάθλιψη.

Στη Βρετανία ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων Πιτ Τζόνσον μίλησε με εκατοντάδες μαθητές η­λι­κί­ας 7 έως 14 ετών. Αυτό που ανακάλυψε είναι ότι τα παιδιά νιώθουν συχνά κουρασμένα α­πό τη γονική παρουσία. Όπως λέει στην «Ιντεπέντεντ», «τα παιδιά θέλουν την ησυχία τους. Οι γονείς όμως θεω­ρούν ότι πρέπει να δημιουργήσουν γύρω τους ένα περιβάλλον γεμάτο ε­ρε­θί­σμα­τα ώστε να τα πάνε καλύτερα στο σχολείο. Αναλαμβάνουν να αξιοποιήσουν τον ε­λεύ­θε­ρο χρόνο των παιδιών τους, γεμί­ζοντάς τον με εξωσχολικές δραστηριότητες».

Ακόμη λοιπόν κι όταν υπάρχει κάποιο κενό μεταξύ γερμανικών και μπάσκετ, ο πρόθυμος γο­νιός θα φροντίσει να περάσει λίγο «ποιοτικό χρόνο» με το καμάρι του. Κατά τον Τζόνσον οι δύ­ο αυτές λέ­ξεις προκαλούν κυριολεκτικά τρόμο στα παιδιά, γιατί ξέρουν ότι εννιά φορές στις δέ­κα αντιστοι­χούν σε κάτι εκπαιδευτικό. Ακόμη και το παιχνίδι δεν εκτιμάται πλέον γι’ αυτό που είναι, αλλά ο­φείλει να έχει αναπτυξιακές προεκτάσεις.

Η τάση αυτή, όπως και πολλά άλλα εγκλήματα, ξεκινά από τις καλύτερες προθέσεις. Είναι φυ­σι­κό να επιθυμούν οι γονείς να δώσουν στα παιδιά τους όσο το δυνατόν περισσότερα ε­φό­δι­α για ν’ αντι­μετωπίσουν έναν ομολογουμένως σκληρό και ανταγωνιστικό κόσμο. Στην πο­ρεί­α όμως χάνουν το μέτρο και η επιθυμία μετατρέπεται σε παράλογη απαίτηση, αφού τα παι­διά καταλήγουν να αισθά­νονται υποχρεωμένα να διακρίνονται εντός κι εκτός σχολείου, να α­ρι­στεύ­ουν παντού και πάντα. Πράγμα το οποίο, φυσικά, είναι αδύνατο αλλά και μη ρε­α­λι­στι­κό.

Όπως επισημαίνουν όλοι οι παιδαγωγοί, είναι αναγκαίο για τα παιδιά να μάθουν τι σημαίνει ε­πι­τυ­χί­α και αποτυχία. Η απομάκρυνση της αβεβαιότητας ισοδυναμεί με απομάκρυνση από την πραγματικό­τητα. Κατά τον κοινωνιολόγο Φρανκ Φουρέντι, «μία από τις μεγαλύτερες προ­κλή­σεις που αντιμε­τωπίζουν οι γονείς είναι ο χειρισμός της αποτυχίας και της α­πο­γοή­τευ­σης. Δεν υπάρχει τίποτε χει­ρότερο από το να φοβάσαι να αποτύχεις». Δυστυχώς ο φόβος αυ­τός είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2001 τα εγχειρίδια που υ­πήρ­χαν στη Βρετανία για το πώς να μεγαλώ­σει κανείς «έξυπνα και ικανά παιδιά» ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα μωρά που γεννήθηκαν.

Το μόνο θετικό είναι ότι ο κίνδυνος όλης αυτής της «πολυπραγμοσύνης» έχει αρχίσει να γί­νε­ται αι­σθητός. Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν το φαινόμενο του «υ­περ­προ­γραμ­μα­τι­σμού» της παιδικής δραστηριότητας εθνική επιδημία, ενώ οι περισσότεροι ειδικοί που α­σχο­λού­νται με παιδιά προειδοποιούν ότι η επιτάχυνση της νοητικής ανάπτυξης ε­πι­τυγ­χά­νε­ται συ­χνά σε βάρος της κοινωνι­κής και συναισθηματικής εξέλιξης. Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι πιο ι­σορ­ρο­πη­μέ­νοι ενήλικοι είναι ε­κείνοι που χάρηκαν την παιδική τους ηλικία. Ας ελπίσουμε ό­τι κά­ποιοι γονείς ακούνε...

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (01.03.2003) / Λήδα Παπαδοπούλου

Σχολικές αίθουσες με νέα διαρρύθμιση

Όταν μια κοινωνία περνά κρίση, πληθαίνουν οι αιτιάσεις κατά του σχολείου και φουντώνει ο δι­ά­λο­­γος για το εκπαιδευτικό σύστημα. Όλοι συμφωνούν ότι είναι απαραίτητο να γίνουν με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, σπάνια, όμως, δίνεται το «πράσινο φως», γιατί δεν υπάρχει ευρεία συναίνεση για την ολοκληρωμέ­νη υλοποίηση των αλλαγών.

Τα χαρακτηριστικά του ελληνικού σχολείου παρέμειναν σχεδόν αναλλοίωτα στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Στερεότυποι υπήρξαν οι τρόποι διαμόρφωσης του χώρου, κυριαρχούμενοι από την ασυνέχει­α και τη μονολειτουργικότητα. Ήταν επόμενο η αισθητική μικρή μόνο σχέση να έ­χει με το περιεχό­μενο των μαθημάτων και την ηλικία των μαθητών. Η έλλειψη ευελιξίας σφρα­γί­ζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα και αναδεικνύει το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε συ­νη­θί­σει να ζούμε.

«Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση», μας λέει ο Δημήτρης Γερμανός, αρχιτέκτονας και α­να­πλη­ρω­­τής καθηγητής στο Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του ΑΠΘ. Και για να μας το αποδείξει, έγραψε ένα ογκώδες βιβλίο με τίτλο «Οι τοίχοι της γνώ­σης», που, όπως εύχεται ο ίδιος, μπορούν να αναδειχθούν σε «τύχη της γνώ­σης».


Δεν πιστεύει βέβαια ότι αυτό είναι εύκολη υπόθεση. Δίνει όμως τα κλειδιά για την προ­σαρ­μο­γή του σχολικού κτιρίου στις επιταγές της μοντέρνας αντίληψης. Ο ίδιος μπορεί μάλιστα να υ­πε­ρη­φα­νεύ­ε­­ται για το πείραμα που φέρει την υπογραφή του. Το αποτέλεσμα πραγματικά εκ­πλήσ­σει, αποτυπω­μένο φωτογραφικά στο παράρτημα του βιβλίου.

Κι άλλες προσπάθειες έχουν γίνει από απλούς εκπαιδευτικούς, καρπός της λαχτάρας τους για βελ­τίωση της καθημερινής εκπαιδευτικής πράξης. Ο συγγραφέας επαινεί αυτή τη δι­α­δι­κα­σί­α και τονίζει ότι συχνά αποδεικνύεται περισσότερο επιτυχημένη από την πεζή ε­φαρ­μο­γή θε­ω­ρι­ών που προσκρού­ουν σε μεγάλα εμπόδια προσαρμογής.

Ο Γερμανός μάς καλεί σε «παιδαγωγικό ανασχεδιασμό του σχολικού περιβάλλοντος». Στις νέ­ες αί­θουσες, επιμένει, τα παιδιά δουλεύουν σε ομάδες, ευνοείται η επικοινωνία «πρόσωπο με πρόσωπο», η αλληλεπίδραση και η συνεργασία μεταξύ των μαθητών, που χρησιμοποιούν τον χώρο με μεγαλύ­τερη ελευθερία και ευελιξία. Βλέποντας τα παιδιά να δουλεύουν στην Α­ντι­μά­χει­α της Κω, στον Πομό της Κύπρου, στη Χρυσαυγή, την Περαία, τους Νέους Ε­πι­βά­τες και στη Μενεμένη της Θεσσαλονίκης, οι παλιότεροι θα ζηλέψουμε, καθώς θα συγκρίνουμε το συ­γκε­κρι­μέ­νο πιλοτικό πρόγραμμα με τη δι­κή μας «άχαρη» εμπειρία.

«Στα σχολεία που ανασχεδιάστηκαν με βάση τις καινούργιες αντιλήψεις σημειώθηκε ου­σι­α­στι­κή βελτίωση της επίδοσης των μαθητών. Στο νέο περιβάλλον, οι “κακοί” μαθητές συμ­με­τεί­χαν και διά­βαζαν περισσότερο, έδειχναν ενδιαφέρον για τη σχολική πράξη, καλ­λι­ερ­γή­θη­κε το ο­μα­δι­κό πνεύμα. Εξαφανίστηκαν, μάλιστα, τελείως τα φαινόμενα βανδαλισμού», επισημαίνει ο Δ. Γερμανός.

Ο έλεγχος της επίδοσης των μαθητών και η παρατήρηση της συμπεριφοράς τους πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­­καν σε δύο στάδια. Ένα τρίμηνο ύστερα από την αρχιτεκτονική παρέμβαση στις πα­λιές αίθουσες και ξανά σε ενάμιση χρόνο. Τα συμπεράσματα ήταν εντυπωσιακά και φώ­τι­σαν τον δρόμο για μία συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η συνεργασία του αρχιτέκτονα με τον εκπαιδευτικό, τον ψυχολόγο και τον κοινωνιολόγο κρί­νε­ται αναγκαία για να σχεδιαστούν οι καινούργιες αίθουσες με βάση τις ομαδοκεντρικές με­θό­δους διδα­σκαλίας (σε συνδυασμό, πάντα, με την ατομική διδασκαλία). Η διαρρύθμιση αυ­τή δεν προϋποθέτει βέβαια ένα εντελώς καινούργιο κτίριο. «Περιμέναμε 200 χρόνια για να χτι­στούν τα σχολεία που έ­χουμε σήμερα. Δεν μπορούμε να τα γκρεμίσουμε για να οι­κο­δο­μή­σου­με στη θέση τους νέα», λέει με αφοπλιστικό τρόπο ο Γερμανός.

Το υπουργείο Παιδείας, μέσω του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, θέλει να επιφέρει αλλαγές στην εκ­­παί­δευ­ση με σύγχρονα βιβλία και νέες διδακτικές μεθόδους. Αλλά αυτά αποδεικνύονται συ­νή­θως α­ποσπασματικές λύσεις. Ας μη γελιόμαστε. Στους ίδιους χώρους τα αποτελέσματα θα εί­ναι πενιχρά, αν το εκπαιδευτικό περιβάλλον δεν ανασχεδιαστεί με σφαιρικό τρόπο. Θα πρέ­πει να καμφθούν οι αντιστάσεις, τα κατεστημένα συμφέροντα και η αδράνεια που χα­ρα­κτη­ρί­ζει σήμερα το εκπαιδευτι­κό τοπίο. Ιδού «πεδίον δόξης λαμπρόν» για κάθε φιλόδοξο στέλεχος της παιδείας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (02.05.2003) / Δανάη Μαρίτσα

Bullying και ρατσισμός

(καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ)

Bullying. Αυτή η λέξη είναι ίσως ο μοναδικός αγγλισμός του οποίου την είσοδο στον λόγο μας αρ­νεί­ται επίμονα η ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό στην περίπτωση του Άλεξ δυσκολεύτηκε να α­πο­δε­χθεί την πιο πιθανή ερμηνευτική εκδοχή και προτίμησε να καταφύγει στα σενάρια των «ε­μπό­ρων οργάνων» και των «απαγωγέων».

Το bullying είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο στα σχολεία των οικονομικά α­να­πτυγ­μέ­νων χω­ρών. Ο όρος εννοεί τη συστηματική επιθετική συμπεριφορά –από την απλή φραστική έ­ως την πιο βίαιη– σε βάρος μεμονωμένων μαθητών μέσα και έξω από το σχολείο. Είναι μέ­ρος της ζωής μιας γε­νιάς παιδιών που, σύμφωνα με έγκυρους υπολογισμούς, μέχρι την η­λι­κί­α των 14 ετών έχουν γίνει μάρτυρες έντεκα χιλιάδων (11.000) φόνων στην τηλεοπτική «πραγ­μα­τι­κό­τη­τα»!

Πλούσια είναι η σχετική διεθνής βιβλιογραφία που περιγράφει το φαινόμενο και προτείνει λύ­σεις. Όμως, για να χρησιμοποιήσει κανείς αυτήν τη συσσωρευμένη επιστημονική γνώση πρέ­πει πρώτα ν’ αναγνωρίσει την ύπαρξη και τη σημασία του ιδιαίτερου φαινομένου, που εί­ναι εντελώς διαφορετικό από τα παιδικά και εφηβικά μαλώματα –ακόμη και τα πιο βίαια. Στη χώ­ρα μας επιλέξαμε να μιλούμε αδιαφοροποίητα για «αύξηση των κρουσμάτων βίας στα σχο­λεί­α» και για «συμμορίες μαθητών». Ε­νοχοποιούμε με ευκολία τις οικογένειες ακόμη και πα­ντε­λώς άγνωστων δραστών. Ας γνωρίζουμε ό­μως ότι δράστες και θύματα του bullying μπο­ρούν να γίνουν όλα τα παιδιά και σε όλα τα περιβάλ­λοντα.

«Και ο ρατσισμός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην τραγική περίπτωση του Άλεξ;», α­να­ρω­τιού­νται με­ρικοί. Έπαιξε, και μάλιστα πολλαπλούς ρόλους. Έδωσε στους διώκτες του την κοι­νω­νι­κά αποδεκτή κατηγοριοποίηση του θύματος, που χρειάζεται κάθε διώκτης, μικρός ή με­γά­λος. Αλλά το πιο σημα­ντικό είναι ότι εμπόδισε μια ολόκληρη κοινωνία να αναζητήσει την α­λή­θεια, από φόβο μήπως υπο­χρεωθεί να παραδεχθεί την ύπαρξη ενός ρατσισμού που, πράγ­μα­τι, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στον φόνο ενός τόσο καλλιεργημένου και ευγενικού παι­διού, που θα θέλαμε να του μοιάζει και το δικό μας.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (05.06.2006)

25 Ιουλίου 2011

Σχολικός εκφοβισμός

Από την Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και
Πρόληψης της Σεξουαλικής Κακοποίησης


Αρνητικά συμβάντα μεταξύ παιδιών σχολικής ηλικίας

● ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ: σπρωξίματα, κλωτσιές, μπουνιές, χαστούκια κτλ.
● ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ: σκόπιμη απομόνωση του παιδιού-θύματος, το να κρύβουν τα βιβλία του, να λερώνουν και να καταστρέφουν τα πράγματά του, να εκβιάζουν για χρήματα κτλ.
● ΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ: κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης, ρα­τσι­στι­­κά ή ομοφοβικά σχόλια, χειρονομίες, συκοφαντικά γκράφιτι, απειλές κτλ.
● ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ: ανεπιθύμητα αγγίγματα, απειλές, προσβλητικά μη­νύ­μα­τα/γράμ­μα­­τα/εικόνες, λεκτική παρενόχληση κτλ.
● ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ: χρήση διαδικτύου (email, chat room), κλήσεις κινητών και sms με κακοποιητικό και απειλητικό περιεχόμενο, χρήση κάμερας με σκοπό την απειλή και την ταπείνωση του παιδιού.

Πιθανά σημάδια ότι ένα παιδί θυματοποιείται από τους συμμαθητές του

● Γίνεται επιθετικό, παράλογο, ανήσυχο.
● Εκφοβίζει ή θυματοποιεί άλλα παιδιά ή αδέρφια.
● Σταματά να τρώει.
● Φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό ή το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο.
● Τρομάζει, φέρεται αμήχανα όταν λαμβάνει μήνυμα στο κινητό.
● Φοβάται να περπατήσει μόνο του στο σχολείο.
● Δε θέλει να πάει σχολείο ούτε να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο.
● Εκλιπαρεί να το πάνε σχολείο με το αμάξι.
● Αλλάζει διαδρομή πηγαίνοντας προς το σχολείο.
● Κάνει απουσίες, κοπάνες.
● Αρχίζει να τραυλίζει.
● Απειλεί με αυτοκτονία.
● Κλαίει πριν κοιμηθεί, έχει εφιάλτες.
● Το πρωί νιώθει άρρωστο, δε θέλει να πάει σχολείο.
● Πέφτει η σχολική του επίδοση.
● Επιστρέφει με σχισμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία.
● Του λείπουν πράγματα.
● Ζητά ή κλέβει χρήματα (για να τα δώσει στον θύτη-εκβιαστή).
● Χάνει συνέχεια το κολατσιό του ή τα χρήματά του, επιστρέφει πεινασμένο.
● Έχει ανεξήγητες μελανιές/χτυπήματα.
● Δίνει απίθανες εξηγήσεις για όλα τα παραπάνω.

Οδηγίες για το παιδί-θύμα

● Κατ’ αρχάς, δε φταις εσύ! Πολλοί επιτυχημένοι άνθρωποι είχαν πέσει θύματα εκφοβισμού στο σχολείο.
● Διατήρησε την ψυχραιμία και την αυτοπεποίθησή σου.
● Μην απαντάς στις κοροϊδίες, μην μπαίνεις σε διάλογο, κάνε ότι δεν τις ακούς.
● Κοίταξέ τους στα μάτια και πες τους καθαρά και σταθερά: «ΣΤΑΜΑΤΑ!»
● Φύγε όσο γρηγορότερα μπορείς.
● Πες αμέσως τι συνέβη στον δάσκαλό σου ή σε κάποιον άλλον ενήλικο.
● Αν φοβάσαι να το πεις σε κάποιον ενήλικο, πες το σε έναν φίλο και ζήτα του να είναι μαζί σου.
● Συνέχισε να το λες, μέχρις κάποιος να σε βοηθήσει.
● Αν σου έστειλαν απειλητικό sms ή email κράτησέ το, μην το σβήσεις. Θα χρειαστεί ως α­πό­δει­ξη.
● Αν σε εκφοβίζει ολόκληρη παρέα, πιάσε το πιο αδύναμο μέλος της και πες του ότι αυτό δεν εί­ναι σωστό και αν θα του άρεσε να του φέρονταν εκείνου έτσι.
● Αν μετά από αυτά δεν αλλάξει κάτι, άλλαξε σχολείο. Ζήτησε από τους γονείς σου να βρουν έ­να σχολείο που είναι φιλικό και ασφαλές.
● Μην πιστεύεις αυτά που σου λένε οι εκφοβιστές. Να επαινείς τον εαυτό σου και να του υ­πεν­θυ­μί­­ζεις κάθε μέρα τα καλά σου σημεία.
(Δείτε τη σχετική ανάρτηση στο παιδικό μας ιστολόγιο εδώ)

Οδηγίες για γονείς

● Παρατηρήστε αν το παιδί σας δείχνει σημάδια ότι θυματοποιείται από άλλα παιδιά ή αν δρα ως θύτης. Μην το αμελήσετε, επικοινωνήστε αμέσως με το σχολείο.
● Αναπτύξτε μια ζεστή και φιλική σχέση με το παιδί. Να είστε κοντά του και να επιδιώκετε τη συ­ζή­­τη­ση μαζί του. Από μόνο του μπορεί να μη σας αναφέρει τίποτε για το θέμα αυτό.
● Διδάξτε του να κοιτά στα μάτια τον εκφοβιστή, να λέει δυνατά «ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΟ» ή «ΚΟΙ­ΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ», να φεύγει και να το λέει σε κάποιον ενήλικο.
● Καθησυχάστε το ότι δε φταίει αυτό αν του επιτέθηκαν και ότι δεν είναι δικό του λάθος.
● Μιλήστε με συγκεκριμένα περιστατικά στον δάσκαλο, στον διευθυντή, στις αρμόδιες Δι­ευ­θύν­σεις Εκπαίδευσης.
● Διατηρήστε επικοινωνία με το παιδί και με το σχολείο, ώστε να επιβεβαιώνετε ότι δεν υ­πάρ­χουν επαναλήψεις των περιστατικών εκφοβισμού.
● Ζητήστε βοήθεια από τον τοπικό Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων ή άλλες υπηρεσίες ψυ­χο­λο­γι­κής στήριξης.
● Συμβουλεύστε το παιδί σας να προσέχει σε ποιον δίνει τον αριθμό του κινητού του τη­λε­φώ­νου και τη διεύθυνση του email του.

Μην υποτιμάτε τις συνέπειες που μπορεί να έχει ο εκφοβισμός

● Οι μύθοι «ε, παιδιά είναι, πειράζονται μεταξύ τους» ή «έτσι θα σκληραγωγηθεί για να βγει στην κοινωνία» μπορεί να ζημιώσουν το παιδί και να το οδηγήσουν σε δυστυχία και α­πο­μό­νω­ση.
● Επαινείτε τα παιδί, δώστε του ευκαιρίες να αναλάβει ευθύνες, εγγράψτε το σε άλλες ο­μα­δι­κές δραστηριότητες (αθλητισμό, προσκοπισμό, καλλιτεχνικά κτλ.), όπου δεν υπάρχουν εκ­φο­βι­στές και όπου έχει την ευκαιρία να κάνει νέες φιλίες και να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή του.
● Αν το παιδί τραυματιστεί από τους εκφοβιστές, ενημερώστε την αστυνομία και γνω­στο­ποι­ή­στε στο σχολείο ότι έχετε ενημερώσει την αστυνομία.
● Απαιτήστε από το σχολείο να ενημερώσει τους γονείς του παιδιού-εκφοβιστή.
● Αν ο εκφοβισμός δεν αντιμετωπίζεται, αλλάξτε σχολείο. Μιλήστε με το νέο σχολείο και βε­βαι­ω­θεί­­τε ότι δεν υπάρχουν ή δε γίνονται ανεκτοί εκεί οι εκφοβιστές.

Αν το παιδί σας εκφοβίζει άλλα παιδιά

● Σταματήστε το αμέσως μόλις παρατηρήσετε την επιθετική συμπεριφορά του.
● Εξηγήστε του ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή και ότι το αντίκτυπο στα άλλα παι­διά είναι πολύ βαρύ.
● Διδάξτε του τρόπους συμπεριφοράς για επίλυση συγκρούσεων που δεν περιλαμβάνουν βί­α. Επί­σης διδάξτε του πώς να ζητάει αυτό που θέλει με ευγενικό τρόπο.
● Μην το χτυπάτε ως τιμωρία για την επιθετική του συμπεριφορά. Του διδάσκετε αυτό α­κρι­βώς που θέλετε να σταματήσει: τη βία. Προτιμήστε ως τιμωρία την αφαίρεση προνομίων.
● Επικοινωνήστε με το σχολείο και συζητήστε με τον δάσκαλο για την αντιμετώπιση της ε­πι­θε­τι­κής συμπεριφοράς του παιδιού σας.
● Επαινείτε και ενισχύετέ το κάθε φορά που επιδεικνύει συνεργατικές και φιλικές συ­μπε­ρι­φο­ρές προς άλλα παιδιά.
● Ελέγχετέ το συχνά για να βεβαιωθείτε ότι δεν έχει επιστρέψει σε επιθετικές συμπεριφορές.

ΠΗΓΗ: www.obrela.gr

24 Ιουλίου 2011

Μια διαφορετική κακομεταχείριση

(είδηση του 2009)

Ο υστερικός υπερπροστατευτισμός μιας μητέρας προς το παιδί της φτάνει ξανά σε ιταλικό δι­κα­στή­­ρ­ιο, αυτήν τη φορά εξαιτίας της άρνησης της γυναίκας να δώσει δικαίωμα ε­πι­σκέ­ψε­ων στον πατέρα του 12χρονου αγοριού με τον οποίο έχει πάρει διαζύγιο.

Η μητέρα και ο παππούς του παιδιού έχουν ήδη καταδικαστεί για κακομεταχείρισή του, όχι για­τί α­σκούσαν σωματική βία στον μικρό αλλά γιατί του απαγόρευαν σχεδόν τα πάντα. Το δι­κα­στή­ρι­ο δέ­χτηκε ότι συνιστά κακομεταχείριση το γεγονός ότι η μαμά δεν επέτρεπε στο αγόρι να πηγαίνει που­θενά αλλού πέραν του σχολείου, αλλά και εκεί του απαγόρευε να παίρνει μέ­ρος στα πειράματα, να κάνει γυμναστική και να έχει επαφές με συμμαθητές του. Στη δι­κο­γρα­φί­α που δημοσιοποιήθηκε όλοι έμειναν άφωνοι, όταν άκουσαν πως η μητέρα έδινε στο παιδί το κολατσιό του κομμένο σε μπουκιές!

Το αγόρι είχε ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες και στα εννιά του χρόνια είχε κινητικότητα τρί­χρο­νου παιδιού. Ήταν βεβαίως και εξαιρετικά εσωστρεφές, χωρίς επαφή με το σχολικό πε­ρι­βάλ­λον, χωρίς φίλους και επικοινωνία.

Η μητέρα και ο παππούς είχαν καταδικαστεί το 2004 σε περίπου 1,5 χρόνο φυλάκιση με α­να­στο­λή αλλά φαίνεται ότι στην πορεία δεν έβαλαν μυαλό. Ο πατέρας του παιδιού, που ζει σε άλ­λη πόλη της Ιταλίας, επανέρχεται δικαστικά διεκδικώντας να βλέπει το παιδί του, ε­πι­δι­ώ­κο­ντας να το βοη­θήσει να βρει τη χαμένη του ισορροπία, αυτήν που του στέρησε ο υ­περ­προ­στα­τευ­τι­σμός της μητέ­ρας...

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (15.10.2009) / Έρση Βατού

Η σχέση των γονέων και το παιδί

(ψυχοθεραπεύτρια-παιδοψυχολόγος, mariasaranti.blogspot.gr)

Κάθε άνθρωπος είναι ένας εν δυνάμει γονέας. Όταν όμως θελήσει να κάνει ένα παιδί, οφείλει να σκεφτεί τις οικογενειακές συνθήκες μέσα στις οποίες θα το φέρει να ζήσει. Η πορεία ενός παι­διού είναι προκαθορισμένη ώς ένα βαθμό πριν το ίδιο γεννηθεί και σε αυτό παίζουν ρόλο
● οι γονείς,
● η διάθεσή τους ως προς την ύπαρξη ακόμη ενός μέλους στην οικογένεια,
● η ετοιμότητά τους για τον ρόλο του γονιού και
● η δική τους προσωπική ιστορία ως παιδιά.

Η κυριότερη συνθήκη είναι η επιλογή συντρόφου με τον οποίο αποφασίζει κάποιος να κάνει παι­δί. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται με ένα σύντροφο και τον ε­πι­λέ­γουν να κάνουν παιδί, διότι θα γίνει «καλός πατέρας» ή «καλή μητέρα», χωρίς τα τρυ­φε­ρά συ­ναι­σθή­μα­τα που λειτουργούν προστατευτικά για τη σχέση δύο ανθρώπων που θέλουν να συ­μπο­ρευ­τούν και να δημιουργήσουν. Αυτή η λογική είναι προβληματική.

Η σχέση των γονέων είναι ο πυρήνας της οικογένειας. Το παιδί, πέρα από την καθαυτή ο­ντό­τη­τά του και την εξέλιξη της ύπαρξης, έρχεται με σκοπό τη συναισθηματική συνέχεια του ζευ­γα­ριού, όχι για να συμπληρώσει τα κενά ενός συντρόφου.

Συναίσθημα

Είναι πολύ σημαντικό όταν γίνεται επιλογή συντρόφου ένα κριτήριο να είναι η καταλληλότητά του ως γονέα, αλλά δεν είναι το βασικό. Ένα παιδί χρειάζεται γονείς που αγαπιούνται. Η ει­κό­να τους και το συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει του γίνονται πρό­τυ­πο για το τι είναι φυσιολογικό, τι θα αναζητήσει το ίδιο στις σχέσεις του και πώς γενικότερα θα μά­θει να σχετίζεται με τους ανθρώπους αλλά και με το συναίσθημα. Όταν οι γονείς είναι τρυ­φε­ροί μεταξύ τους και το παιδί το αντιλαμβάνεται, νιώθει συναισθηματική ασφάλεια, ενώ πα­ράλ­λη­λα μαθαίνει και το ίδιο να είναι τρυφερό με τους ανθρώπους, με τα αδέλφια του, με τους φίλους και με το άλλο φύλο.

Επικοινωνία

Παράλληλα, είναι σημαντική και η επικοινωνία, διότι με αυτήν κάθε δυσκολία, χαρά, προ­βλη­μα­τι­σμός, επιθυμία μπορούν να γίνουν κατανοητά από τον σύντροφο. Όταν υπάρχει αυτή η ποι­ό­τη­τα σε μια σχέση, τότε οι πιθανότητες συντήρησης και της σχέσης και του θετικού συ­ναι­σθή­μα­τος αυξά­νουν, με αποτέλεσμα να μπορεί να διατηρηθεί η οικογένεια ενωμένη. Ε­πί­σης, όσο πιο ευσυμβίβαστοι είναι δύο άνθρωποι μεταξύ τους τόσο αυξάνουν οι πι­θα­νό­τη­τες ε­πι­βί­ω­σης της σχέσης· οι κοινές ή κοντινές αντιλήψεις, καταβολές και ενδιαφέροντα, για πα­ρά­δειγ­μα, θα οδηγήσουν σε μια καλύτερη ροή της σχέσης και κατ’ επέκταση της οικογένειας.

Κοινή διαπαιδαγώγηση

Τέλος, ωφέλιμο είναι οι μελλοντικοί γονείς να έχουν ένα κοινό πλάνο διαπαιδαγώγησης. Χρει­ά­ζε­ται να συμφωνεί το ζευγάρι σε ζητήματα όπως είναι ο τρόπος που φαντάζεται ότι θα με­γα­λώ­σει το παιδί, η κατάλληλη συμπεριφορά προς αυτό, η συμμετοχή ή μη των δικών τους γο­νέ­ων, αν θα πάει σε ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο, ποιος θα μένει στο σπίτι (αν μένει) για να με­γα­λώ­σει το παιδί, ποια τιμωρία είναι επιτρεπτή ή όχι κ.ά.

Αφού λοιπόν η επιλογή συντρόφου έχει γίνει και τίθεται το θέμα πότε κάνει ένα ζευγάρι παιδί, η α­πάντηση είναι όταν ο καθένας ξεχωριστά νιώθει έτοιμος συναισθηματικά και πρακτικά για να γίνει γονιός, καθώς και όταν η σχέση είναι ώριμη για να αντέξει την έλευση ακόμη ενός μέ­λους, και μάλι­στα απαιτητικού λόγω της αγωνίας της ύπαρξης που βιώνει.

Εν κατακλείδι, είναι σοφό οι μελλοντικοί γονείς να έχουν βρει κοινούς κώδικες, κοινά σημεία, να έ­χουν ζωντανό συναίσθημα και να λειτουργούν αρμονικά ως ζευγάρι. Για να γίνει κα­λύ­τε­ρα κατανο­ητό, παραθέτουμε ένα πολύ απλό και κατανοητό παράδειγμα: ο μπαμπάς είναι τυ­ρί και η μαμά ζα­μπόν (ή το αντίστροφο), δηλαδή ο καθένας ξεχωριστά αρέσει στο παιδί και ται­ριά­ζουν μεταξύ τους. Αν όμως ο μπαμπάς είναι τυρί και η μαμά σοκολάτα, τότε αρέσει στο παι­δί ξεχωριστά ο κα­θένας αλλά ο συνδυασμός τους δεν του αφήνει ωραία γεύση...

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (21.08.2007)

21 Ιουλίου 2011

Θυμήσου την παιδική ζωή σου!

(νηπιαγωγός, akomaenapaidi.blogspot.gr)

Σκέψου καλά και προσπάθησε να θυμηθείς...
Τότε που ήσουν μικρό παιδί...
Τότε που πήγαινες σχολείο...
Τότε που μάθαινες τα πρώτα σου γράμματα...
Τότε που έγραφες το πρώτο σου «Σκέφτομαι και Γράφω»...
Τότε που έσβηνες τις πρώτες σου λέξεις για να τις ξαναγράψεις...
...και τσαλάκωνες τη σελίδα του τετραδίου σου...

Θυμάσαι πόσο λαχταρούσες να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα;
Θυμάσαι πόσο στενοχωριόσουν όταν χτυπούσε το κουδούνι «για μέσα»;
Θυμάσαι τι ένιωθες όταν έτρεχες στο διάλειμμα χωρίς λόγο και σκοπό;
Θυμάσαι πώς ένιωθες όταν έβρισκες μπάλα σε ώρα διαλείμματος;
Θυμάσαι που θυμόσουν να φας μόλις χτυπούσε το κουδούνι για μάθημα;
Θυμάσαι πόσες φορές χτυπούσες στο σχολείο;
Θυμάσαι πόσο λερωμένος και ιδρωμένος γυρνούσες στο σπίτι;
Θυμάσαι τη χαρά που σε πλημμύριζε όταν έπεφτες κουρασμένος στο κρεβάτι και σκε­φτό­σουν τα διαλείμματα της επόμενης μέρας;

«Μεγάλε», προσπάθησε να μην ξεχνάς...

Μην τρομάζεις κάθε φορά που το παιδί σου έρχεται στο σπίτι με νερομπογιές στην μπλούζα του.
Μη σε πιάνει υστερία κάθε φορά που λέει: «με χτύπησε ο Γιώργος».
Μη χλωμιάζεις με την παραμικρή γρατζουνιά στο πόδι του.
Μην το απειλείς επειδή δεν τρώει πολύ στα διαλείμματα.

Άσε το παιδί σου να τρέξει στην αυλή.
Άσε το παιδί σου να διεκδικήσει.
Άσε το παιδί σου να έχει φίλους.

Μην του στερείς την παιδική ζωή του.
Του είναι απαραίτητη.

ΠΗΓΗ: akomaenapaidi.blogspot.gr (08.10.2010)

15 Ιουλίου 2011

Προσαρμογή στην κατασκήνωση

(ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος, συγγραφέας, www.akappatou.gr)

Σε μια οργανωμένη κατασκήνωση τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να βρεθούν στη φύση και να μοι­ρα­στούν με συνομηλίκους τους διάφορες εμπειρίες μακριά από την οικογένεια. Ζουν, δη­λα­δή, σε μι­κρογραφία μια οργανωμένη κοινωνία που διέπεται από κανόνες, τους οποίους κα­λού­νται να τηρή­σουν.

Η εμπειρία αυτή συνήθως λειτουργεί θετικά στην ψυχική ωρίμανση του παιδιού: δέχεται νέα ε­ρε­θί­σμα­τα, μαθαίνει να αυτενεργεί και να στηρίζεται στον εαυτό του, δημιουργεί φιλίες και λει­τουρ­γεί συντροφικά μέσα στην ομάδα, λαμβάνοντας υπόψη και τους άλλους. Όλα αυτά του δημιουργούν έ­να αίσθημα χαράς και επιβεβαίωσης.

Πολλοί γονείς, αν και βλέπουν θετικά την κατασκήνωση, προβληματίζονται, ιδίως αν πρό­κει­ται να αποχωριστούν το παιδί τους για πρώτη φορά.

Προϋποθέσεις

Είναι γεγονός ότι, για να βιώσει θετικά ένα παιδί αυτήν την εμπειρία, απαιτούνται κάποιες προϋ­πο­θέ­σεις, όπως, για παράδειγμα, να έχει περάσει τα 7 χρόνια και να έχει προχωρήσει η κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σή του. Πρέπει ήδη να έχει προσαρμοστεί στο σχολείο, εφόσον έχει προηγηθεί η φοίτησή του στο νηπιαγωγείο και βρίσκεται τώρα στο δημοτικό.

Επίσης, για να μην αναπτύξει το άγχος του αποχωρισμού, πρέπει να έχει κατανοήσει ότι μπο­ρεί οι γονείς να φεύγουν, αλλά θα επιστρέψουν έπειτα από ένα συγκεκριμένο χρονικό δι­ά­στη­μα και, παρ’ ό,τι δεν είναι μαζί του, το αγαπούν.

Είναι εύλογο ότι αυτά τα κριτήρια λειτουργούν κατά περίπτωση και πάντα σε συνάρτηση με τον τρόπο που έχει διαπαιδαγωγηθεί το παιδί. Οι γονείς μπορούν να αντιληφθούν κατά πόσο εί­ναι έτοι­μο, αν συλλογιστούν και αξιολογήσουν τις αντιδράσεις του σε διάφορες περιπτώσεις της καθημερι­νότητας, όπως, π.χ., αν μπορεί να κοιμηθεί κάποιο βράδυ σε φιλικό σπίτι, αν κά­νει εύκολα φιλίες, πώς αντιδρά στα διάφορα προβλήματα που παρουσιάζονται κ.ά. Έτσι θα σχηματίσουν κάποια άπο­ψη για τον βαθμό της ετοιμότητάς του να αποδεχτεί αυτή την ε­μπει­ρί­α. Και φυσικά παίζει ρόλο η ε­πιθυμία του ίδιου του παιδιού να πάει στην κα­τα­σκή­νω­ση.

Χρήσιμες οδηγίες

1. Προκειμένου να επιλέξουν οι γονείς την κατασκήνωση, είναι σκόπιμο να γνωρίζουν, εκτός α­πό τον τρόπο λειτουργίας και τον εξοπλισμό που διαθέτει, το αναλυτικό πρόγραμμα των η­με­ρή­σι­ων δραστηριοτήτων, καθώς και τις δυνατότητες που παρέχει για παιχνίδι και δη­μι­ουρ­γι­κή απασχόλη­ση. Η άμεση επικοινωνία με τα άτομα στα οποία θα εμπιστευτούν το παι­δί τους είναι καθοριστική. Από τη στιγμή που θα κατασταλάξουν, είναι αναγκαίο να τους ε­νη­με­ρώ­σουν για οτιδήποτε το αφο­ρά, όπως πιθανά προβλήματα υγείας ή ιδιαιτερότητες και ευ­αι­σθη­σί­ες.

2. Απαιτείται αρκετή συζήτηση με το παιδί προτού πάει στην κατασκήνωση, ώστε να ε­νη­με­ρω­θεί λεπτομερώς για τις δραστηριότητες που θα αναπτύξει εκεί, αλλά και να α­ντι­λη­φθεί ότι ναι μεν θα αποκτήσει φίλους, θα παίζει και θα αθλείται, αλλά θα υπάρχουν και κάποιες υ­πο­χρε­ώ­σεις που πρέπει να αναλάβει, όπως, π.χ. να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του.

3. Είναι χρήσιμο το παιδί να πάει με συμμαθητές ή γνωστά του παιδιά, κυρίως αν είναι η πρώ­τη φο­ρά.

4. Πρέπει να είναι εφοδιασμένο με άνετα ρούχα, κάποια αγαπημένα παιχνίδια και βιβλία, χω­ρίς ό­μως περιττά πράγματα.

5. Οι τακτικές επισκέψεις των γονιών είναι αναγκαίες και φυσικά πρέπει να γίνονται στο πλαί­σι­ο του προγράμματος κάθε κατασκήνωσης. Η χαρά του παιδιού είναι μεγάλη, γιατί του δί­νε­ται επιπλέ­ον η ευκαιρία να τους παρουσιάσει στους νέους φίλους του.

6. Η στάση των γονιών κατά την ώρα του αποχωρισμού πρέπει να είναι σταθερή. Είναι προ­τι­μό­τε­ρο, ειδικά στο ξεκίνημα, να κρύψουν την ανησυχία και το άγχος τους, δείχνοντας σί­γου­ροι ότι το παιδί θα προσαρμοστεί.

7. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που, ενώ το παιδί φαίνεται σίγουρο για τον εαυτό του ή ζη­τά να πάει στην κατασκήνωση με τους φίλους του, μόλις βρεθεί εκεί και διαπιστώσει ότι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα απαιτεί και υποχρεώσεις, δυσφορεί. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται η στή­ρι­ξη των γονιών. Τα παιδιά που είναι υπερβολικά προσκολλημένα αντιδρούν άσχημα σε πε­ρι­βάλ­λον έξω από την οι­κογένεια. Αν η αντίδρασή τους συνεχίζεται μετά την πρώτη ε­βδο­μά­δα, ίσως δεν είναι έτοιμα να προσαρμοστούν. Τότε είναι προτιμότερο να αποχωρήσουν και να ξαναδοκιμάσουν την επόμενη χρο­νιά, αφού προετοιμαστούν καλύτερα.

8. Μόλις τελειώσουν οι μέρες της ομαδικής ζωής και το παιδί επιστρέψει πάλι στην οι­κο­γέ­νει­α, οι γονείς είναι καλό να μοιραστούν τις εμπειρίες του και να ενισχύσουν την α­νά­πτυ­ξη των δε­ξι­ο­τή­των που απέκτησε.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (09.07.2011)

Η εξέλιξη του λόγου και της ομιλίας του παιδιού

(ωτορινολαρυγγολόγος, Ευρωκλινική Παίδων)

Τα παιδιά αντιδρούν στους ήχους του περιβάλλοντος από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους. Οι γονείς πρέπει να μιλούν στα μωρά, διότι έτσι διευκολύνουν σημαντικά τη σωστή α­νά­πτυ­ξη του λό­γου και της ομιλίας τους.

Ας δούμε όμως τα διάφορα στάδια της γλωσσικής ανάπτυξης και της κατανόησης του λόγου α­πό τα μωρά:

Γέννηση. Το μωρό παρακολουθεί αυτόν που του μιλάει και τρομάζει/ξυπνάει με τους δυ­να­τούς θορύβους. Επίσης παράγει ήχους (α-α-α, γ-γ-γ).

3 μηνών. Προσπαθεί να εντοπίσει την πηγή του ήχου, διακόπτει μια δραστηριότητα όταν α­κού­ει έναν ήχο και αναγνωρίζει τη φωνή της μητέρας του. Το κλάμα διαφέρει ανάλογα με τις α­νά­γκες του, ενώ επαναλαμβάνει κάποιους ήχους.

6 μηνών. Ανταποκρίνεται στο «ναι» και στο «όχι», παρατηρεί τις πηγές των ήχων (π.χ. το πλυ­ντή­ρι­ο ή τη φωνή του σκύλου), ενώ παράγει ήχους με μουσική απήχηση και προσπαθεί να πει δια­φορετικούς φθόγγους (π, μ, μπ). Οι επαναλαμβανόμενες συλλαβές μοιάζουν πιο πο­λύ με ομιλία και οι γονείς ακούνε το «μα-μά» ή το «μπα-μπά».

9-12 μηνών. Αρχίζει να κατανοεί απλές εντολές όπως «έλα εδώ» και προσέχει όταν ακούει συ­ζη­τή­σεις. Αναγνωρίζει τα ονόματα κοινών αντικειμένων όπως «ποτήρι» και «παπούτσι». Λέ­ει δύο ή τρεις λέξεις, όχι υποχρεωτικά καθαρά, και χρησιμοποιεί ήχους για να τραβήξει την προ­σο­χή των γύρω του.

18-24 μηνών. Δείχνει τις εικόνες σε ένα βιβλίο όταν του διαβάζουν, δείχνει μέρη του σώ­μα­τος και υπακούει σε πιο σύνθετες εντολές («βάλε την μπάλα στο τραπέζι»). Βάζει μαζί δυο τρεις λέξεις για να εκφραστεί ή να ρωτήσει.

30 μηνών έως 4 ετών. Κατανοεί εύκολα κάποια ομιλία, αναγνωρίζει τρία τέσσερα χρώ­μα­τα και παρακολουθεί τηλεόραση στην ίδια ένταση με τα άλλα άτομα της οικογένειας. Ξε­χω­ρί­ζει σωστά τους διαφορετικούς ήχους, όπως το κουδούνι της πόρτας ή το γάβγισμα του σκύ­λου. Λέει το όνομά του και την ηλικία του, σχηματίζει προτάσεις δύο τριών λέξεων, κάνει ε­ρω­τή­σεις με τις λέξεις «για­τί» και «τι», λέει αντικείμενα με το όνομά τους. Προφέρει σωστά όλα τα σύμφωνα εκτός από το ρο, το σίγμα και το λάμδα και λέει λέξεις στον πληθυντικό.

Με τον δικό του ρυθμό

Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης. Μπορεί ανάμεσα σε δυο συνομήλικα παιδιά το ένα να προφέρει λεξούλες και το άλλο όχι.

Οι λόγοι για τους οποίους κάποια παιδιά καθυστερούν είναι συνήθως οι εξής:
● Δεν αισθάνονται την ανάγκη να το κάνουν, καθώς οι γονείς ανταποκρίνονται σε όλα όσα χρει­ά­ζο­νται.
● Βρίσκονται σε δίγλωσσο περιβάλλον.
● Παίζει ρόλο το φύλο τους (τα αγόρια καθυστερούν σε σχέση με τα κορίτσια).
● Είναι δευτερότοκα.
● Οι γονείς τους είναι απασχολημένοι με υποχρεώσεις και άλλες ανάγκες.

Παρατηρούνται, όμως, και περιπτώσεις όπου υπάρχει αδιάγνωστη βαρηκοΐα είτε από υ­πο­τρο­πι­ά­ζου­σες λοιμώξεις των αφτιών είτε από κάποια πάθηση στο εσωτερικό αφτί (στον κο­χλία ή στο α­κουστικό νεύρο).

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (09.07.2011)

6 Ιουλίου 2011

Τα παιδιά δεν είναι καρτούν

Μια διαφήμιση για την παιδική κακοποίηση


Τα πραγματικά παιδιά δεν αναπηδούν όπως οι χαρακτήρες στα κόμικς. Τα πραγματικά παι­διά πονάνε στο σώμα, πονάνε και στην ψυχή. Εμείς οι «μεγάλοι» είμαστε δυ­να­τό­τε­ροι μόνο για έ­ναν λόγο: να τα προστατεύουμε!